«Και είπε προς αυτούς, Υπάγετε εις όλον τον κόσμον, και κηρύξατε το ευαγγέλιον εις όλην την κτίσιν. Όστις πιστεύση και βαπτισθή, θέλει σωθή∙ όστις όμως απιστήση, θέλει κατακριθή» (Μάρκος,ις΄:15-16)

Όπως γνωρίζουμε, ο Πατέρας Θεός  έδωσε τον μονογενή του Υιό, τον Ιησού Χριστό, για τη σωτηρία όλου του κόσμου, έτσι ώστε όποιος πιστέψει σ’ Αυτόν και με προσωπική απόφαση βαπτιστεί στο νερό, να λαμβάνει τη σωτηρία, με βάση το προαναφερθέν εδάφιο του Ευαγγελίου.

Βέβαια τίθεται το ερώτημα ‘Τι σημαίνει σωτηρία για τον άνθρωπο;’ Δηλαδή  αν αναρωτιόμασταν ο καθένας ξεχωριστά από τι θα μας έσωζε ο Θεός που είναι τόσο επικίνδυνο και γιατί ήταν απαραίτητο να στείλει τον Υιό Του ;   Είναι προφανές ότι  όταν λέω πως έσωσα κάποιον  σημαίνει ότι αυτός ο κάποιος κινδύνευε – θανάσιμα ή μη – από κάτι το οποίο δεν μπορούσε ο ίδιος να αποτρέψει και παρενέβη εγώ και το απέτρεψα.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά. Ο λαός Ισραήλ, καθώς διαβάζουμε στην Παλαιά Διαθήκη, ήταν ο μόνος λαός που είχε γνωρίσει και λάτρευε  τον αληθινό Θεό. Σαν λαός, είδε μεγάλες ενέργειες θαυμάτων, με τις οποίες  ο Θεός τον ελευθέρωσε από την καταδυναστεία του Φαραώ και των Αιγυπτίων από την οποία ήταν αδύνατο μόνος του να ελευθερωθεί. Στη συνέχεια ο Θεός οδήγησε το λαό στην έρημο με τελικό προορισμό τη γη Χαναάν ή Γη της Επαγγελίας. Μέσα στην έρημο ο Θεός έτρεφε τον λαό με το μάννα  και δια του Μωυσέως έδωσε τον νόμο των εντολών. Συνοπτικά οι εντολές πρότρεπαν τον λαό  να σέβεται και να τιμά τον μοναδικό Θεό, να μην ακολουθήσει τους ξένους θεούς που ακολουθούσαν τα άλλα έθνη και να κάνει τα διατάγματα του νόμου που αφορούσαν τον τρόπο λατρείας, τον τρόπο ζωής, τον τρόπο καθαρισμού κάποιων αμαρτιών αλλά και αυστηρές ποινές για κάποιες σοβαρές παραβάσεις. Η υπόσχεση του Θεού προς το λαό ήταν εφ’ όσον έπραττε αυτά που του είπε, να του χαρίσει τη Γη της επαγγελίας και γενικότερα μια ευλογημένη ζωή. Όμως για σαράντα ολόκληρα χρόνια, οι περισσότεροι από τον λαό Ισραήλ, δεν υπακούσανε στον Θεό, δεν εκτιμήσανε το τι έκανε Αυτός στη ζωή τους, αλλά αντίθετα ακολουθήσανε άλλους θεούς, πειράξανε πονηρά τον Κύριο και δεν μπήκαν ποτέ στη Γη της επαγγελίας. Μπήκαν τα παιδιά τους και μόνο ο Ιησούς του Ναυή και ο Χάλεβ από την πρώτη γενεά.

Ο Θεός είναι σαφής, δίκαιος και ειλικρινής. Έδωσε μεν το νόμο της Παλαιάς Διαθήκης για να γνωρίσουν οι άνθρωποι ποιο είναι το θέλημα Του και τι είναι αμαρτία αλλά ήξερε ότι κανένας άνθρωπος δεν θα μπορούσε να εκτελέσει όλες τις εντολές Του. Αυτό διότι μετά την πτώση των πρωτοπλάστων κάθε άνθρωπος που γεννιέται διακατέχεται από ένα σαρκικό φρόνημα που αντιστέκεται στο θέλημα του Θεού. Γι’ αυτό το τελικό σχέδιο του Θεού για την σωτηρία του ανθρώπου ήταν να κάνει μια νέα συνθήκη ή καλύτερα μια Νέα(Καινή) Διαθήκη με ένα «νέο» λαό Ισραήλ, όπως διαβάζουμε:

«…Ιδού, έρχονται ημέραι, λέγει Κύριος, και θέλω συντελέσει επί τον οίκον του Ισραήλ και επί τον οίκον του Ιούδα διαθήκην καινήν∙ ουχί κατά την διαθήκην την οποίαν έκαμον προς τους πατέρας αυτών καθ’ ην ημέραν επίασα αυτούς από της χειρός, δια να εξαγάγω αυτούς εκ γης Αιγύπτου∙ διότι αυτοί δεν ενέμειναν εις την διαθήκην μου, και εγώ ημέλησα αυτούς, λέγει Κύριος. Διότι αύτη είναι η διαθήκη την οποίαν θέλω κάμει προς τον οίκον του Ισραήλ μετά τας ημέρας εκείνας, λέγει Κύριος, Θέλω δώσει τους νόμους μου εις την διάνοιαν αυτών, και θέλω γράψει αυτούς επί της καρδίας αυτών, και θέλω είσθαι εις αυτούς Θεός, και αυτοί θέλουσιν είσθαι εις εμέ λαός. Και δεν θέλουσι διδάσκει έκαστος τον πλησίον αυτού, και έκαστος τον αδελφόν αυτού, λέγων, Γνώρισον τον Κύριον∙ διότι πάντες θέλουσι με γνωρίζει από μικρού έως μεγάλου αυτών. Διότι θέλω είσθαι ίλεως εις τας αδικίας αυτών, και τας αμαρτίας αυτών, και τας ανομίας αυτών δεν θέλω ενθυμείσθαι πλέον» (Εβραίους, η΄:8-12).

H Καινή Διαθήκη αρχίζει να ισχύει με τη θυσία του Κυρίου Ιησού Χριστού: '…Τούτο το ποτήριον είναι η καινή διαθήκη εν τω αίματί μου, το υπέρ υμών εκχυνόμενον»(Λουκάς, κβ΄:20),  ‘όστις τας αμαρτίας ημών αυτός εβάστασεν εν τω σώματι αυτού επί του ξύλου, διά να ζήσωμεν εν τη δικαιοσύνη, αποθανόντες κατά τας αμαρτίας με του οποίου την πληγήν ιατρεύθητε’ (Α΄ Πέτρου, β΄:24). Οι αμαρτίες που είναι εμπόδιο προς την βασιλεία των ουρανών είναι τα έργα σαρκός: «...μοιχεία, πορνεία, ακαθαρσία, ασέλγεια, ειδωλολατρεία, φαρμακεία, έχθραι, έριδες, ζηλοτυπίαι, θυμοί, μάχαι, διχοστασίαι, αιρέσεις, φθόνοι, φόνοι, μέθαι, κώμοι, και τα όμοια τούτων∙ περί των οποίων σας προλέγω, καθώς και προείπον, ότι οι τα τοιαύτα πράττοντες βασιλείαν Θεού δεν θέλουσι κληρονομήσει» (Γαλάτες,ε΄:19-21).

Αυτές ή όμοιες με τις παραπάνω αμαρτίες, έρχεται τώρα ο Χριστός με το αίμα του το Άγιο, να τις αφαιρέσει από τον άνθρωπο που θα πιστέψει σ’ Αυτόν και να τον απελευθερώσει από την αιώνια καταδίκη.

Επιστρέφοντας στο αρχικό μας ερώτημα, από τι θα μας σώσει ο Χριστός, η απάντηση είναι από τις αμαρτίες μας που είναι εμπόδιο για την συμφιλίωσή μας  με τον Πατέρα Θεό. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός δεν εξαναγκάζει κανέναν, αλλά προτρέπει όλους τους ανθρώπους να μετανοήσουν για τις αμαρτίες τους, να πιστέψουν στο λυτρωτικό Του έργο έτσι ώστε να Τον επικαλεστούν στη ζωή τους και να τους ελευθερώσει από την εξουσία της αμαρτίας και του διαβόλου. Από κει και πέρα ο κάθε σωσμένος πιστός πρέπει ‘μετά φόβου και τρόμου’ να εργάζεται τη σωτηρία του για να μη τη χάσει. Αυτό συνεπάγεται τη δημιουργία εκ μέρους του πιστού, μιας άρρηκτης  πνευματική ενότητας με τον Τριαδικό Θεό δια της αδιάλειπτου εν Πνεύματι Αγίω προσευχής και μελέτης της Αγίας Γραφής. Έτσι μόνο επιτυγχάνεται η εκτέλεση του θελήματος του Θεού και η διατήρηση της πίστης στη ζωή κάθε πιστού. Συνοψίζοντας λέμε ότι την ζωή μας μπορεί να την αναλάβει ο Χριστός, αρκεί να του τη δώσουμε και να Τον εμπιστευτούμε. Να αφήσουμε τον Χριστό να γίνει ο ποιμένας και ο επίσκοπός των ψυχών μας(Α΄ Πέτρου, β΄:25). Η σωτήρια πρόσκληση του Θεού προς εμάς είναι να πιστέψουμε στον Υιό Του Ιησού Χριστό και να τον θέσουμε Κύριο στη ζωή μας, έτσι ώστε να ζήσουμε αιώνια κοντά Του στην ‘νέα Ιερουσαλήμ’, στη δική μας ‘Γη της Επαγγελίας’ (Αποκάλυψη, κβ΄: 2). Αμήν!

 

«Δεν θέλει εισέλθει εις την βασιλείαν των ουρανών πας ο λέγων προς εμέ, Κύριε, Κύριε∙ αλλ’ ο πράττων το θέλημα του Πατρός μου του εν τοις ουρανοίς. Πολλοί θέλουσιν ειπεί προς εμέ εν εκείνη τη ημέρα, Κύριε, Κύριε, δεν προεφητεύσαμεν εν τω ονόματί σου, και εν τω ονόματί σου εξεβάλομεν δαιμόνια, και εν τω ονόματί σου εκάμομεν θαύματα πολλά; Και τότε θέλω ομολογήσει προς αυτούς, Ότι ποτέ δεν σας εγνώρισα∙ φεύγετε απ’ εμού οι εργαζόμενοι την ανομίαν» (Ματθαίος,ζ΄:21-23).

Σε αυτά τα εδάφια, ο Κύριος δίνει προτεραιότητα στην έμπρακτη υπακοή στο λόγο του Θεού παρά στο χάρισμα που δίνει Αυτός στον πιστό άνθρωπο.Το χάρισμα δεν σώζει τον άνθρωπο, αλλά αντίθετα αν αυτό αποτελέσει πηγή υπερηφάνειας, οδηγεί τον πιστό άνθρωπο που το έχει, στην ανομία και τελικά, αν δεν μετανοήσει, στην αιώνια καταδίκη.

Ο Κύριος Ιησούς πρώτος έδωσε το παράδειγμα πρώτα στο να εκτελεί το λόγο του Θεού και μετά να διδάσκει (Πράξεις, α΄:1). Ο ίδιος ο Κύριος μας αναφέρει χαρακτηριστικά: ‘Το εμόν φαγητόν είναι να πράττω το θέλημα του πέμψαντός με, και να τελειώσω το έργον αυτού’ (Ιωάννης, δ΄:34). Το έργο του Ουράνιου Πατέρα ήταν η σωτηρία κάθε ανθρώπου από την καταδυναστεία της αμαρτίας και του διαβόλου.  Αυτό το έργο ο Κύριος μας το έκανε τέλεια, διότι ενώ δεν έκανε ο ίδιος αμαρτία, πλήρωσε για τις αμαρτίες μας χύνοντας το Άγιο Του αίμα πάνω στο Σταυρό του Γολγοθά, έτσι ώστε να ζούμε στη δικαιοσύνη και να είμαστε απελευθερωμένοι από αμαρτίες (Α΄ Πέτρου, β΄:22-24).

Έτσι το πρώτο έργο που φανερώνει υπακοή στο λόγο του Θεού είναι η πίστη στον Ιησού Χριστό σαν Υιό του Θεού και μοναδικό σωτήρα του ανθρώπου. Κάθε άνθρωπο που θα κάνει αυτό το έργο, ο Πατέρας Θεός τον ‘γεννάει άνωθεν’ και του δίνει την εξουσία να γίνει παιδί Θεού (Ιωάννης, α΄:12,13).   Αφού κάνει ο πιστός άνθρωπος αυτό το βασικό έργο, αρχίζει από κει και πέρα ο ισόβιος καλός αγώνας του, που χαρακτηρίζεται από έργα από τη μια της απόρριψης του κακού και από την άλλη της πνευματικής αύξησης του. Διαβάζουμε σχετικά ‘Απορρίψαντες λοιπόν πάσαν κακίαν και πάντα δόλον και υποκρίσεις και φθόνους και πάσας καταλαλιάς, επιποθήσατε ως νεογέννητα βρέφη το λογικόν άδολον γάλα, διά να αυξηθήτε δι' αυτού, επειδή εγεύθητε ότι αγαθός ο Κύριος' (Α΄ Πέτρου, β΄:1-3).

Το ‘λογικόν άδολον γάλα’ αλλά και γενικότερα η πνευματική τροφή του αναγεννημένου χριστιανού είναι ο γραμμένος λόγος του Θεού με τον οποίο πρέπει να τρέφεται καθημερινά ο χριστιανός, αν θέλει να τερματίσει νικηφόρα τον καλό αυτό αγώνα (Ματθαίος, δ:4).

Στο θέμα της τήρησης των εντολών του λόγου του Θεού, ένας από τους γραμματείς ρώτησε τον Κύριο: ‘ποια από όλες είναι η πρώτη εντολή;’ και ο Κύριος του είπε: ‘πρώτη πασών των εντολών είναι, Άκουε Ισραήλ∙ Κύριος ο Θεός ημών είναι εις Κύριος. Και θέλεις αγαπά Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου, και εξ όλης της ψυχής σου, και εξ όλης της διανοίας σου, και εξ όλης της δυνάμεώς σου’ αύτη είναι η πρώτη εντολή. Και δευτέρα ομοία αύτη, ‘Θέλεις αγαπά τον πλησίον σου ως σεαυτόν’ Μεγαλητέρα τούτων άλλη εντολή δεν είναι' (Μάρκος,ιβ΄:28-31).

Οπότε, το πρώτο μέλημα του χριστιανού είναι η αγάπη προς τον Θεό και δεύτερο στη σειρά είναι η αγάπη προς τον πλησίον. Για το πώς θα επιτευχθούν αυτοί οι στόχοι ο Κύριος μας λέει  ‘Εγώ είμαι η άμπελος, σεις τα κλήματα∙ ο μένων εν εμοί και εγώ εν αυτώ, ούτος φέρει καρπόν πολύν∙ διότι χωρίς εμού δεν δύνασθε να κάμητε ουδέν.… Εάν μείνητε εν εμοί, και οι λόγοι μου μείνωσιν εν υμίν, θέλετε ζητεί ό,τι αν θέλητε, και θέλει γείνει εις εσας. Εν τούτω δοξάζεται ο Πατήρ μου, εις το να φέρητε καρπόν πολύν∙ και ούτω θέλετε είσθε μαθηταί μου’ (Ιωάννης,ιε΄:5,7,8). Ο δε καρπός που πρέπει να φέρει ο χριστιανός για να είναι γνήσιος μαθητής του Κυρίου, είναι ο καρπός του Αγίου Πνεύματος και αυτός είναι ‘αγάπη, χαρά ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθοσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια’ (Γαλάτας, ε΄:22).

Αν θέλουμε συνεπώς να έχουμε πνευματική καρποφορία η υπακοή στις εντολές του Κυρίου είναι μονόδρομος.  Ο Κύριος, στα κεφάλαια 5ο , 6ο και 7ο  του κατά Ματθαίο Ευαγγελίου,  αναφέρει εντολές που χαρακτηρίζονται ως ‘το καταστατικό’ στη ζωή του χριστιανού. Βέβαια ισχύει το γεγραμμένο ‘Όλη η γραφή είναι θεόπνευστος, και ωφέλιμος προς διδασκαλίαν, προς έλεγχον,  προς  επανόρθωσιν, προς εκπαίδευσιν την μετά της δικαιοσύνης∙ διά να ήναι τέλειος ο άνθρωπος του Θεού, ητοιμασμένος εις παν έργον αγαθόν’(Β΄ Τιμόθεον,γ΄:16-17), όμως σ’ αυτά τα κεφάλαια φαίνεται η ανωτερότητα των εντολών της Καινής Διαθήκης συγκριτικά με τις αντίστοιχες της Παλαιάς.

Βέβαια και στο καθεστώς της Παλαιάς Διαθήκης, ο Θεός τόνιζε την υπακοή στο λόγο Του. Διαβάζουμε σχετικά ‘… ιδού, η υποταγή είναι καλητέρα παρά τη θυσίαν∙ η υπακοή, παρά το πάχος των κριών∙ διότι η απείθεια είναι καθώς το αμάρτημα της μαγείας∙ και το πείσμα, καθώς η ασέβεια και ειδωλολατρεία(Α΄Σαμουήλ,ιε΄:22-23).

Τα συγκεκριμένα εδάφια, είναι τα λόγια του Σαμουήλ προς τον βασιλιά Σαούλ, ο οποίος Σαούλ δεν υπάκουσε στο λόγο του Θεού. Ο Θεός είχε εκλέξει τον Σαούλ βασιλιά του λαού Ισραήλ, όμως ενώ ξεκίνησε ταπεινά στη συνέχεια ως βασιλιάς δεν έκανε το θέλημα του Θεού και ο Κύριος τον απέρριψε από του να είναι βασιλιάς.

Τέλος αναφέρουμε μερικές εντολές του Κυρίου που αναφέρονται σε βασικές ανάγκες πνευματικής επιβίωσης των πιστών όπως της προσευχής:«…Προσεύχεσθε δια να μη εισέλθητε εις πειρασμόν» (Λουκάς, κβ΄:40), της πίστης και της συγχώρεσης: «Δια τούτο σας λέγω, Πάντα όσα προσευχόμενοι ζητείτε, πιστεύετε ότι λαμβάνετε, και θέλει γείνει εις εσάς. Και όταν ίστασθε προσευχόμενοι, συγχωρείτε, εάν έχητε τι κατά τινός, δια να συγχωρήση εις εσάς και ο Πατήρ σας ο εν τοις ουρανοίς τα αμαρτήματά σας. Αλλ’ εάν σεις δεν συγχωρήτε, ουδέ ο Πατήρ σας ο εν τοις ουρανοίς θέλει συγχωρήσει τα αμαρτήματά σας» (Μάρκος, ια΄:24-26) και της φιλαδελφίας: «Αύτη είναι η εντολή μου, να αγαπάτε αλλήλους , καθώς σας ηγάπησα» (Ιωάννης,ιε΄:12).

Ο Θεός είναι αγαθός και μας αγαπάει. Έδωσε τον μονογενή Του Υιό για τη σωτηρία μας έτσι ώστε να γίνουμε εμείς παιδιά δικά Του. Το έργο και οι εντολές του Κυρίου  περιλαμβάνονται μέσα στο ευαγγέλιό Του, την Καινή Διαθήκη. Ας διαβάζουμε λοιπόν αυτό το ευλογημένο βιβλίο, που είναι η πνευματική μας τροφή. Ας προσευχόμαστε στον Θεό και Πατέρα μας, να μας συγχωρεί, να μας αποκαλύπτει το θέλημά Του δίνοντας μας συγχρόνως δύναμη να το εκτελούμε, να κάνει σωτηρία στους οικιακούς μας  και σε όλους τους συνανθρώπους μας. Αμήν!

 

«Σεις όμως, αγαπητοί, εποικοδομούντες εαυτούς επί την αγιωτάτην πίστιν σας, προσευχόμενοι εν Πνεύματι Αγίω, φυλάξατε εαυτούς εις την αγάπην του Θεού, προσμένοντες το έλεος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού εις ζωήν αιώνιον.» (Ιούδα, α΄: 20,21)

Ο άνθρωπος εφ’ όσον είναι πλασμένος ‘κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση  Θεού’, νοιώθει την ανάγκη να έχει επικοινωνία με τον δημιουργό του. Οι πρωτόπλαστοι, Αδάμ και Εύα, πριν την πτώση τους, είχαν καθημερινή επικοινωνία με το Θεό. Με την παρακοή τους στο θέλημα του Θεού μπήκε η αμαρτία και ο θάνατος στη ζωή τους και αυτή η άμεση επικοινωνία με τον Δημιουργό τους διακόπηκε.
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός ήρθε για να αποκαταστήσει τη χαμένη αυτή επικοινωνία, πληρώνοντας για τις αμαρτίες όλων των ανθρώπων πάνω στο Σταυρό του Γολγοθά. Εφόσον ο άνθρωπος πιστέψει στον Ιησού Χριστό και βαπτιστεί  στο νερό, σώζεται και γίνεται παιδί του Θεού (Μάρκος,ις΄:16). Ο Κύριος Ιησούς με τη θυσία Του, έδωσε τη δυνατότητα,σε όλους μας που πιστεύουμε σ'Αυτόν, τον δικό Του Ουράνιο Πατέρα Θεό, να Τον κάνει και δικό μας .
Για τον χριστιανό, η εν Πνεύματι Αγίω και όχι τυπική προσευχή, είναι απαραίτητη για τη νικηφόρα έκβαση του επίγειου αγώνα του. Η προτροπή του Κυρίου Ιησού είναι, 'Αιτείτε, και θέλει σας δοθή∙ ζητείτε, και θέλετε ευρεί∙ κρούετε και θέλει σας ανοιχθή∙ διότι πας ο αιτών λαμβάνει, και ο ζητών ευρίσκει, και εις τον κρούοντα θέλει ανοιχθή'. Βέβαια ο ίδιος ο Κύριος θέτει πρώτα ιεραρχία στα αιτήματά μας λέγοντας, ‘Αλλά ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα θέλουσι σας προστεθή’(Ματθαίος, ς΄33, ζ΄:7-8).
Επίσης, ‘Έλεγε δε και παραβολήν προς αυτούς περί του ότι πρέπει πάντοτε να προσεύχωνται και να μη αποκάμνωσι, … , ο δε Θεός δεν θέλει κάμει την εκδίκησιν των εκλεκτών αυτού, των βοώντων προς αυτόν ημέραν και νύκτα, αν και μακροθυμή δι’ αυτούς; σας λέγω, ότι θέλει κάμει την εκδίκησιν αυτών ταχέως. Πλην ο Υιός του ανθρώπου όταν έλθη, άρα γε θέλει ευρεί την πίστιν επί της γης;' (Λουκάς,ιη΄:1,7-8).
Οπότε ο Κύριος θέλει πάντοτε να προσευχόμαστε και να μην αποκάμουμε, αλλά να περιμένουμε με πίστη ότι θα απαντήσει τον κατάλληλο καιρό. Ο Πατέρας Θεός, έχει βάλει σαν κριτήριο της ευαρέσκειάς Του, την πίστη μας σε Αυτόν: 'Χωρίς δε πίστεως αδύνατον να ευαρεστήση τις εις αυτόν∙ διότι ο προσερχόμενος εις τον Θεόν, πρέπει να πιστεύση, ότι είναι, και γίνεται μισθαποδότης εις τους εκζητούντας αυτόν' (Εβραίους, ια΄: 6 ).
Ένα ωραίο γραφικό παράδειγμα πίστης και ταπείνωσης είναι η γυναίκα η Χαναναία η οποία βρήκε τον Κύριο Ιησού και τον παρακαλούσε να βγάλει το δαιμόνιο από την κόρη της, αλλά εκείνος αρχικά δεν της αποκρίθηκε. Έπειτα οι μαθητές είπαν στον Κύριο να την διώξει και εκείνος της είπε ότι στάλθηκε στα απολωλότα πρόβατα του οίκου Ισραήλ. Η γυναίκα τον προσκύνησε, και Του είπε να την βοηθήσει, αλλά εκείνος της είπε, ‘δεν είναι καλό να πάρει κάποιος το ψωμί των παιδιών και να το ρίξει στα σκυλάκια’.  Εκείνη του απάντησε, ‘ναι Κύριε αλλά και τα σκυλιά τρώνε από τα πεσμένα  ψίχουλα του τραπεζιού των κυρίων τους’. Τότε ο Κύριος της απάντησε, ‘ω γυναίκα, μεγάλη η πίστη σου, ας γίνει σε σένα αυτό που θέλεις’, και γιατρεύτηκε η κόρη της εκείνη την ώρα (Ματθαίος,ιε΄:22-28). Βλέπουμε ότι η γυναίκα της οποίας η κόρη είχε δαιμόνιο, ήλθε από τα μακρινά μέρη της, να ζητήσει με πίστη από τον Χριστό να της θεραπεύσει την κόρη. Αρχικά έλαβε αρνητική και στη συνέχεια προσβλητική ‘κατ’ ανθρώπους’ απάντηση μιας και ο Κύριος την παρομοίωσε με τα  ‘σκυλάκια’. Εκείνη όμως με πίστη και ταπείνωση απαίτησε  με παρρησία το ‘ψίχουλο’ που σαν ‘σκυλάκι’ δικαιούταν και τελικά έλαβε την απάντηση που ήθελε. Αυτό που συμπεραίνουμε είναι ότι ο Κύριος στην εκζήτηση ενός αιτήματος με πίστη δεν μπορεί να πει όχι, παρότι αρχικά δεν απαντάει, όμως ακούει  και τελικά κάνει έκβαση.
Επί πλέον πρέπει να γνωρίζουμε ότι ο Πατέρας Θεός θα απαντήσει θετικά σε αιτήματα που είναι σύμφωνα με το θέλημά Του: 'Και αύτη είναι η παρρησία την οποίαν έχομεν προς αυτόν, ότι, εάν ζητώμεν τι κατά το θέλημα αυτού, ακούει ημάς. Και εάν εξεύρωμεν ότι ακούει ημάς, ό,τι αν ζητήσωμεν, εξεύρομεν ότι λαμβάνομεν τα ζητήματα τα οποία εζητήσαμεν παρ’αυτού' (Α΄Ιωάννου,ε΄:14-15).
Γι’ αυτό όταν προσευχήθηκε επανειλημμένα  ο απόστολος Παύλος για θεραπεία, ναι μεν ο Κύριος του απάντησε, αλλά του απάντησε αρνητικά: «Και δια να μη υπεραίρωμαι δια την υπερβολήν των αποκαλύψεων, μοι εδόθη σκόλοψ εις την σάρκα, άγγελος Σατάν, δια να με ραπίζη, δια να μη υπεραίρωμαι. Περί τούτου τρις παρεκάλεσα τον Κύριον, δια να απομακρυνθή απ’ εμού∙ και μοι είπεν, Αρκεί εις σε η χάρις μου∙ διότι η δύναμίς μου εν αδυναμία δεικνύεται τελεία. Με άκραν λοιπόν ευχαρίστησιν θέλω καυχηθή μάλλον εις τας αδυναμίας μου, δια να κατοικήση εν εμοί η δύναμις του Χριστού» (Β΄ Κορινθίους, ιβ΄:7-9). Εδώ, ο Κύριος δεν απαντάει σε αίτημα θεραπείας διότι ο ίδιος ο απόστολος Παύλος εξηγεί ότι ο λόγος είναι αφ’ ενός για να μην υπερηφανεύεται ο ίδιος από τις αποκαλύψεις που του δείχνει ο Κύριος και αφ’ ετέρου διότι ο Κύριος θέλει να φανερώσει την δύναμή Του στην αδυναμία τη δική του. Η υπερηφάνεια, όπως  ο ίδιος ο Παύλος αναφέρει δια Πνεύματος Αγίου στην πρώτη επιστολή του στον Τιμόθεο, είναι η καταδίκη του διαβόλου (Α΄ Τιμόθεον, γ΄:6).
Σίγουρα η πίστη και η αγάπη του πιστού στον Κύριο δοκιμάζεται όταν Αυτός καθυστερεί να απαντήσει ή απαντά αρνητικά  σε κάποιο αιτήμά του, γι’ αυτό  ας προσέξουμε να μη απογοητευόμαστε αλλά να συνεχίσουμε να προσευχόμαστε στον Θεό για τα αιτήματά μας, έχοντας υπόψη το γεγραμμένο: «Μη αποβάλητε λοιπόν την παρρησίαν σας, ήτις έχει μισθαποδοσίαν μεγάλην. Διότι έχετε χρείαν υπομονής, δια να κάμητε το θέλημα του Θεού, και να λάβητε την επαγγελίαν» (Εβραίους, ι΄:35-36).
Στην αναγεννημένη εκκλησία του Κυρίου, οι πιστοί για να προσεύχονται εν Πνεύματι Αγίω, ζητάνε την βάπτιση ή πλήρωση με Άγιο Πνεύμα και αυτό διότι ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς είπε πως μετά από Αυτόν θα έρθει ο Παράκλητος, το Πνεύμα της αληθείας (Ιωάννης,ιε΄:26-27,ις΄:7-14) για να «ενδύονται» οι μαθητές δύναμη εξ’ ύψους (Λουκάς,κδ΄:49). Ο άνθρωπος που βαπτίζεται στο Άγιο Πνεύμα, εκτός από τη πνευματική δύναμη που λαμβάνει, λαλεί όπως το Πνεύμα του δίνει, νέες ή ξένες γλώσσες (Μάρκος, ις΄:17, Πράξεις, β΄:1-4), για την προσωπική του πνευματική εν Χριστώ οικοδομή και σαν σημείο προς τους απίστους, βέβαια σύμφωνα με την τάξη που ο λόγος του Κυρίου θέτει (Α΄ Κορινθίους,ιδ΄:1-40).
Το Άγιο Πνεύμα είναι πλούσιο σε χαρίσματα μέσα στην αναγεννημένη εκκλησία για να οικοδομεί πνευματικά τους πιστούς. Αυτά τα χαρίσματα είναι: 'λόγος σοφίας, λόγος γνώσεως, πίστη, χαρίσματα ιαμάτων, ενέργειες θαυμάτων, προφητεία, διακρίσεις πνευμάτων, είδη γλωσσών, ερμηνεία γλωσσών' (Α΄ Κορινθίους, ιβ΄:7-11).

Έτσι είναι ευάρεστο στο Θεό, για να λειτουργήσει σωστά η αναγεννημένη εκκλησία Του, σαν σώμα Χριστού και ‘στύλος και  εδραίωμα της αληθείας’, όλα τα μέλη της να προσεύχονται εν Πνεύματι  Αγίω έτσι ώστε να φανερώνονται στη ζωή και στο περπάτημά τους πρώτα ο καρπός (Γαλάτας, ε΄:22-26)αλλά και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Αμήν!

 

«Εν αρχή ήτο ο Λόγος, και ο Λόγος ήτο παρά τω Θεώ, και Θεός ήτο ο Λόγος. … Και ο Λόγος έγεινε σάρξ, και κατώκησε μεταξύ ημών, (και είδομεν την δόξαν αυτού, δόξαν ως μονογενούς παρά του Πατρός,) πλήρης χάριτος και αληθείας» (Ιωάνης, α΄:1,14)

Στις 25 Δεκεμβρίου κάθε έτους, εορτάζονται στην Ελλάδα και σε όλο τον χριστιανικό κόσμο τα Χριστούγεννα, δηλαδή η γέννηση του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού, του Υιού του Θεού, ο οποίος γεννήθηκε σε μια φάτνη και ήρθε στον κόσμο απλά και ταπεινά για να σώσει τον άνθρωπο και να του χαρίσει ζωή αιώνια. Από τις αρχές ακόμα του Δεκέμβρη, στους δρόμους, στις πλατείες, στα καταστήματα και στα σπίτια βλέπουμε πολλά φώτα,  χριστουγεννιάτικα δέντρα, αναπαραστάσεις  της γέννησης του Χριστού μέσα στη φάτνη ενός στάβλου με ζώα και ακούμε τους γνωστούς χριστουγεννιάτικους ύμνους. Οι ευχές  ‘καλά Χριστούγεννα’ και ‘καλές γιορτές’ είναι χαρακτηριστικές στις διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων όπως και η ανταλλαγή επισκέψεων και δώρων μεταξύ γνωστών, συγγενών και φίλων. Επίσης αυτές τις μέρες πολλοί θυμούνται  συνανθρώπους μας που πάσχουν ή βρίσκονται σε ανάγκη, επισκεπτόμενοι αυτούς και παρέχοντας κάποια βοήθεια. Ανήμερα τη μέρα των Χριστουγέννων  τα μικρά παιδιά αλλά και μεγαλύτεροι, λένε τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα αποκομίζοντας κάποιο χρηματικό κέρδος, ενώ το βράδυ πολλοί συνηθίζουν να εορτάζουν χορεύοντας σε κέντρα διασκεδάσεως.

Έτσι τα Χριστούγεννα, για πολλούς  συνανθρώπους  μας είναι μια γιορτή που χαρακτηρίζεται από καλλιτεχνικές και κοινωνικές εκδηλώσεις και που τους δίνει την ευκαιρία να ξεκουραστούν και να διασκεδάσουν. Είναι όμως όλα αυτά ευάρεστα ενώπιον του Θεού;

Ας δούμε μέσα από το λόγο του Θεού την σημασία της γέννησης του Κυρίου Ιησού. Θεμελιώδες δόγμα της χριστιανικής πίστης είναι ότι ο Ιησούς Χριστός δεν είναι ο ‘μικρός Χριστούλης’ που όταν μεγάλωσε έκανε θαύματα, αλλά ο Λόγος-Θεός, που έγινε άνθρωπος. Διαβάζουμε σχετικά :

«Εν αρχή ήτο ο Λόγος, και ο Λόγος ήτο παρά τω Θεώ, και Θεός ήτο ο Λόγος. Ούτος ήτο εν αρχή παρά τω Θεώ. Πάντα δι’ αυτού έγειναν∙ και χωρίς αυτού δεν έγεινεν ουδέ εν τω οποίον έγεινεν…... Και ο Λόγος έγεινε σαρξ και κατώκησε μεταξύ ημών, και είδομεν την δόξαν αυτού, δόξαν ως μονογενούς παρά του Πατρός, πλήρης χάριτος και αληθείας» (Ιωάννης, α΄:1-3,14).

«όστις είναι εικών του Θεού του αοράτου, πρωτότοκος πάσης κτίσεως∙ επειδή δι’ αυτού εκτίσθησαν τα πάντα, τα εν τοις ουρανοίς και τα επί της γης, τα ορατά και τα αόρατα, είτε θρόνοι, είτε κυριότητες, είτε αρχαί, είτε εξουσίαι, τα πάντα δι’ αυτού και δι’ αυτόν εκτίσθησαν∙ και αυτός είναι προ πάντων, και τα πάντα συντηρούνται δι’ αυτού» (Κολοσσαείς,α΄:15-17).

«Είπε προς αυτούς ο Ιησούς, Αληθώς, αληθώς σας λέγω, Πριν γείνη ο Αβραάμ εγώ είμαι. Εσήκωσαν λοιπόν λίθους διά να ρίψωσι κατ’ αυτού∙ πλην ο Ιησούς εκρύβη, και εξήλθεν εκ του ιερού, περάσας διά μέσου αυτών∙ και ούτως ανεχώρησε» (Ιωάννης,η΄:56-59).

«Και αναντιρρήτως το μυστήριον της ευσεβείας είναι μέγα• ο Θεός εφανερώθη εν σαρκί, εδικαιώθη εν πνεύματι, εφάνη εις αγγέλους, εκηρύχθη εις τα έθνη, επιστεύθη εις τον κόσμον, ανελήφθη εν δόξη» (Α΄ Τιμόθεον, γ΄:13)

Αλήθεια  είναι δύσκολο κάποιος να πιστέψει ότι ο Κύριος Ιησούς υπήρχε πριν γεννηθεί, επειδή αυτό δεν είναι συμβατό με την ανθρώπινη  λογική. Γι’ αυτό αντί η γέννηση του Θεανθρώπου να είναι μια τυπική παραδοσιακή γιορτή μιας μέρας το χρόνο, καλό θα είναι να αποτελεί σε κάθε άνθρωπο ένα ουσιαστικό ερέθισμα στο να ερευνήσει το ευαγγέλιο  και να αναρωτηθεί  ποιός πιστεύει ότι είναι ο Ιησούς Χριστός.

Σύμφωνα με το ευαγγέλιο, η γέννηση του Χριστού έγινε δια του Αγίου Πνεύματος. Η παρθένος Μαρία, όταν ήταν αρραβωνιασμένη με τον Ιωσήφ, ευαγγελίστηκε από τον άγγελο Γαβριήλ ότι βρήκε χάρη ενώπιον του Θεού και ότι θα γεννήσει υιό και θα τον ονομάσει Ιησού. Επί πλέον ο άγγελος της είπε ότι ο Ιησούς θα είναι μέγας, ότι θα ονομαστεί Υιός Υψίστου, ότι ο Θεός θα του δώσει το θρόνο του Δαβίδ και θα βασιλεύσει στον οίκο Ιακώβ στους αιώνες και του οποίου η βασιλεία δεν θα έχει τέλος. Εκείνη λογικά απορημένη ρώτησε τον άγγελο πώς θα γίνει αυτό και εκείνος της απάντησε ότι Πνεύμα Άγιο θα έρθει σε εκείνη και δύναμη Θεού θα την επισκεφτεί, και ότι το παιδί που θα γεννήσει, θα ονομασθεί Υιός Θεού. Τότε η Μαρία δέχτηκε αυτό που της είπε ο άγγελος αποκαλώντας τον εαυτό της δούλη του Κυρίου (Λουκάς,α΄:26-38). Ο Κύριος Ιησούς γεννήθηκε στην Βηθλεέμ (Μιχαίας, ε΄:2), μέσα σε μια φάτνη ενός στάβλου, στις ημέρες της απογραφής, (Λουκάς,β΄:1-7). Έτσι  ο ‘Λόγος έγινε σάρκα’ και έλαβε δούλου μορφή γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους (Κολοσσαείς,β΄:7), για ένα μόνο λόγο: «Επειδή δεν απέστειλεν ο Θεός τον Υιόν αυτού εις τον κόσμον, διά να κρίνη τον κόσμον, αλλ’ διά να σωθή ο κόσμος δι’ αυτού»(Ιωάννης,γ΄:17). Συνεπώς ο Κύριος Ιησούς ήρθε για την σωτηρία των ανθρώπων, γιατί αγαπάει τον άνθρωπο και περιμένει να σώσει όποιον  πιστέψει και  επικαλεσθεί το όνομα Του (Πράξεις,β΄:21).

Φτάνει όμως  να πιστεύει απλά ο άνθρωπος στον Κύριο Ιησού χωρίς να τον έχει γνωρίσει σαν προσωπικό του σωτήρα; Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα, δόθηκε από τον ίδιο τον Κύριο όταν τον επισκέφτηκε νύχτα ένας Φαρισαίος, ο Νικόδημος. Αυτός πίστεψε ότι ο Κύριος Ιησούς είναι από τον Θεό, βλέποντας τα θαύματα που έκανε. Ο Ιησούς του απάντησε ότι εάν κάποιος δεν γεννηθεί ‘άνωθεν’, δεν μπορεί να δει την βασιλεία του Θεού. Επίσης του είπε ότι εάν δεν γεννηθεί κάποιος από νερό και Πνεύμα, δεν μπορεί να μπει στη βασιλεία του Θεού. Εκείνο που γεννήθηκε από σάρκα είναι σάρκα, ενώ εκείνο που γεννήθηκε από το Πνεύμα είναι πνεύμα, … , ο άνεμος όπου θέλει πνέει και τη φωνή του ακούς, αλλά δεν ξέρεις από πού έρχεται και που πηγαίνει  έτσι είναι καθένας που γεννήθηκε από το Πνεύμα(Ιωάννης,γ΄:1-8).

Δηλαδή όταν ο άνθρωπος  πιστέψει στον Ιησού Χριστό και στο Ευαγγέλιό Του, που είναι δύναμη Θεού προς σωτηρία (Ρωμαίους,α΄:16) τότε με την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, ο Πατέρας  Θεός τον αναγεννάει και έτσι ο πιστός γίνεται ένα νέο κτίσμα εν Χριστώ Ιησού και υιός του Θεού (Ιωάνης,α΄:12,13 και Β΄ Κορινθίους, ε΄:17). Με την αναγέννηση ‘συλλαμβάνεται’ δια Πνεύματος Αγίου και αρχίζει να μορφώνεται μέσα στην πνευματική καρδιά του ανθρώπου ο Ιησούς Χριστός με αποτέλεσμα αυτός να ελευθερώνεται από πάθη και κακές επιθυμίες και να εκτελεί καλά έργα . Έτσι μόνο ο πιστός μπορεί να εννοήσει το γεγραμμένο ‘Και ο Λόγος έγεινε σάρξ’. Από κει και πέρα αρχίζει ο πνευματικός αγώνας του αναγεννημένου πιστού να μορφωθεί ο Χριστός μέσα στον εσωτερικό του άνθρωπο και να διατηρήσει την πίστη καθαρή μέχρι τέλους.

Αυτά τα Χριστούγεννα ας είναι αφορμή να πλησιάσουμε τον Θεό διαβάζοντας την Καινή Διαθήκη και προσευχόμενοι σ’ Αυτόν( αν δεν το έχουμε κάνει μέχρι τώρα) να μας αναγεννήσει, έτσι ώστε να εορτάζουμε ουσιαστικά και όχι τυπικά τα προσωπικά μας Χριστούγεννα. Αμήν!

 

«Πειρασμός δεν σας κατέβαλε ειμή ανθρώπινος∙ πιστός όμως είναι ο Θεός, όστις δεν θέλει σας αφήσει να πειρασθήτε υπέρ την δύναμίν σας, αλλά μετά του πειρασμού θέλει κάμει και την έκβασιν, ώστε να δύνασθε να υποφέρητε» (Α΄ Κορινθίους, ι΄:13)

«εξεύρει ο Κύριος να ελευθερόνη εκ του πειρασμού τους ευσεβείς» (Β΄ Πέτρου,β΄:9)

Στις δύσκολες μέρες που περνάμε, πολλοί άνθρωποι διερωτώνται για τα άσχημα γεγονότα που συμβαίνουν και συνήθως  τα ερωτήματα φανερώνουν   απιστία στο πρόσωπο του Θεού ή δυσπιστία στην παντοδυναμία και την δικαιοσύνη  Του. Όπως π.χ. ‘Που είναι ο Θεός;’, ‘Γιατί δεν κάνει κάτι;’, ‘Γιατί κάποιους επιτρέπει ο Θεός να δοκιμάζονται περισσότερο ενώ  άλλους λιγότερο;’, ‘Γιατί άδικοι να ευτυχούν και αθώοι όπως παιδιά να δυστυχούν;’

Η αλήθεια είναι ότι όντως πολλά προβλήματα αντιμετωπίζουν σήμερα και οι πιστοί χριστιανοί, είτε υγείας, είτε επαγγελματικά είτε οικογενειακά ή κοινωνικά και  επειδή κάποια από αυτά παραμένουν αναπάντητα για μεγάλο χρονικό διάστημα, δοκιμάζεται η πίστη τους. Την ώρα που ο κάθε χριστιανός περνάει την δική του δοκιμασία, μπορεί εύλογα να αναρωτηθεί: ‘Γιατί να περάσω αυτή τη δοκιμασία;’, ‘Ο Θεός τι ακριβώς κάνει όταν με βλέπει να περνάω την δοκιμασία;’, ‘Γιατί δεν απαντάει άμεσα και πότε επιτέλους θα απαντήσει;’. Σε αυτά τα ερωτήματα, αλλά και σε κάθε σχετικό ερώτημα καλό είναι να στρέφουμε το βλέμμα μας στο γραμμένο λόγο του Θεού για να βρούμε απάντηση.

Στο λόγο του Θεού διαβάζουμε ότι οι δοκιμασίες που επιτρέπει ο Θεός στα δικά Του παιδιά, έχουν σκοπό την πνευματική αύξηση τόσο τη δική τους όσο και των ανθρώπων του περιβάλλοντος τους. Αυτός που δοκιμάστηκε ασυγκρίτως περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο, είναι ο Κύριός μας ο Ιησούς Χριστός. Στο αποκορύφωμα της δοκιμασίας Του, πάνω στο σταυρό του Γολγοθά φώναξε με απορία προς τον Πατέρα Του: «…Ηλί, Ηλί, λαμά σαβαχθανί;” τουτέστι “Θεέ μου, Θεέ μου, διά τι με εγκατέλιπες; » (Ματθαίος, κζ΄:46).

Βέβαια ο Πατέρας δεν εγκαταλείπει τα παιδιά Του, αλλά στην περίπτωση την συγκεκριμένη υπήρχε ένας ευλογημένος λόγος που αυτό συνέβη. Διαβάζουμε σχετικά: «διότι τον μη γνωρίσαντα αμαρτίαν έκαμεν υπέρ ημών αμαρτίαν, διά να γείνωμεν ημείς δικαιοσύνη του Θεού δι' αυτού.» (Β΄ Κοριν., ε΄:21). Ο αναμάρτητος Κύριος Ιησούς πάνω στο Σταυρό ήταν φορτωμένος τις αμαρτίες όλων των ανθρώπων, γι’ αυτό ο Πατέρας, έστω για λίγο,Τον εγκατέλειψε, όμως στη συνέχεια σαν αναμάρτητος που ήταν,Τον ανέστησε. Έτσι με το άγιο αίμα Του που έχυσε πλήρωσε για τις αμαρτίες όλων μας ώστε να μπορεί να σώσει όποιον μετανοήσει και  πιστέψει σ’ Αυτόν (Ησαΐας,νγ΄:4-6).

Γι’ αυτό ο αναστημένος Ιησούς Χριστός  είναι ο μόνος σωτήρας και ο μόνος μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων(Α΄ Τιμόθ., β΄ 5). Έτσι όταν επικαλούμαστε τον Κύριο, είτε για συγχώρηση είτε για βοήθεια στη δοκιμασία, ο Κύριος μεσιτεύει για μας στον Πατέρα Θεό.  Επιπρόσθετα το Άγιο Πνεύμα συμβοηθεί στις ασθένειές μας, ικετεύοντας για μας, σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, με στεναγμούς αλαλήτους. (Ρωμ.,η΄:26,27).

Συνεπώς ο Τριαδικός Θεός που θέλει να σωθούν όλοι οι άνθρωποι, συμπάσχει στις δοκιμασίες μας, όμως η βοήθειά Του πολλές φορές   στη ζωή μας δεν είναι όταν και όπως εμείς θα θέλαμε αλλά σύμφωνα με το αιώνιο συμφέρον μας. Για τον λόγο αυτό είναι απαραίτητο ο κάθε αναγεννημένος χριστιανός να τρέφεται με το γραμμένο λόγο του Θεού ώστε να διακρίνει τις ενέργειες του Κυρίου στη ζωή του και να αντιμετωπίζει νικηφόρα  τις επιθέσεις του πονηρού.

Έτσι μελετώντας την Καινή Διαθήκη, βλέπουμε τον τρόπο ζωής του Κυρίου, τον οποίο αν  μιμηθούμε θα αντιμετωπίσουμε νικηφόρα όπως Αυτός, τις προσωπικές μας δοκιμασίες. Ο Πατέρας Θεός επέτρεψε να φερθεί ο Κύριος Ιησούς δια του Αγίου Πνεύματος στην έρημο και να περαστεί με κάθε είδους πειρασμό από τον διάβολο. Ο Κύριος προετοιμάστηκε  σαράντα μέρες και νύχτες με νηστεία και προσευχή και στη συνέχεια αντιμετώπισε τους πειρασμούς του πονηρού χρησιμοποιώντας τα κατάλληλα εδάφια από τον γραμμένο λόγο του Θεού. (Ματθαίος,δ΄:1-11).

Άλλο παράδειγμα έκβασης του Θεού μετά από δοκιμασία της πίστης, είναι η περίπτωση των γονέων του Ιωάννη του Βαπτιστή, οι οποίοι δεν είχαν λάβει το αίτημά τους που ήταν να έχουν ένα παιδί. Όμως, παρότι τόσα χρόνια άτεκνοι, δεν απομακρύνθηκαν από την πίστη στο Θεό, αλλά ‘ήσαν αμφότεροι δίκαιοι ενώπιον του Θεού, περιπατούντες εν πάσαις ταις εντολαίς και τοις δικαιώμασι του Κυρίου άμεμπτοι’(Λουκάς, α΄:6). Είχαν και οι δύο σε πρώτη θέση στην καρδιά τους το θέλημα του Κυρίου και το αίτημά τους σε δεύτερη. Ο Θεός όταν εκείνος  έκρινε, έστειλε τον άγγελό Του, να πει στον Ζαχαρία ότι θα κάνει παιδί με την Ελισάβετ (Λουκάς, α΄:8-25). Έτσι γεννήθηκε ο Ιωάννης ο οποίος έπρεπε να έρθει λίγο πιο πριν τον Κύριο Ιησού για να ετοιμάσει το δρόμο Του (Μαλαχίας, γ΄:1).

Αξιοθαύμαστο επίσης παράδειγμα πίστης, υπομονής και έκβασης του Κυρίου, είναι η περίπτωση του  Ιώβ. Ο Θεός επέτρεψε τον διάβολο να τον πειράξει. Έχασε τα δέκα του παιδιά, την περιουσία του και την υγεία του. Παρέμεινε όμως πιστός μέχρι τέλους, έδειξε υπομονή και όλη του την ελπίδα την είχε στον Θεό. Έτσι ο Κύριος του ξανάδωσε και άλλα δέκα παιδιά και την υγεία του και διπλάσια μερίδα περιουσίας (Ιώβ, μβ΄:12,13).      Τι έκανε ο Θεός όταν ο Ιώβ δοκιμαζόταν; Αυτό που βλέπουμε είναι ότι δεν τον άφησε να πειραστεί πάνω από τη δύναμή του, ούτε να πεθάνει από την ασθένεια, ούτε από την πείνα και τελικά έκανε την έκβαση, σύμφωνα με το αναφερθέν στην αρχή του άρθρου εδάφιο (Α΄ Κορινθίους, ι΄:13).

Τέλος αναφέρουμε το παράδειγμα του αποστόλου Παύλου, ο οποίος εκτίμησε σωστά την επίσκεψη του Κυρίου στη ζωή του και από διώκτης έγινε ο μεγαλύτερος απόστολος.  Παρ’ όλες τις μεγάλες δοκιμασίες που αντιμετώπισε  στο αποστολικό του έργο (Β΄Κορινθίους,ια΄:21-33), δεν γόγγυσε εναντίον του  Κύριου, αλλά μέσα σ’ όλα αυτά που πέρασε διέκρινε τη βοήθεια του Κυρίου και συμπεραίνοντας  μας λέει: «Διότι η προσωρινή ελαφρά θλίψις ημών εργάζεται εις ημάς, καθ’ υπερβολήν εις υπερβολήν αιώνιον βάρος δόξης ( Β΄ Κορινθίους, δ΄:17-18). Γι’ αυτό ο Θεός του χάρισε μεγάλο πνευματικό καρπό.

Πολλά είναι τα παραδείγματα των εκβάσεων του Θεού στις δοκιμασίες των πιστών παιδιών Του μέσα στην Αγία Γραφή. Αυτό που μπορούμε να πούμε  σαν συμπέρασμα είναι ότι ο Θεός κάνει χάρη στις δοκιμασίες μας και δεν  μας εγκαταλείπει. Το δικό μας μέρος είναι να περπατάμε σύμφωνα με τον γραμμένο στη Καινή Διαθήκη λόγο Του και πάντα να Του  ζητάμε πίστη και δύναμη ώστε να σηκώσουμε τον ευλογημένο σταυρό που μας έχει δώσει μέχρι τέλους. Αμήν!

 

 
Περισσότερα Άρθρα...

Άξιος είσαι, Κύριε, να λάβης την δόξαν και την τιμήν και την δύναμιν, διότι συ έκτισας τα πάντα, και διά το θέλημά σου υπάρχουσι και εκτίσθησαν. (Αποκάλυψις Ιωάννου δ' 11)