Μενού

Φόρμα Σύνδεσης



  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow

 

«Και αφού εκήρυξαν το ευαγγέλιον εν τη πόλει εκείνη και εμαθήτευσαν ικανούς, υπέστρεψαν εις την Λύστραν και Ικόνιον και Αντιόχειαν επιστηρίζοντες τας ψυχάς των μαθητών, προτρέποντες να εμμένωσιν εις την πίστην, και διδάσκοντες ότι δια πολλών θλίψεων πρέπει να εισέλθωμεν εις την βασιλείαν του Θεού» (Πράξεις, ιδ΄:21,22)

Οι απόστολοι Παύλος και Βαρνάβας, ήταν σταλμένοι από τον Θεό να κηρύξουν το ευαγγέλιο του Χριστού στα έθνη, ο δε αναστημένος Ιησούς Χριστός, συμμαρτυρούσε στον λόγο τους με τα επακολουθούντα θαύματα. Στην πρώτη αποστολική περιοδεία τους, ενώ ήταν σε μια πόλη της Μικράς Ασίας, στη Λύστρα, ο απόστολος Παύλος μιλούσε το λόγο του Θεού, όταν είδε ένα άνθρωπο χωλό εκ γενετής  που τον άκουγε. Ο Παύλος διέκρινε ότι είχε πίστη για να σωθεί και του είπε να σηκωθεί και να περπατήσει, όπως και έγινε. Οι όχλοι που είδαν το θαύμα, τους πέρασαν για τους θεούς Δία και Ερμή, που πήραν μορφή ανθρώπων και ο ιερέας του ναού του Δία, έφερε ταύρους και στέμματα και ήθελε να προσφέρει θυσία. Οι απόστολοι Παύλος και Βαρνάβας αντέδρασαν έντονα και μόλις  που τους σταμάτησαν, λέγοντάς τους ότι και αυτοί είναι άνθρωποι ομοιοπαθείς με αυτούς και τους πρότρεψαν να επιστρέψουν προς τον ζωντανό Θεό που έφτιαξε τον ουρανό, τη Γη και τη θάλασσα και τα πάντα. Στη συνέχεια ήλθαν στη Λύστρα, οι Ιουδαίοι από την Αντιόχεια και το Ικόνιο, που δίωκαν τους αποστόλους και έπεισαν τους όχλους ώστε λιθοβόλησαν τον Παύλο και μετά τον έσυραν και τον άφησαν έξω από την πόλη νομίζοντας ότι πέθανε. Όμως ο Κύριος τον ζωοποίησε, και όταν  πήγαν κοντά του οι μαθητές, αυτός μόνος του σηκώθηκε, μπήκε στην πόλη και την επόμενη μέρα πήγε με τον Βαρνάβα στην Δέρβη. Εκεί κήρυξαν το ευαγγέλιο, μαθήτευσαν αρκετούς και επέστρεψαν στη Λύστρα, στο Ικόνιο και στην Αντιόχεια, στηρίζοντες τις ψυχές των μαθητών, προτρέποντες να μένουν στην πίστη και διδάσκοντες ότι με πολλές θλίψεις πρέπει να μπούμε στη βασιλεία του Θεού (Πράξεις, ιδ΄:8-22).

Αυτό που διαπιστώνουμε από αυτή την ιστορία είναι ότι όταν ο Θεός κάνει κάποιο θαύμα μέσω κάποιου δούλου Του και ένας άνθρωπος γίνει υγιής από ανίατη ανθρωπίνως ασθένεια, οι όχλοι δεν συμπεριφέρονται σωστά. Από τη μία προσπαθούν να ρίξουν σε υπερηφάνεια τους ανθρώπους του Θεού θεοποιώντας τους και από την άλλη όταν οι άνθρωποί του Θεού δεν πέφτουν στην παγίδα αυτή, αλλάζουν στάση, πειθόμενοι εύκολα σε  ανθρώπους του πονηρού και φθάνουν να θέλουν να τους θανατώσουν, ξεχνώντας το θαύμα που συνέβη μέσω αυτών. Από την άλλη πλευρά, ο άνθρωπός του Θεού, ο απόστολος Παύλος αν και λιθοβολήθηκε, δεν τα έβαλε με τον Θεό για την δοκιμασία που του ήρθε, ούτε παράτησε την αποστολή που του είχε αναθέσει ο Κύριος, να ευαγγελίσει τα έθνη. Έμεινε σταθερός στην πίστη και στον αγώνα, έχοντας λάβει σοβαρά υπόψη του τη σχέση του με τον Κύριο και εκτιμώντας σωστά τις θαυμαστές ενέργειες Του στη ζωή του, όπως αυτή που είχε πρόσφατη,  μετά το λιθοβολισμό και τη διαπόμπευσή του, να σηκωθεί και να συνεχίσει το ευαγγελιστικό έργο. Μπορεί να ήταν σκληρή η δοκιμασία, όμως ο Θεός δεν επέτρεψε να πεθάνει από αυτή, αλλά έκανε έκβαση θεραπεύοντάς τον, γιατί είχε ακόμη πολύ έργο να κάνει μαζί του.

Αν λοιπόν ο απόστολος Παύλος, άντεξε σε τέτοια δοκιμασία, όπως και σε πολλές άλλες, πόσο μάλλον εμείς που δεν έχουμε τόσο σκληρές δοκιμασίες, πρέπει να μείνουμε στον αγώνα της πίστης μέχρι τέλους. Σήμερα ο κόσμος «λιθοβολεί» τα παιδιά του Θεού με βλάσφημα λόγια, με συκοφαντίες, με αδικία και διωγμούς, χωρίς απαραίτητα να υπάρχει υπαιτιότητα αλλά λόγω συμφερόντων και της κακίας των ανθρώπων. Μπορεί κάποιο παιδί του Θεού να πληγωθεί είτε από τα λόγια και τις ενέργειες των ανθρώπων του κόσμου   είτε από ενέργειες δικές του που είναι αποτέλεσμα δελεασμού από το κοσμικό φρόνημα. Γι’ αυτό η αναγεννημένη και διοικούμενη από το Άγιο Πνεύμα εκκλησία του Χριστού, λειτουργεί σαν πνευματικό σχολείο και νοσοκομείο έτσι ώστε κάθε αναγεννημένος χριστιανός να διδάσκεται την υγιαίνουσα διδασκαλία του λόγου του Θεού, από τους ανθρώπους που έχει θέσει για το σκοπό αυτό ο Κύριος (Εφεσίους,δ:11-16), αλλά και να θεραπεύεται και να επιστρέφει στον καλό αγώνα μετά από πνευματικές πτώσεις και ασθένειες. Συνεπώς οι λειτουργοί της εκκλησίας του Κυρίου που έχουν στόχο όπως ο απόστολος Παύλος να μιμούνται τον αρχηγό τους (Α΄ Κορινθίους,ια΄:1), τρέχουν και σηκώνουν τον πληγωμένο αδελφό τους και φροντίζουν να τον περιθάλψουν και να τον σκεπάσουν με την αγάπη τους. Είναι πρόθυμοι για υπηρεσία και κινούνται με αγάπη προς τον πλησίον γενικά και κυρίως για τα εν Χριστώ αδέλφια τους, εφαρμόζοντας το γραμμένο: «Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε, και ούτως εκπληρώσατε τον νόμον του Χριστού» (Γαλάτας, ς΄:2). Όπως στη σχετική παραβολή, ο καλός Σαμαρείτης σήκωσε εκείνο τον πληγωμένο και μισοπεθαμένο άνθρωπο, του φρόντισε τις πληγές και επιμελήθηκε για τη διαμονή του σε ξενοδοχείο, έτσι και οι λειτουργοί  της εκκλησίας του Θεού σήμερα πρέπει να ενεργούν παρόμοια για να επιτελούν σωστά, προς δόξα Θεού, το λειτούργημά τους.

Οι απόστολοι είπαν στους μαθητές ότι δια πολλών θλίψεων πρέπει να μπούμε στη βασιλεία του Θεού. Εδώ το ‘πρέπει’ δείχνει ότι ο δρόμος προς τον ουρανό δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα αλλά με κακουχίες που θα έρθουν όταν ο Κύριος επιτρέψει στη ζωή μας. Ο ίδιος ο Κύριος είπε: «.. στενή είναι η πύλη, και τεθλιμμένη η οδός η φέρουσα εις την ζωήν, και ολίγοι είναι οι ευρίσκοντες αυτήν» (Ματθαίος,ζ΄:14). Μέσα στο σχέδιο του Θεού είναι και η δοκιμασία που επιτρέπει, η οποία θα μας φέρει λύπη για κάποιο χρονικό διάστημα αλλά όταν την υπομένουμε μένοντας στο θέλημα του Θεού, θα έχουμε ειρήνη και ευλογία από τον Θεό. Μέσα από την δοκιμασία ο Θεός θέλει να μας κάνει γνήσια παιδιά Του, για να φέρουμε καρπό, ο οποίος σε ατομικό επίπεδο είναι η αύξησή μας σε ειρήνη, δικαιοσύνη και γενικά στον καρπό του Αγίου Πνεύματος και σε εκκλησιαστικό η συνέργειά μας στη σωτηρία και άλλων ανθρώπων (Γαλάτας,ε΄:22,23,Εβραίους, ιβ΄:3-11). Για το λόγο αυτό ‘καυχώμεθα εις τας θλίψεις∙ γινώσκοντες ότι η θλίψις εργάζεται υπομονήν, η δε υπομονή δοκιμήν, η δε δοκιμή ελπίδα, η δε ελπίς δεν καταισχύνη, διότι η αγάπη του Θεού είναι εκκεχυμένη εν ταις καρδίαις ημών δια Πνεύματος Αγίου του δοθέντος εις ημάς'(Ρωμαίους,ε΄:3-5). Δηλαδή τελικά η θλίψη εργάζεται ελπίδα στον Θεό που δεν ντροπιάζει, γιατί ο Θεός δεν θα μας αφήσει να δοκιμαστούμε παραπάνω από τη δύναμή μας αλλά θα ενεργήσει έτσι ώστε να μπορούμε να την υποφέρουμε (Α΄ Κορινθίους,ι΄:13).

Συνοψίζοντας λέμε  ότι οι θλίψεις στη χριστιανική μας πορεία είναι απαραίτητες. Μέσα στη θλίψη ο χριστιανός γνωρίζει ότι δεν είναι μόνος, αλλά έχει τον Κύριο μαζί του. Αν υπομένουμε τη θλίψη και δεν αποκάμουμε, να ξέρουμε ότι θα θερίσουμε τον καρπό της στον κατάλληλο καιρό. Επί πλέον να μη ξεχνάμε ότι θλίψη είναι προσωρινή ενώ ο καρπός της αιώνιος, σύμφωνα με το γραμμένο:«Διότι η προσωρινή ελαφρά θλίψις ημών εργάζεται εις ημάς, καθ’ υπερβολήν εις υπερβολήν αιώνιον βάρος δόξης∙ επειδή ημείς δεν ενατενίζομεν εις τα βλεπόμενα, αλλ’ εις τα μη βλεπόμενα∙ διότι τα βλεπόμενα είναι πρόσκαιρα, τα δε μη βλεπόμενα αιώνια» (Β΄ Κορνιθίους, δ΄:17-18).  Αμήν!

 

 

«Προσέχετε εις εαυτούς, διά να μη χάσωμεν εκείνα τα οποία ειργάσθημεν, αλλά να απολάβωμεν πλήρη τον μισθόν» (Β΄ Ιωάννου,α΄:8)

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι αυτός που  φροντίζει σε κάθε ανάγκη, όλους όσους τον γνώρισαν σαν προσωπικό τους σωτήρα και τον ακολουθούν. Ο ίδιος υποσχέθηκε, λίγο πριν αναληφθεί, λέγοντας μεταξύ άλλων στους μαθητές Του: «… εγώ είμαι μεθ' υμών πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος» (Ματθ.,κη΄:30). Ο απόστολος Πέτρος, δια του Αγίου  Πνεύματος, μας αναφέρει σχετικά: «Ταπεινώθητε λοιπόν υπό την κραταιάν χείρα του Θεού, διά να σας υψώση εν καιρώ, και πάσαν την μέριμναν υμών ρίψατε επ' αυτόν, διότι αυτός φροντίζει περί υμών» (Α΄ Πέτρου, ε΄:6,7), ο δε απόστολος Παύλος, επίσης δια του Αγίου  Πνεύματος, μας ερμηνεύει τι σημαίνει ‘πάσαν την μέριμναν υμών ρίψατε επ' αυτόν’, λέγοντας: «Μη μεριμνάτε περί μηδενός, αλλ' εν παντί πράγματι ας γνωρίζονται τα ζητήματά σας προς τον Θεόν μετ' ευχαριστίας διά της προσευχής και της δεήσεως» (Φιλιππησίους, ς΄:6)

Συνεπώς όταν έρχονται δύσκολες καταστάσεις στη ζωή μας, το πρώτο που θέλει ο Κύριος να κάνουμε είναι να φέρουμε ένθερμα  σ’ Αυτόν το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε, με πίστη ότι θα το αναλάβει, γι’ αυτό και Τον ευχαριστούμε εκ των προτέρων και ζητώντας δύναμη και οδηγία για να το αντιμετωπίσουμε σωστά.

Συνεχίζοντας αναφέρουμε γραφικά παραδείγματα αντιμετώπισης δυσκολιών μαζί με τα σχετικά συμπεράσματα. Στο βιβλίο της Ρούθ διαβάζουμε ότι μια πείνα που προέκυψε στο λαό Ισραήλ – την περίοδο που κυβερνούσαν οι κριτές –  έκανε τον Ισραηλίτη Ελιμέλεχ να πάρει απόφαση να φύγει από τη Βηθλεέμ, μαζί με τη γυναίκα του την Ναομί και τους δύο γιους τους και να πάνε στη γη Μωάβ, για καλύτερη ζωή. Εκεί όμως δεν ήρθαν τα πράγματα όπως θα ήθελαν. Αρχικά πέθανε ο Ελιμέλεχ και μέσα σε δέκα χρόνια πέθαναν και οι δύο γιοί του, που στο μεταξύ είχαν παντρευτεί με γυναίκες Μωαβίτιδες. Στη συνέχεια η Ναομί αφού άκουσε ότι ο Κύριος επισκέφτηκε το λαό Του και έδωσε άρτο, πήρε απόφαση να γυρίσει πίσω. Αν και η ίδια παρότρυνε επίμονα τις δύο νύφες της να γυρίσουν στο λαό τους, η μια νύφη, η Ρουθ, πήρε σταθερή απόφαση  να πάει μαζί της και να ανήκει στο λαό Ισραήλ. Αυτή η απόφασή της, είχε σαν αποτέλεσμα να παντρευτεί τον Βοόζ και να γεννήσει τον Ωβήδ, τον παππού του Δαβίδ. Δηλαδή ο Θεός την αξίωσε να ανήκει στο γενεαλογικό δέντρο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Σ’ αυτή την ιστορία, βλέπουμε ένα παράδειγμα απόφασης προς αποφυγή, αυτής που πήρε ο Ελιμέλεχ με την γυναίκα του, να φύγουν από το λαό του Θεού κάτω  από τη πίεση της πείνας και ένα παράδειγμα απόφασης προς μίμηση, αυτής που πήρε η Ρουθ, να ενσωματωθεί στο λαό του Θεού. Ο απολογισμός της πρώτης απόφασης ήταν ο θάνατος του ίδιου του Ελιμέλεχ και των δυο γιων του και της δεύτερης μια ευλογημένη οικογένεια μέσω της οποίας γεννήθηκε κατά σάρκα ο Κύριος Ιησούς Χριστός.

Αυτή η ιστορία, όπως και άλλες της Αγίες Γραφής, μας διδάσκουν πόσο πρέπει να προσέχουμε τί αποφάσεις  παίρνουμε όταν αντιμετωπίζουμε δυσκολίες, ώστε να μη έχουμε άσχημες συνέπειες για μας και την οικογένειά μας. Στη δυσκολία που έρχεται, η πρώτη μας ενέργεια πρέπει να είναι να ρωτήσουμε τον Κύριο, να μας δώσει Αυτός οδηγία πώς να ενεργήσουμε. Ακόμα και αν οι εξωτερικές συνθήκες είναι πιεστικές και αισθανόμαστε τον κίνδυνο να πλησιάζει και η πίστη μας έχει κλονιστεί, να ρωτήσουμε τον Κύριο και να περιμένουμε απάντηση, γιατί ο Θεός μιλάει και απαντάει σε κάθε μας ζήτημα και έχει τη λύση σε κάθε μας πρόβλημα. Μία παροιμία της Αγίας Γραφής μας προειδοποιεί σχετικά: «Υπάρχει οδός ήτις φαίνεται ορθή εις τον άνθρωπον, αλλά τα τέλη αυτής φέρουσιν εις θάνατον» (Παροιμίες, ιδ΄: 12), γι’ αυτό όταν μας προκύψει μια δύσκολη κατάσταση, να μην βιαστούμε να πάρουμε αποφάσεις που φαίνονται ορθές στα μάτια μας, γιατί αν αυτές οι  αποφάσεις μας οδηγήσουν μακριά από τον Κύριο και το θέλημά Του, θα κινδυνέψουμε να χάσουμε την ψυχή μας.

Όσο αφορά την απάντηση στο εύλογο ερώτημα, ‘πώς θα μπορέσουμε να αποφύγουμε να πάρουμε αποφάσεις  που ενώ μας φαίνονται σωστές, οδηγούν στο θάνατο;’, λέμε ότι χρειάζεται εκ μέρους μας να υπάρχει διαρκή επαφή ανάμεσα σε μας και τον Κύριο, μέσω της προσευχής δια του Αγίου Πνεύματος και της μελέτης του λόγου Του, ώστε να λάβουμε οδηγία απ’ Αυτόν και δύναμη Πνεύματος Αγίου για να την εκτελέσουμε. Δηλαδή με την συνεχή  επικοινωνία μας με τον Κύριο και τρεφόμενοι πνευματικά με το λόγο Του, θα έχουμε γυμνασμένα τα πνευματικά μας αισθητήρια όργανα, σύμφωνα με το γραμμένο: ‘των τελείων όμως είναι η στερεά τροφή, οίτινες διά την έξιν έχουσι τα αισθητήρια γεγυμνασμένα εις το να διακρίνωσι το καλόν και το κακόν’ (Εβραίους, ε΄:14). Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις  θα οικοδομούμε την πνευματική οικοδομή μας, χωρίς να κινδυνεύει με κατάρρευση. Μόνο τότε  θα είμαστε καλοί φύλακες των εαυτών μας και των οικείων μας, θα εξαγοράζουμε σωστά το χρόνο μας και δεν θα αφήνουμε να περάσει μέσα μας το σαρκικό φρόνημα το οποίο δυστυχώς τροφοδοτούν  πολλά θεάματα και ακούσματα  της τηλεόρασης και του διαδικτύου. Όσο πιο κοντά είμαστε στον Κύριο, τόσο πιο άγρυπνοι θα είμαστε και πιο μακριά από σαρκικές επιθυμίες. Με το καλό μας παράδειγμα, θα ελέγχεται και ο άλλος που μας βλέπει και μπορεί αυτό να γίνει αιτία και αυτός να πλησιάσει τον Θεό. Αυτό ισχύει κυρίως για τα  μη αναγεννημένα μέλη των οικογενειών μας, τα οποία παρακολουθούν καθημερινά τη ζωή μας.

Ο Θεός σαν καλός πατέρας, έχει σκοπό να εκπαιδεύσει τα παιδιά Του, ώστε να τα αγιάζει και ευλογεί, όλο και περισσότερο. Όταν ενώ εμείς είμαστε στο θέλημα του Θεού, οι καταστάσεις στη ζωή μας έρχονται τελείως αντίθετες από την υποσχόμενη ευλογία Του, τότε να ξέρουμε ότι αυτά που περνάμε είναι στα πλαίσια της παιδείας του Κυρίου για την οποία ισχύει το γραμμένο: ‘Πάσα δε παιδεία προς μεν το παρόν δεν φαίνεται ότι είναι πρόξενος χαράς, αλλά λύπης, ύστερον όμως αποδίδει εις τους γυμνασθέντας δι' αυτής καρπόν ειρηνικόν δικαιοσύνης’ (Εβραίους, ιβ΄:11). Συνεπώς αν το θέλημα του Θεού μας φαίνεται δύσκολο, ας το εκτελέσουμε ζητώντας τη βοήθειά Του, γιατί τότε η ευλογία του Θεού που θα ακολουθήσει, θα είναι πολύ μεγάλη. Γι’ αυτό ας μη αντισταθούμε στο να κάνουμε το θέλημα του Θεού αλλά προσευχόμενοι, όπως ο Κύριος στο κήπο της Γεσθημανή να λέμε, ‘Ουχί όμως ό,τι θέλω εγώ, αλλ' ό,τι συ’ (Μάρκος,ιδ΄:35). Ο Κύριος Ιησούς πόνεσε για μας πράττοντας το θέλημα του Πατέρα Θεού, αλλά στο τέλος της δοκιμασίας είδε το καρπό του πόνου του, που είναι η σωτηρία πολλών ανθρώπων από τότε και μέχρι της συντέλειας του αιώνος.

Συνοψίζοντας λέμε ότι όπως ο Κύριος ‘έκαμε στερεάν απόφασιν να υπάγη εις Ιερουσαλήμ’ για να  θυσιαστεί για μας, εκτελώντας το θέλημα του Πατέρα,  έτσι και  εμείς να πάρουμε σταθερή απόφαση να βαδίσουμε μέχρι τέλους την στενή και τεθλιμμένη οδό του Κυρίου. Τότε τις δυσκολίες και πειρασμούς αυτής της οδού θα τις αντιμετωπίζουμε  σωστά –όπως προαναφέραμε-  και χωρίς να αποκάμουμε, γιατί  μαζί με τον πειρασμό ο Πατέρας Θεός θα κάνει και την έκβαση ώστε να μπορούμε να υποφέρουμε (Α΄ Κορινθίους, ι΄:13). Αμήν!

 
Περισσότερα Άρθρα...

Όσοι δε εδέχθησαν αυτόν, εις αυτούς έδωκεν εξουσίαν να γείνωσι τέκνα Θεού, εις τους πιστεύοντας εις το όνομα αυτού· οίτινες ουχί εξ αιμάτων ουδέ εκ θελήματος σαρκός ουδέ εκ θελήματος ανδρός, αλλ' εκ Θεού εγεννήθησαν. (Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον α' 12)

Χριστιανισμός Live

Δημοσκόπηση

Τί πιστεύετε ότι ήταν ο Ιησούς Χριστός;
 
mod_vvisit_counterΣήμερα817
mod_vvisit_counterΕχτές679
mod_vvisit_counterΑυτή την βδομάδα4567
mod_vvisit_counterΤην προηγούμενη εβδομάδα7650
mod_vvisit_counterΑυτό τον μήνα15970
mod_vvisit_counterΤον προηγούμενο μήνα28596
mod_vvisit_counterΟλές τις ημέρες1030041

We have: 6 guests online
Η IP: 34.236.216.93
 , 
Σήμερα : Οκτ 18, 2019