«Σας λέγω ότι ούτω θέλει είσθαι χαρά εν τω ουρανώ δια ένα αμαρτωλόν μετανοούντα, μάλλον παρά δια εννενηκονταεννέα δικαίους, οίτινες δεν έχουσι χρείαν μετανοίας» (Λουκάς,ιε΄:7)
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι ένας σπλαχνικός Θεός που αγαπάει τον άνθρωπο και επιδιώκει να έχει μια πνευματική σχέση μαζί του. Θέλει να τον φροντίζει και να τον εκπαιδεύει με σκοπό τον αγιασμό του, ώστε να νοήσει ο άνθρωπος την αγάπη Του για αυτόν. Όταν όμως ο άνθρωπος φεύγει από την χάρη Του και πηγαίνει στην αμαρτία, ο Κύριος λυπάται για αυτή την επιλογή του και κάνει έναν μεγάλο αγώνα να τον επαναφέρει πάλι πίσω.
Ο Κύριος μας πληροφορεί σχετικά λέγοντας: «Δεν ήλθον διά να καλέσω δικαίους, αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν» (Λουκάς,ε΄:32). Σε μία από τις παραβολές που είπε, αναφέρει για έναν άνθρωπο που είχε 100 πρόβατα, έχασε το ένα και αφήνει τα 99 μόνα τους και πηγαίνει να ζητήσει αυτό που έχει χαθεί και όταν το βρει προσκαλεί τους φίλους και τους γείτονες του για να χαρούν μαζί του. Για τον ίδιο λόγο, μεγαλύτερη χαρά γίνεται στον ουρανό για ένα αμαρτωλό που μετανοεί παρά για 99 δικαίους, δηλαδή για ανθρώπους που ήδη έχουν μετανοήσει και επιστρέψει στον Κύριο. Επίσης σε άλλη παραβολή αναφέρει για μια γυναίκα που είχε 10 δραχμές και έχασε τη μια, οπότε σκουπίζει όλο το σπίτι μέχρι να την βρει και όταν την βρει προσκαλεί τις φίλες και τις γειτόνισσές της, για να δείξει την χαρά της για την χαμένη δραχμή που βρέθηκε. Όμοια χαίρονται και οι άγγελοι του Θεού για κάθε αμαρτωλό που μετανοεί (Λουκάς, ιε΄:3-10).
Ακόμη και στην προ Χριστού περίοδο, που ίσχυε ο νόμος της Παλαιάς Διαθήκης που δόθηκε δια του Μωυσέως στο λαό Ισραήλ, ο Κύριος φανερώνει την αγάπη και το έλεος Του, λέγοντας μέσω του προφήτη Ιεζεκιήλ: «Εγώ θέλω βοσκήσει τα πρόβατά μου, και εγώ θέλω αναπαύσει αυτά, λέγει Κύριος ο Θεός. Θέλω εκζητήσει το απολωλός, και επαναφέρει το πεπλανημένον, και επιδέσει το συντετριμμένον, και ενισχύσει το ασθενές∙ το παχύ όμως και το ισχυρόν θέλω καταστρέψει∙ εν δικαιοσύνη θέλω βοσκήσει αυτά» Μέσω του ίδιου προφήτη ο Κύριος φανερώνει ότι θα κάνει και έργο αγιασμού δίνοντας σε κάθε πιστό, μια νέα σπλαχνική καρδιά και πλήρωση Αγίου Πνεύματος, ώστε να μπορεί να εκτελεί το θέλημα Του: «Διότι θέλω σας λάβει εκ μέσου των εθνών, και θέλω σας συνάξει εκ πάντων των τόπων, και σας φέρει εις την γήν υμών. Και θέλω ράνει εφ’ υμών καθαρόν ύδωρ, και θέλετε καθαρισθή∙ από πασών των ακαθαρσιών σας, και από πάντων των ειδώλων σας, θέλω σας καθαρίσει. Και θέλω δώσει εις εσάς καρδίαν νέαν∙ και πνεύμα νέον θέλω εμβάλει εν υμίν, και, αποσπάσας την λιθίνην καρδίαν από της σαρκός σας, θέλω δώσει εις εσάς καρδίαν σαρκίνην. Και θέλω εμβάλει εν υμίν το Πνεύμα μου, και σας κάμει να περιπατήτε εν τοις διατάγμασί μου, και να φυλάττητε τας κρίσεις μου, και να εκτελήτε αυτάς» (Ιεζεκιήλ,λς΄:24-27,λδ΄:15-16).
Σχετικά με τη ‘νέα καρδιά’, το νέο πνεύμα’ και τη συγχώρεση των αμαρτιών, προφητεύει και ο προφήτης Ιερεμίας λέγοντας: « αλλ' αύτη θέλει είσθαι η διαθήκη, την οποίαν θέλω κάμει προς τον οίκον Ισραήλ• μετά τας ημέρας εκείνας, λέγει Κύριος, θέλω θέσει τον νόμον μου εις τα ενδόμυχα αυτών και θέλω γράψει αυτόν εν ταις καρδίαις αυτών• και θέλω είσθαι Θεός αυτών και αυτοί θέλουσιν είσθαι λαός μου. Και δεν θέλουσι διδάσκει πλέον έκαστος τον πλησίον αυτού και έκαστος τον αδελφόν αυτού, λέγων, Γνωρίσατε τον Κύριον• διότι πάντες ούτοι θέλουσι με γνωρίζει από μικρού αυτών έως μεγάλου αυτών, λέγει Κύριος• διότι θέλω συγχωρήσει την ανομίαν αυτών και την αμαρτίαν αυτών δεν θέλω ενθυμείσθαι πλέον» (Ιερεμίας, λα΄:33,34).
Αυτές οι προφητείες εκπληρώθηκαν με το λυτρωτικό έργο του Κυρίου Ιησού Χριστού. Ο Κύριος με το αναμάρτητο αίμα που έχυσε πάνω στο σταυρό του Γολγοθά πλήρωσε για τις αμαρτίες όλων των ανθρώπων. Γι’ αυτό, επειδή δεν υπήρξε άλλος άνθρωπος αναμάρτητος, μόνο αίμα του Κυρίου, είναι ‘το υπέρ πολλών εκχυνόμενον εις άφεσιν αμαρτιών’ (Ματθαίος,κς΄:28).
Έτσι σε κάθε άνθρωπο που θα μετανοήσει για τις αμαρτίες του και θα πιστέψει σ’ Αυτόν, θα κάνει δυνατή αλλαγή μέσα στη ψυχή του, διότι έχει τη δύναμη με το αίμα που έχυσε να καθαρίσει τον άνθρωπο από κάθε αμαρτία και να θέσει το Άγιο Πνεύμα μέσα του, ώστε να μπορεί ο άνθρωπος να κάνει το θέλημα του Θεού. Αυτή την αλλαγή ο Κύριος την ονομάζει ‘άνωθεν γέννηση’, δηλαδή γέννηση από τον Πατέρα Θεό, γεγονός που σημαίνει ότι μόνο μέσω αυτής της ενέργειας του Θεού, ο πιστός άνθρωπος γίνεται παιδί Θεού. Γι’ αυτό άλλωστε ο Κύριος είπε: ‘εάν τις δεν γεννηθή άνωθεν, δεν δύναται να ίδη την βασιλείαν του Θεού’ (Ιωάννης, γ΄:3)
Διδακτική είναι και η παραβολή του ασώτου υιού, ο οποίος ζήτησε από τον πατέρα του το μέρος της περιουσίας που του ανήκε και ο πατέρας μοίρασε την περιουσία του, σ’ αυτόν και στον μεγαλύτερο αδελφό του. Ο νεότερος γιός πήρε την περιουσία του και έφυγε σε μια μακρινή χώρα όπου την διασκόρπισε ζώντας άσωτη ζωή. Αφού δαπάνησε την περιουσία του, έγινε πείνα σε εκείνη την χώρα και πήγε σε έναν άνθρωπο ο οποίος τον έβαλε να βόσκει τους χοίρους του. Στην πείνα του επιθυμούσε να τρώει από τα ξυλοκέρατα που έτρωγαν οι χοίροι και κανείς δεν έδινε σε αυτόν. Μετά αφού ήρθε στον εαυτό του, σκέφτηκε τους μισθωτούς του πατέρα του οι οποίοι είχαν περίσσεια άρτου ενώ αυτός χανόταν από την πείνα. Τότε αποφάσισε να γυρίσει στον πατέρα του, μετανιωμένος για το λάθος του που έφυγε από αυτόν και σκεφτόταν να του πει ότι αμάρτησε και ότι δεν θεωρεί τον εαυτό του άξιο να ονομάζεται υιός του και ότι ήθελε να τον κάνει τουλάχιστον σαν έναν από τους μισθωτούς του. Έτσι πήρε το δρόμο της επιστροφής και ενώ ήταν ακόμα μακριά, ο πατέρας του που τον περίμενε, έτρεξε τον αγκάλιασε και τον καταφίλησε. Ο νεότερος γιός του είπε πως αμάρτησε στο Θεό και σ’ αυτόν και δεν θεωρούσε τον εαυτό του άξιο να ονομάζεται γιός του. Όμως ο πατέρας έδωσε εντολή στους δούλους του να φέρουν την πρώτη στολή, να τον ντύσουν και να του φορέσουν δακτυλίδι στο χέρι του και υποδήματα στα πόδια του. Ακόμη ζήτησε να σφάξουν και να φάνε το σιτευτό μοσχάρι και να χαρούν όλοι γιατί ότι ο γιός του ήταν νεκρός και έζησε και χαμένος και βρέθηκε (Λουκάς,ιε΄:11-24).
Στην παραβολή αυτή βλέπουμε ότι η επιθυμία του νεώτερου γιου ήταν να κάνει μια ζωή που δεν μπορούσε να την ζήσει στο σπίτι του πατέρα του. Όμως εκεί στην μακρινή χώρα που πήγε, κατάλαβε αφού έπαθε, την φτώχεια την πνευματική και υλική που του έδωσε αυτή χώρα, δηλαδή οι άνθρωποι που γνώρισε. Το καλό όμως είναι ότι συνήλθε και έκανε μια σύγκριση μεταξύ της κατάστασης που περνούσε στη χώρα εκείνη με αυτή στο σπίτι του πατέρα του. Τότε εννόησε ότι στο σπίτι του πατέρα του, υπάρχει αληθινή χαρά και ευτυχία. Όταν επέστρεψε στο σπίτι του, ο πατέρας τον σπλαχνίστηκε, τον αγκάλιασε και τον περιέθαλψε. Η αγάπη του Πατέρα Θεού ποτέ δεν παύει να υπάρχει, γιατί σαν καλός πατέρας, πάντοτε περιμένει να επιστρέψει κάθε παιδί Του που έφυγε απ’ Αυτόν και πήγε στο κόσμο της αμαρτίας. Ο Πατέρας Θεός είναι πάντοτε πρόθυμος να δείξει την αγάπη Του σε όποιον Τον ζητήσει και να του δώσει ‘πάντα τα προς ζωήν και ευσέβειαν’, ώστε να ζήσει σύμφωνα με το θέλημά Του σ’ αυτή τη ζωή και να είναι αιώνια μαζί Του (Β΄ Πέτρου, α΄:3).
Πιστεύουμε ότι Κύριος στις δύσκολες μέρες που περνάμε, θα προσθέσει στην εκκλησία Του πολλές ψυχές που μετανοούν και θέλουν να έχουν τη ζεστασιά της αγάπης Του μέσα στην καρδιά τους. Επίσης εργάζεται τη μετάνοια πολλών ψυχών που έφυγαν από κοντά Του, ώστε να επιστρέψουν και να τους δώσει πάλι ‘την πρώτη στολή’. Ο Θεός δεν θα σταματήσει να μας αγαπά γιατί το θέλημα Του είναι ‘να σωθώσι πάντες οι άνθρωποι και να έλθωσιν εις επίγνωσιν της αληθείας’ (Α΄ Τιμόθεον,β΄:4). Αμήν!
|
«… εάν ομολογήσης διά του στόματός σου τον Κύριον Ιησούν, και πιστεύσης εν τη καρδία σου ότι ο Θεός ανέστησεν αυτόν εκ νεκρών, θέλεις σωθή» (Ρωμαίους, ι΄:9,10). «Διότι το πάσχα ημών εθυσιάσθη υπέρ ημών, ο Χριστός• ώστε ας εορτάζωμεν ουχί με ζύμην παλαιάν, ουδέ με ζύμην κακίας και πονηρίας, αλλά με άζυμα ειλικρινείας και αληθείας.» (Α΄ Κορινθίους, ε΄:7,8).
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός ήρθε στη γη, έγινε θυσία ως αμνός του Θεού πάνω στο σταυρό του Γολγοθά πληρώνοντας για τις αμαρτίες μας και αναστήθηκε σαν αναμάρτητος, για να σώζει και δικαιώνει κάθε αμαρτωλό που μετανοεί για τις αμαρτίες του και επιστρέφει για να αρχίσει μια νέα ζωή μαζί Του. Η χαρά και το θέλημα του Θεού είναι να σώσει όλους τους ανθρώπους και να γράψει τα ονόματά τους στο βιβλίο της ζωής. Ο Τριαδικός Θεός που δημιούργησε τη Γη δημιούργησε και τον Παράδεισο, όπου κατοικεί ο ίδιος και εκεί θέλει να συγκατοικήσει μαζί με το μόνο δημιούργημα που έπλασε με τα χέρια Του και που του έδωσε από το Πνεύμα Του πνοή , τον άνθρωπο. Το θέλημα του Θεού αρχίζει να εκπληρώνεται στη ζωή ενός αμαρτωλού ανθρώπου, όταν αυτός μετανοεί, πιστεύει και επικαλείται τον Ιησού Χριστό, ‘διότι Πας όστις επικαλεσθή το όνομα του Κυρίου θέλει σωθή’(Ρωμαίους, ι΄:13). Ο Κύριος μας φανερώνει ότι γίνεται χαρά στον ουρανό για αυτόν που επιστρέφει σ’ Αυτόν και ξεκινάει μια νέα ζωή μαζί Του. Επί πλέον ο Κύριος δίνει μεγάλη σημασία στην μετάνοια, διότι αυτή αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος έχει καταλάβει τα λάθη του. Μετάνοια όμως με πίστη στο Χριστό και απόφαση για νέα ζωή μαζί Του και όχι μετάνοια που περιλαμβάνει μεν παραδοχή λαθών και παθών αλλά χωρίς πίστη στη θυσία και ανάσταση του Χριστού, σαν μέσο διόρθωσης και απελευθέρωσης. Αυτό διότι σύμφωνα με το λόγο του Θεού, ουσιαστική ελευθερία από πάθη και εξαρτήσεις, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη βοήθεια του Θεού.
Για να τεκμηριώσουμε αυτή την αλήθεια συνοπτικά λέμε ότι οι πρωτόπλαστοι με την παρακοή τους ναι μεν γνώρισαν το καλό και το κακό, αλλά έβαλαν το κακό μέσα τους, με αποτέλεσμα ο λογισμός της καρδίας του ανθρώπου να είναι κακός ‘εκ νηπιότητος αυτού’ (Γένεση, η΄:21). Βέβαια ανά τους αιώνες πάντα υπήρχαν, έστω λίγοι ειλικρινείς πιστοί άνθρωποι που εκζητούσαν τον αληθινό Θεό και με τη βοήθειά Του ζούσαν μια ζωή με κάποιο βασικό αγιασμό. Ο ονομαζόμενος πατέρας της πίστεως Αβραάμ, έλαβε από τον Θεό για την πίστη που επέδειξε στα λόγια Του, την επαγγελία ότι ‘θέλουσιν ευλογηθή εν σοι, και εν τω σπέρματί σου πάσαι αι φυλαί της γής’(Γένεση, κη΄:14). Έτσι από τον Ισαάκ, τον γιό του Αβραάμ, γεννήθηκε ο Ιακώβ, που ο Θεός τον ονόμασε Ισραήλ (ισχύς Θεού) και από αυτόν οι δώδεκα πατριάρχες που αποτέλεσαν την αρχή του λαού Ισραήλ, που ήταν ο μόνος λαός στην προ Χριστού περίοδο που πίστευε, έστω κατά ένα μέρος, στον αληθινό Θεό. Στη συνέχεια αφού ελευθέρωσε το λαό Ισραήλ με δυνατές ενέργειες από τη σκλαβιά στους Αιγυπτίους, έδωσε μέσω του Μωυσή το νόμο των εντολών με την υπόσχεση ότι όποιος τις εκτελέσει ‘θα ζήσει δι’ αυτών’. Όμως με τα έργα του νόμου δεν μπόρεσε κανένας άνθρωπος να δικαιωθεί ενώπιον του Θεού, γιατί ναι μεν ‘διά του νόμου γίνεται η γνώρισις της αμαρτίας’ και ‘όπου δεν υπάρχει νόμος, ουδέ παράβασις υπάρχει’(Ρωμαίους, γ΄:20, δ΄:15), όμως εξαιτίας του αμαρτωλού φρονήματος που κληρονομήσαμε από τους προπάτορες μας, κανείς δεν μπορεί πλήρως να τον εκτελέσει.Έτσι κάθε άνθρωπος που προσπαθεί με τις δυνάμεις του να εκτελέσει το νόμο, θα διαπιστώσει, αν κάνει μια ειλικρινή αυτοκριτική ότι: «Ευρίσκω λοιπόν τον νόμον τούτον ότι, ενώ εγώ θέλω να πράττω το καλόν, πάρεστιν εις εμέ το κακόν• διότι ηδύνομαι μεν εις τον νόμον του Θεού κατά τον εσωτερικόν άνθρωπον, βλέπω όμως εν τοις μέλεσί μου άλλον νόμον αντιμαχόμενον εις τον νόμον του νοός μου, και αιχμαλωτίζοντά με εις τον νόμον της αμαρτίας, τον όντα εν τοις μέλεσί μου.» (Ρωμαίους, ζ΄:21-24).Για τον λόγο αυτό ‘εξ έργων νόμου δεν θέλει δικαιωθή ουδεμία σαρξ ενώπιον αυτού’ και ‘επειδή πάντες ήμαρτον και υστερούνται της δόξης του Θεού, δικαιούνται δε δωρεάν με την χάριν αυτού διά της απολυτρώσεως της εν Χριστώ Ιησού, τον οποίον ο Θεός προέθετο μέσον εξιλεώσεως διά της πίστεως εν τω αίματι αυτού, προς φανέρωσιν της δικαιοσύνης αυτού διά την άφεσιν των προγενομένων αμαρτημάτων διά της μακροθυμίας του Θεού’(Ρωμαίους, γ΄:20,23-25).
Δηλαδή επειδή ήταν αδύνατο μέσω του νόμου, να φθάσουμε στο μέτρο του αγιασμού που ήθελε ο Θεός, εξ αιτίας του σαρκικού φρονήματος που έχουμε κληρονομήσει, ο Πατέρας Θεός έστειλε τον μονογενή Υιό Του στο κόσμο, με σώμα όμοιο με το δικό μας, ο οποίος δοκιμάστηκε με όμοιους πειρασμούς με μας, αλλά χωρίς να πέσει σε αμαρτία. Γι’ αυτό, σαν αναμάρτητος που ήταν, με τη θυσία Του πάνω στο σταυρό του Γολγοθά, ικανοποίησε τη δικαιοσύνη και την αγάπη του Θεού ταυτόχρονα. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός ήπιε το πικρό ποτήρι της εγκατάλειψης του Πατέρα Θεού, την ώρα του μαρτυρίου του σαν ένας καταραμένος άνθρωπος, γιατί την ώρα αυτή πλήρωνε για τις αμαρτίες όλων των ανθρώπων. Όμως λίγο πριν παραδώσει το πνεύμα Του στον Πατέρα, είπε ‘τετέλεσται’, που είναι λέξη θριάμβου και σημαίνει ότι το έργο της κατά χάρη σωτηρίας που Τον έστειλε για να φέρει σε πέρας ο Πατέρας Θεός, εκτελέστηκε επιτυχώς. Έτσι με τη θυσία Του ο Κύριος έγινε ‘ο Αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου’(Ιωάννης, α΄:17) και ‘εξηγόρασεν ημάς εκ της κατάρας του νόμου, γενόμενος κατάρα υπέρ ημών’(Γαλάτες,γ΄:3-13). Όπως άλλωστε και ο ίδιος είχε πει προφητικά, όταν πήρε το ποτήριο και ευχαρίστησε στο δείπνο με τους μαθητές Του, λίγο πριν πάθει, λέγοντας: ‘…Πίετε εξ αυτού πάντες• διότι τούτο είναι το αίμα μου το της καινής διαθήκης, το υπέρ πολλών εκχυνόμενον εις άφεσιν αμαρτιών’ (Ματθαίος, κς΄:27,28). Βέβαια η απόδειξη ότι ο Κύριος Ιησούς ήταν αναμάρτητος είναι ότι ο Πατέρας Θεός τον ανέστησε, μιας και ο θάνατος είναι ο μισθός της αμαρτίας και μόνο σε άνθρωπο αναμάρτητο δεν έχει εξουσία. Γι’ αυτό η πίστη στην ανάσταση του Χριστού είναι απαραίτητη για τη σωτηρία κάθε ανθρώπου. Ένα ωραίο γραφικό παράδειγμα κατά χάρη σωτηρίας είναι η περίπτωση του ενός από τους δύο ληστές που σταυρώθηκαν με τον Κύριο. Ενώ αρχικά και εκείνος ονείδιζε τον Κύριο μαζί με τον άλλο ληστή, όταν είδε την αγάπη του Κυρίου που συγχώρησε τους σταυρωτές Του, μετάνιωσε και πίστεψε ότι ο Κύριος δεν έκανε κανένα κακό και ότι είναι ένας βασιλιάς που θα έλθει στη βασιλεία Του, γι’ αυτό του είπε: ‘Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου’ και ο Κύριος του απάντησε: ‘Αληθώς σοι λέγω, σήμερον θέλεις είσθαι μετ' εμού εν τω παραδείσω’(Λουκάς, κγ΄:40-43). Συνοψίζοντας λέμε ότι όπως ο Κύριος έσωσε τον ληστή, μπορεί να σώσει κάθε άνθρωπο, όσο αμαρτωλός και αν είναι, αρκεί να μετανοήσει και να πιστέψει ότι ο Ιησούς Χριστός πλήρωσε για τις αμαρτίες του πάνω στο Σταυρό του Γολγοθά και αναστήθηκε για τη δικαίωσή του. Αμήν.
|
|