«Ο φόβος του Κυρίου είναι διδασκαλία σοφίας∙ και η ταπείνωσις προπορεύεται της δόξης» (Παροιμίαι,ιε΄:33)

«Διότι πας ο υψών εαυτόν θέλει ταπεινωθή∙ και ο ταπεινών εαυτόν θέλει υψωθεί»(Λουκάς,ιδ΄:11)

Η λέξη ‘ταπείνωση’ έχει δυο έννοιες, η μια αφορά την ντροπή ή τον εξευτελισμό που υφίσταται κάποιος, ενώ η άλλη αφορά την ταπεινοφροσύνη, δηλαδή την ιδιότητα του χαρακτήρα του ανθρώπου, που φανερώνει ότι αυτός έχει ταπεινό φρόνημα χωρίς εγωισμό. Με την έννοια   της ταπεινοφροσύνης και με τα οφέλη της θα ασχοληθούμε σ’ αυτό το άρθρο.

Στο λόγο του Θεού το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα εκούσιας ταπείνωσης  το βλέπουμε στο πρόσωπο του Κύριου μας Ιησού Χριστού. Διαβάζουμε σχετικά : «Το αυτό δε φρόνημα έστω εν υμίν το οποίον ήτο και εν τω Χριστώ Ιησού∙ όστις εν μορφή Θεού υπάρχων, δεν ενόμισεν αρπαγήν το να ήναι ίσα με τον Θεόν∙ αλλ’ εαυτόν εκένωσε, λαβών δούλου μορφήν, γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους∙ και ευρεθείς κατά το σχήμα ως άνθρωπος  εταπείνωσεν εαυτόν, γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού. Δια τούτο και ο Θεός υπερύψωσεν αυτόν, και εχάρισεν εις αυτόν όνομα το υπερ παν όνομα∙ δια να κλίνη εις το όνομα του Ιησού παν γόνυ επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων∙ και πάσα γλώσσα να ομολογήση ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος, εις δόξαν Θεού Πατρός» (Φιλιππησίους, β΄:5-11).

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός έδειξε πρώτος την ταπεινοφροσύνη του ως άνθρωπος, με την υπακοή Του στο θέλημα του Θεού γι’ Αυτόν, το οποίο ήταν να φέρει σε πέρας,  με την αναμάρτητη ζωή Του, με τη διδασκαλία, με τα θαύματα  και τελικά με τη σταυρική θυσία και την ανάστασή Του, το δύσκολο έργο της σωτηρίας του ανθρώπου. Γι’ αυτό ο Πατέρας Θεός Τον υπερύψωσε ώστε να είναι ο μόνος Κύριος και Σωτήρας εις δόξα Θεού Πατρός. Συνεπώς είναι προφανές, ότι για να σωθεί κάποιος πρέπει να πιστέψει στον Ιησού Χριστό και στο ευαγγέλιό Του. Από κει και πέρα, όσοι έχουμε γνωρίσει τον Ιησού Χριστό σαν προσωπικό μας  Σωτήρα, αν εκτιμήσουμε σωστά το ανεκτίμητο δώρο Του, πρέπει να κοιτάμε να τον μιμηθούμε με το να ζούμε σύμφωνα με το θέλημά Του, γεγονός που προϋποθέτει να  έχουμε το ίδιο φρόνημα με Αυτόν, που είναι η ταπεινοφροσύνη.

Ο Κύριος ο Θεός, εκείνο το οποίο βδελύττεται είναι η υπερηφάνεια. Αυτόν που δικαιώνει τον εαυτό του ενώπιον των ανθρώπων, ο Θεός δεν τον βλέπει με ευμένεια. Ο Ιησούς Χριστός είπε στους Φαρισαίους: «… Σεις είσθε οι δικαιόνοντες εαυτούς ενώπιον των ανθρώπων∙ ο Θεός όμως γνωρίζει τας καρδίας σας∙ διότι εκείνο το οποίον μεταξύ των ανθρώπων είναι υψηλόν, βδέλυγμα είναι ενώπιον του Θεού» (Λουκάς,ις΄:15). Παραδείγματα  υψηλοφροσύνης και ταπεινοφροσύνης βλέπουμε στην παραβολή του Φαρισαίου και του τελώνη: «Είπε δε και προς τινας, τους θαρρούντας εις εαυτούς ότι είναι δίκαιοι, και καταφρονούντας τους λοιπούς, την παραβολήν ταύτην∙ Άνθρωποι δυο ανέβησαν εις το ιερόν δια να προσευχηθώσιν∙ ο εις Φαρισαίος και ο άλλος τελώνης. Ο Φαρισαίος σταθείς προσηύχετο καθ’ εαυτόν ταύτα∙ Ευχαριστώ σοι, Θεέ, ότι δεν είμαι καθώς οι λοιποί άνθρωποι, άρπαγες, άδικοι, μοιχοί, ή καθώς ούτος ο τελώνης. Νηστεύω δις της εβδομάδος, αποδεκατίζω πάντα όσα έχω. Και ο τελώνης μακρόθεν ιστάμενος,  δεν ήθελεν ουδέ τους οφθαλμούς να υψώση εις τον ουρανόν, αλλ’ έτυπτεν εις το στήθος αυτού, λέγων, Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ. Σας λέγω, Κατέβη ούτος εις τον οίκον αυτού δεδικαιωμένος μάλλον παρά εκείνος∙ διότι πας ο υψών εαυτόν, θέλει ταπεινωθή∙ ο δε ταπεινών εαυτόν, θέλει υψωθή»(Λουκάς,ιη΄:9-14). Επίσης, λέει ο Ιάκωβος στην επιστολή του: «… Ο Θεός εις τους υπερηφάνους αντιτάσσεται, εις δε τους ταπεινούς δίδει χάριν» (Ιακώβου, δ΄: 6).

Είναι φανερό λοιπόν το πως σκέφτεται ο Θεός και το πώς θέλει να είμαστε. Ο Κύριος μόνο στους ταπεινούς δίνει χάρη και αυτούς ευλογεί, επισκέπτεται και κατοικεί εντός της ψυχής τους: «Διότι ούτω λέγει ο Ύψιστος και ο Υπέρτατος, ο κατοικών την αιωνιότητα, του οποίου το όνομα είναι Ο Άγιος∙ Εγώ κατοικώ εν υψηλοίς, και εν αγίω τόπω∙ και μετά του συντετριμμένου την καρδίαν, και του ταπεινού το πνεύμα, δια να ζωοποιώ το πνεύμα των ταπεινών, και να ζωοποιώ την καρδίαν των συντετριμμένων» (Ησαΐας, νζ΄:15).

Επειδή όμως ταπεινός στο πνεύμα δεν μπορεί να γίνει από μόνος του κανείς μιας και «… πάντες ήμαρτον, και υστερούνται της δόξης του Θεού» (Ρωμαίους,γ΄:23), γι’ αυτό ο Θεός έδωσε τον Υιό Του, Ιησού Χριστό για να θυσιαστεί  πάνω στο σταυρό του Γολγοθά, πληρώνοντας σαν αναμάρτητος που ήταν για τις αμαρτίες όλων των ανθρώπων. Έτσι όποιος πιστεύει στον Ιησού Χριστό δικαιώνεται χωρίς έργα, μιας και ο Πατέρας Θεός, χωρίς άλλη προυπόθεση, τον ‘γεννάει άνωθεν’ δίνοντας του ‘νέα καρδιά και νέο πνεύμα’. Βέβαια όπως προαναφέραμε, ο αναγεννημένος πιστός αποδεικνύει τη νέα εν Χριστώ ζωή του, με το να είναι ζηλωτής και να προΐσταται καλών έργων ενώπιον Θεού και ανθρώπων (Τίτος, β΄:14,γ΄:8). Αυτό  που χρειάζεται ο κάθε πιστός για να μένει ταπεινός, είναι να έχει πάντα υπόψη του τα λόγια του Κυρίου: «Εγώ είμαι η άμπελος, σεις τα κλήματα. Ο μένων εν εμοί και εγώ εν αυτώ, ούτος φέρει καρπόν πολύν, διότι χωρίς εμού δεν δύνασθε να κάμητε ουδέν» (Ιωάννης, ιε΄:5).

Τέλος αναφέρουμε τη διάκριση ανάμεσα στο ‘ταπεινών εαυτόν’ και στο ‘θέλει ταπεινωθή’. Ταπεινώνω εγώ τον εαυτό μου σημαίνει ότι   συμπεριφέρομαι στον πλησίον μου με τρόπο που αποδεικνύει ότι τον θεωρώ ανώτερο από μένα και ότι δεν κρατώ κακία όπως το μικρό παιδί για κανένα, ούτε ακόμα και για τον εχθρό μου. Το ‘θέλει ταπεινωθή’ αναφέρεται σε ταπεινωτική ενέργεια προς το πρόσωπό μου, είτε ανθρώπων είτε του ίδιου του Θεού, σαν συνέπεια του ότι εγώ αντί να ταπεινώνω τον εαυτό μου, αντίθετα τον υψώνω, συμπεριφερόμενος στους άλλους σαν ανώτερος .

Συνοψίζοντας λέμε ότι εφόσον ο άνθρωπος μένει πιστός και ταπεινός πράττοντας τις εντολές του Θεού μέχρι τέλους της ζωής του, ο Πατέρας Θεός θα τον «δοξάσει» στην βασιλεία Του, δηλαδή θα τον συστήσει ενώπιον όλων των αγγέλων. Γι’ αυτό ποτέ να μη ξεχνάμε ότι η βασιλεία των Ουρανών είναι η κληρονομία των πιστών που θα παραμείνουν μέχρι τέλους ταπεινοί κάτω από το κραταιό χέρι του Κυρίου. Αμήν!

 

«Και δεν υπάρχει δι’ ουδενός άλλου η σωτηρία∙ διότι ούτε όνομα άλλο είναι υπό τον ουρανόν δεδομένον μεταξύ των ανθρώπων, διά του οποίου πρέπει να σωθώμεν» (Πράξεις,δ΄:12)

Κάθε χρόνο γιορτάζεται το Πάσχα στην Ελλάδα και στα χριστιανικά κράτη. Ειδικά στην χώρα μας, μετά την Καθαρή Δευτέρα ακολουθούν σαράντα μέρες νηστείας, η δε τελευταία εβδομάδα της Σαρακοστής όπως λέγεται, είναι η Μεγάλη Εβδομάδα. Οι λειτουργίες με τις σχετικές Ευαγγελικές περικοπές και ύμνους που λαμβάνουν χώρα στην Ορθόδοξη Εκκλησία την Μεγάλη Εβδομάδα, αναφέρονται στην θριαμβευτική είσοδο του Κυρίου στην Ιερουσαλήμ, στο Μυστικό Δείπνο, στη σύλληψη, στη δίκη, στη σταύρωση, στη ταφή και τελικά στην Ανάσταση του Κυρίου η οποία γιορτάζεται   την Κυριακή του Πάσχα.  Η εορτή του Πάσχα συνοδεύεται με το παραδοσιακό φαγητό του ψημένου αρνιού ή κατσικιού και της μαγειρίτσας, με το τσούγκρισμα κόκκινων αυγών όπως και άλλων εθίμων. Από δε την Κυριακή του Πάσχα και για σαράντα μέρες μετά,  κυριαρχεί μεταξύ των πιστών ο χαιρετισμός «Χριστός ανέστη» και η απάντηση «αληθώς ανέστη» ή «αληθώς ο Κύριος», όπως και γνωρίζουμε τόσα χρόνια.

Όλα αυτά είναι σεβαστά, αλλά όμως καλό είναι να αναρωτηθούμε ποιο είναι το πνευματικό μήνυμα  του χριστιανικού Πάσχα. Όταν λέμε «Χριστός ανέστη» έχουμε καταλάβει την βαθιά έννοια της σημασίας ότι ο Κύριος Ιησούς είναι αληθινά αναστημένος εκ των νεκρών;

Ο λαός Ισραήλ για να λυτρωθεί από την σκλαβιά του Φαραώ και των Αιγυπτίων έλαβε εντολή από τον Θεό, κάθε οικογένεια να θυσιάσει ένα χρονιάρικο αρνί ή κατσίκι  και με το αίμα του θα έπρεπε βάψουν πάνω στην εξώπορτα του σπιτιού τους  και αυτό ήταν για τη σωτηρίας τους, μιας  και ο άγγελος που θα έστελνε ο Θεός για να εξολοθρεύσει τα πρωτότοκα κάθε σπιτιού (10η πληγή), μόνο αν έβλεπε το αίμα στην εξώπορτα θα προσπερνούσε και δεν θα τα θανάτωνε. Το προσπέρασμα αυτό του αγγέλου από το σπίτι  που είχε το αίμα από το σφαγμένο αρνί, ήταν η εορτή του Πάσχα που γιόρταζαν οι Εβραίοι σε ανάμνηση αυτού του γεγονότος που απετέλεσε την αιτία της απελευθέρωσής τους (Έξοδος,ιβ΄). Η απελευθέρωση όμως κάθε ανθρώπου από την αμαρτία και την εξουσία του διαβόλου και η συμφιλίωσή του με τον Θεό, έγινε με τη θυσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Ο Πατέρας Θεός έδωσε τον Υιό Του να θυσιαστεί για μας πάνω στο Σταυρό του Γολγοθά, έτσι ώστε να γίνει Αυτός το ‘Πάσχα μας’ χύνοντας το αίμα Του το άγιο για την δική μας λύτρωση. Διαβάζουμε σχετικά:

«Και εάν επικαλήσθε Πατέρα τον κρίνοντα απροσωπολήπτως κατά το έργον εκάστου, διάγετε μετά φόβου τον καιρόν της παροικίας σας∙ εξεύροντες ότι δεν ελυτρώθητε από της ματαίας πατροπαραδότου διαγωγής υμών διά φθαρτών, αργυρίου ή χρυσίου, αλλά διά του τιμίου αίματος του Χριστού, ως αμνού αμώμου και ασπίλου∙ όστις ήτο μεν προορισμένος προ καταβολής κόσμου, εφανερώθη δε εν τοις εσχάτοις καιροίς δια σας, τους πιστεύοντας δι’ αυτού εις τον Θεόν τον αναστήσαντα αυτόν εκ των νεκρών, και δόντα εις αυτόν δόξαν, ώστε η πίστις σας και η ελπίς να ήναι εις τον Θεόν» (Α΄ Πέτρου, α΄:17-21),

«Καθαρίσθητε λοιπόν από της παλαιάς ζύμης, διά να ήσθε νέον φύραμα, καθώς είσθε άζυμοι. Διότι το πάσχα ημών εθυσιάσθη υπέρ ημών, ο Χριστός  ώστε ας εορτάζωμεν ουχί με ζύμην παλαιάν, ουδέ με ζύμην κακίας και πονηρίας, αλλά με άζυμα ειλικρινείας και αληθείας»(Α΄ Κορινθίους, ε΄:7,8).

Η Σταυρική θυσία του κυρίου Ιησού ήταν προφητευμένη. Ο βασιλιάς Δαυίδ (~1000 π.Χ.) αναφέρει δια Πνεύματος Αγίου: «…ετρύπησαν τας χείρας μου και τους πόδας μου. Δύναμαι να αριθμήσω πάντα τα οστά μου ούτοι με ενατενίζουσι και με παρατηρούσι. Διεμερίσθησαν τα ιμάτιά μου εις εαυτούς και επί τον ιματισμόν μου έβαλον κλήρον» (Ψαλμός κβ΄:16-18).

Επίσης ο προφήτης Ησαΐας(~730 π.Χ.), που δικαιολογημένα χαρακτηρίζεται σαν πέμπτος ευαγγελιστής,   αναφέρει πολύ χαρακτηριστικά για το έργο τη θυσία και την ανάσταση του Κυρίου Ιησού: «… και είδομεν αυτόν, και δεν είχεν ωραιότητα ώστε να επιθυμώμεν αυτόν. Καταπεφρονημένος και απερριμένος υπό των ανθρώπων∙ άνθρωπος θλίψεων, και δόκιμος ασθενείας∙…. Αυτός τωόντι τας ασθενείας ημών εβάστασε, και τας θλίψεις ημών επεφορτίσθη∙ ημείς δε ενομίσαμεν αυτόν τετραυματισμένον, πεπληγωμένον υπό Θεού, και τεταλαιπωρημένον. Αλλ’ αυτός ετραυματίσθη διά τας παραβάσεις ημών, εταλαιπωρήθη διά τας ανομίας ημών∙ η τιμωρία, ήτις έφερε την ειρήνην ημών, ήτο επ’ αυτόν∙ και διά των πληγών αυτού ημείς ιάθημεν. Πάντες ημείς επλανήθημεν ως πρόβατα∙ εστράφημεν έκαστος εις την οδόν αυτού∙ και ο Κύριος έθεσεν επ’ αυτόν την ανομίαν πάντων ημών. Αυτός ήτο κατατεθλιμμένος και βεβασανισμένος, αλλά δεν ήνοιξε το στόμα αυτού∙ εφέρθη ως αρνίον επί σφαγήν, και ως πρόβατον έμπροσθεν του κείροντος αυτό άφονον, ούτω δεν ήνοιξε το στόμα αυτού…. Και ο τάφος αυτού διωρίσθη μετά των κακούργων∙ πλην εις τον θάνατον αυτού εστάθη μετά του πλουσίου∙ διότι δεν έκαμεν ανομίαν, ουδέ ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτού. Αλλ’ ο Κύριος ηθέλησε να βασανίση αυτόν∙ εταλαιπώρησεν αυτόν. Αφού όμως δώσης την ψυχήν αυτού προσφοράν περί αμαρτίας, θέλει ιδεί έκγονα, θέλει μακρύνει τας ημέρας αυτού, και το θέλημα του Κυρίου θέλει ευοδωθή εν τη χειρί αυτού. Θέλει ιδεί τους καρπούς του πόνου της ψυχής αυτού, και θέλει χορτασθή∙ ο δίκαιος δούλος μου θέλει δικαιώσει πολλούς διά της επιγνώσεως αυτού∙ διότι αυτός θέλει βαστάσει τας ανομίας αυτών. Διά τούτο θέλω δώσει εις αυτόν μερίδα μετά των μεγάλων, και τους ισχυρούς θέλει μοιρασθή λάφυρον, διότι παρέδωκε την ψυχήν αυτού εις θάνατον, και μετά ανόμων ελογίσθη, και αυτός εβάστασε τας αμαρτίας πολλών, και θέλει μεσιτεύσει υπέρ των ανόμων» (Ησαΐας,νγ΄:2-7,9-12).

Ο Θεός είναι αγάπη και έδωσε για την σωτηρία του ανθρώπου τον μονογενή Του Υιό, που έγινε άνθρωπος, κήρυξε το ευαγγέλιο της σωτηρίας, πέθανε για όλους τους ανθρώπους  πάνω στο Σταυρό και αναστήθηκε σαν αναμάρτητος που ήταν, για να δικαιώσει όποιον πιστέψει σ’ Αυτόν. Αυτό που θέλει συνεπώς ο Πατέρας Θεός από εμάς είναι να πιστέψουμε στον Υιό Του Ιησού Χριστό και να Τον θέσουμε αρχηγό στη ζωή μας έτσι ώστε Αυτός να μας δίνει δύναμη να πράττουμε το λόγο Του. Όλοι μας φταίμε σε πολλά, αλλά στις πτώσεις μας, εφόσον μετανοούμε,  έχουμε βοηθό τον Ιησού Χριστό που είναι ιλασμός για τις αμαρτίες μας(Α΄ Ιωάννου, β΄:1-2). Ο Ιησούς Χριστός πέθανε και αναστήθηκε και τώρα είναι στα δεξιά του Θεού και μεσιτεύει για μας (Α΄Τιμόθεον,β΄:5-6). Ας δούμε λοιπόν  το Χριστιανικό Πάσχα με την σταυρική θυσία και την Ανάσταση του Ιησού Χριστού σαν τη μόνη γέφυρα  σωτηρίας που γεφυρώνει το χάσμα μεταξύ του αμαρτωλού ανθρώπου και του Πατέρα  Θεού. Αμήν!

 

«Και είπε προς αυτούς, Υπάγετε εις όλον τον κόσμον, και κηρύξατε το ευαγγέλιον εις όλην την κτίσιν. Όστις πιστεύση και βαπτισθή, θέλει σωθή∙ όστις όμως απιστήση, θέλει κατακριθή» (Μάρκος,ις΄:15-16)

Όπως γνωρίζουμε, ο Πατέρας Θεός  έδωσε τον μονογενή του Υιό, τον Ιησού Χριστό, για τη σωτηρία όλου του κόσμου, έτσι ώστε όποιος πιστέψει σ’ Αυτόν και με προσωπική απόφαση βαπτιστεί στο νερό, να λαμβάνει τη σωτηρία, με βάση το προαναφερθέν εδάφιο του Ευαγγελίου.

Βέβαια τίθεται το ερώτημα ‘Τι σημαίνει σωτηρία για τον άνθρωπο;’ Δηλαδή  αν αναρωτιόμασταν ο καθένας ξεχωριστά από τι θα μας έσωζε ο Θεός που είναι τόσο επικίνδυνο και γιατί ήταν απαραίτητο να στείλει τον Υιό Του ;   Είναι προφανές ότι  όταν λέω πως έσωσα κάποιον  σημαίνει ότι αυτός ο κάποιος κινδύνευε – θανάσιμα ή μη – από κάτι το οποίο δεν μπορούσε ο ίδιος να αποτρέψει και παρενέβη εγώ και το απέτρεψα.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά. Ο λαός Ισραήλ, καθώς διαβάζουμε στην Παλαιά Διαθήκη, ήταν ο μόνος λαός που είχε γνωρίσει και λάτρευε  τον αληθινό Θεό. Σαν λαός, είδε μεγάλες ενέργειες θαυμάτων, με τις οποίες  ο Θεός τον ελευθέρωσε από την καταδυναστεία του Φαραώ και των Αιγυπτίων από την οποία ήταν αδύνατο μόνος του να ελευθερωθεί. Στη συνέχεια ο Θεός οδήγησε το λαό στην έρημο με τελικό προορισμό τη γη Χαναάν ή Γη της Επαγγελίας. Μέσα στην έρημο ο Θεός έτρεφε τον λαό με το μάννα  και δια του Μωυσέως έδωσε τον νόμο των εντολών. Συνοπτικά οι εντολές πρότρεπαν τον λαό  να σέβεται και να τιμά τον μοναδικό Θεό, να μην ακολουθήσει τους ξένους θεούς που ακολουθούσαν τα άλλα έθνη και να κάνει τα διατάγματα του νόμου που αφορούσαν τον τρόπο λατρείας, τον τρόπο ζωής, τον τρόπο καθαρισμού κάποιων αμαρτιών αλλά και αυστηρές ποινές για κάποιες σοβαρές παραβάσεις. Η υπόσχεση του Θεού προς το λαό ήταν εφ’ όσον έπραττε αυτά που του είπε, να του χαρίσει τη Γη της επαγγελίας και γενικότερα μια ευλογημένη ζωή. Όμως για σαράντα ολόκληρα χρόνια, οι περισσότεροι από τον λαό Ισραήλ, δεν υπακούσανε στον Θεό, δεν εκτιμήσανε το τι έκανε Αυτός στη ζωή τους, αλλά αντίθετα ακολουθήσανε άλλους θεούς, πειράξανε πονηρά τον Κύριο και δεν μπήκαν ποτέ στη Γη της επαγγελίας. Μπήκαν τα παιδιά τους και μόνο ο Ιησούς του Ναυή και ο Χάλεβ από την πρώτη γενεά.

Ο Θεός είναι σαφής, δίκαιος και ειλικρινής. Έδωσε μεν το νόμο της Παλαιάς Διαθήκης για να γνωρίσουν οι άνθρωποι ποιο είναι το θέλημα Του και τι είναι αμαρτία αλλά ήξερε ότι κανένας άνθρωπος δεν θα μπορούσε να εκτελέσει όλες τις εντολές Του. Αυτό διότι μετά την πτώση των πρωτοπλάστων κάθε άνθρωπος που γεννιέται διακατέχεται από ένα σαρκικό φρόνημα που αντιστέκεται στο θέλημα του Θεού. Γι’ αυτό το τελικό σχέδιο του Θεού για την σωτηρία του ανθρώπου ήταν να κάνει μια νέα συνθήκη ή καλύτερα μια Νέα(Καινή) Διαθήκη με ένα «νέο» λαό Ισραήλ, όπως διαβάζουμε:

«…Ιδού, έρχονται ημέραι, λέγει Κύριος, και θέλω συντελέσει επί τον οίκον του Ισραήλ και επί τον οίκον του Ιούδα διαθήκην καινήν∙ ουχί κατά την διαθήκην την οποίαν έκαμον προς τους πατέρας αυτών καθ’ ην ημέραν επίασα αυτούς από της χειρός, δια να εξαγάγω αυτούς εκ γης Αιγύπτου∙ διότι αυτοί δεν ενέμειναν εις την διαθήκην μου, και εγώ ημέλησα αυτούς, λέγει Κύριος. Διότι αύτη είναι η διαθήκη την οποίαν θέλω κάμει προς τον οίκον του Ισραήλ μετά τας ημέρας εκείνας, λέγει Κύριος, Θέλω δώσει τους νόμους μου εις την διάνοιαν αυτών, και θέλω γράψει αυτούς επί της καρδίας αυτών, και θέλω είσθαι εις αυτούς Θεός, και αυτοί θέλουσιν είσθαι εις εμέ λαός. Και δεν θέλουσι διδάσκει έκαστος τον πλησίον αυτού, και έκαστος τον αδελφόν αυτού, λέγων, Γνώρισον τον Κύριον∙ διότι πάντες θέλουσι με γνωρίζει από μικρού έως μεγάλου αυτών. Διότι θέλω είσθαι ίλεως εις τας αδικίας αυτών, και τας αμαρτίας αυτών, και τας ανομίας αυτών δεν θέλω ενθυμείσθαι πλέον» (Εβραίους, η΄:8-12).

H Καινή Διαθήκη αρχίζει να ισχύει με τη θυσία του Κυρίου Ιησού Χριστού: '…Τούτο το ποτήριον είναι η καινή διαθήκη εν τω αίματί μου, το υπέρ υμών εκχυνόμενον»(Λουκάς, κβ΄:20),  ‘όστις τας αμαρτίας ημών αυτός εβάστασεν εν τω σώματι αυτού επί του ξύλου, διά να ζήσωμεν εν τη δικαιοσύνη, αποθανόντες κατά τας αμαρτίας με του οποίου την πληγήν ιατρεύθητε’ (Α΄ Πέτρου, β΄:24). Οι αμαρτίες που είναι εμπόδιο προς την βασιλεία των ουρανών είναι τα έργα σαρκός: «...μοιχεία, πορνεία, ακαθαρσία, ασέλγεια, ειδωλολατρεία, φαρμακεία, έχθραι, έριδες, ζηλοτυπίαι, θυμοί, μάχαι, διχοστασίαι, αιρέσεις, φθόνοι, φόνοι, μέθαι, κώμοι, και τα όμοια τούτων∙ περί των οποίων σας προλέγω, καθώς και προείπον, ότι οι τα τοιαύτα πράττοντες βασιλείαν Θεού δεν θέλουσι κληρονομήσει» (Γαλάτες,ε΄:19-21).

Αυτές ή όμοιες με τις παραπάνω αμαρτίες, έρχεται τώρα ο Χριστός με το αίμα του το Άγιο, να τις αφαιρέσει από τον άνθρωπο που θα πιστέψει σ’ Αυτόν και να τον απελευθερώσει από την αιώνια καταδίκη.

Επιστρέφοντας στο αρχικό μας ερώτημα, από τι θα μας σώσει ο Χριστός, η απάντηση είναι από τις αμαρτίες μας που είναι εμπόδιο για την συμφιλίωσή μας  με τον Πατέρα Θεό. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός δεν εξαναγκάζει κανέναν, αλλά προτρέπει όλους τους ανθρώπους να μετανοήσουν για τις αμαρτίες τους, να πιστέψουν στο λυτρωτικό Του έργο έτσι ώστε να Τον επικαλεστούν στη ζωή τους και να τους ελευθερώσει από την εξουσία της αμαρτίας και του διαβόλου. Από κει και πέρα ο κάθε σωσμένος πιστός πρέπει ‘μετά φόβου και τρόμου’ να εργάζεται τη σωτηρία του για να μη τη χάσει. Αυτό συνεπάγεται τη δημιουργία εκ μέρους του πιστού, μιας άρρηκτης  πνευματική ενότητας με τον Τριαδικό Θεό δια της αδιάλειπτου εν Πνεύματι Αγίω προσευχής και μελέτης της Αγίας Γραφής. Έτσι μόνο επιτυγχάνεται η εκτέλεση του θελήματος του Θεού και η διατήρηση της πίστης στη ζωή κάθε πιστού. Συνοψίζοντας λέμε ότι την ζωή μας μπορεί να την αναλάβει ο Χριστός, αρκεί να του τη δώσουμε και να Τον εμπιστευτούμε. Να αφήσουμε τον Χριστό να γίνει ο ποιμένας και ο επίσκοπός των ψυχών μας(Α΄ Πέτρου, β΄:25). Η σωτήρια πρόσκληση του Θεού προς εμάς είναι να πιστέψουμε στον Υιό Του Ιησού Χριστό και να τον θέσουμε Κύριο στη ζωή μας, έτσι ώστε να ζήσουμε αιώνια κοντά Του στην ‘νέα Ιερουσαλήμ’, στη δική μας ‘Γη της Επαγγελίας’ (Αποκάλυψη, κβ΄: 2). Αμήν!

 

«Δεν θέλει εισέλθει εις την βασιλείαν των ουρανών πας ο λέγων προς εμέ, Κύριε, Κύριε∙ αλλ’ ο πράττων το θέλημα του Πατρός μου του εν τοις ουρανοίς. Πολλοί θέλουσιν ειπεί προς εμέ εν εκείνη τη ημέρα, Κύριε, Κύριε, δεν προεφητεύσαμεν εν τω ονόματί σου, και εν τω ονόματί σου εξεβάλομεν δαιμόνια, και εν τω ονόματί σου εκάμομεν θαύματα πολλά; Και τότε θέλω ομολογήσει προς αυτούς, Ότι ποτέ δεν σας εγνώρισα∙ φεύγετε απ’ εμού οι εργαζόμενοι την ανομίαν» (Ματθαίος,ζ΄:21-23).

Σε αυτά τα εδάφια, ο Κύριος δίνει προτεραιότητα στην έμπρακτη υπακοή στο λόγο του Θεού παρά στο χάρισμα που δίνει Αυτός στον πιστό άνθρωπο.Το χάρισμα δεν σώζει τον άνθρωπο, αλλά αντίθετα αν αυτό αποτελέσει πηγή υπερηφάνειας, οδηγεί τον πιστό άνθρωπο που το έχει, στην ανομία και τελικά, αν δεν μετανοήσει, στην αιώνια καταδίκη.

Ο Κύριος Ιησούς πρώτος έδωσε το παράδειγμα πρώτα στο να εκτελεί το λόγο του Θεού και μετά να διδάσκει (Πράξεις, α΄:1). Ο ίδιος ο Κύριος μας αναφέρει χαρακτηριστικά: ‘Το εμόν φαγητόν είναι να πράττω το θέλημα του πέμψαντός με, και να τελειώσω το έργον αυτού’ (Ιωάννης, δ΄:34). Το έργο του Ουράνιου Πατέρα ήταν η σωτηρία κάθε ανθρώπου από την καταδυναστεία της αμαρτίας και του διαβόλου.  Αυτό το έργο ο Κύριος μας το έκανε τέλεια, διότι ενώ δεν έκανε ο ίδιος αμαρτία, πλήρωσε για τις αμαρτίες μας χύνοντας το Άγιο Του αίμα πάνω στο Σταυρό του Γολγοθά, έτσι ώστε να ζούμε στη δικαιοσύνη και να είμαστε απελευθερωμένοι από αμαρτίες (Α΄ Πέτρου, β΄:22-24).

Έτσι το πρώτο έργο που φανερώνει υπακοή στο λόγο του Θεού είναι η πίστη στον Ιησού Χριστό σαν Υιό του Θεού και μοναδικό σωτήρα του ανθρώπου. Κάθε άνθρωπο που θα κάνει αυτό το έργο, ο Πατέρας Θεός τον ‘γεννάει άνωθεν’ και του δίνει την εξουσία να γίνει παιδί Θεού (Ιωάννης, α΄:12,13).   Αφού κάνει ο πιστός άνθρωπος αυτό το βασικό έργο, αρχίζει από κει και πέρα ο ισόβιος καλός αγώνας του, που χαρακτηρίζεται από έργα από τη μια της απόρριψης του κακού και από την άλλη της πνευματικής αύξησης του. Διαβάζουμε σχετικά ‘Απορρίψαντες λοιπόν πάσαν κακίαν και πάντα δόλον και υποκρίσεις και φθόνους και πάσας καταλαλιάς, επιποθήσατε ως νεογέννητα βρέφη το λογικόν άδολον γάλα, διά να αυξηθήτε δι' αυτού, επειδή εγεύθητε ότι αγαθός ο Κύριος' (Α΄ Πέτρου, β΄:1-3).

Το ‘λογικόν άδολον γάλα’ αλλά και γενικότερα η πνευματική τροφή του αναγεννημένου χριστιανού είναι ο γραμμένος λόγος του Θεού με τον οποίο πρέπει να τρέφεται καθημερινά ο χριστιανός, αν θέλει να τερματίσει νικηφόρα τον καλό αυτό αγώνα (Ματθαίος, δ:4).

Στο θέμα της τήρησης των εντολών του λόγου του Θεού, ένας από τους γραμματείς ρώτησε τον Κύριο: ‘ποια από όλες είναι η πρώτη εντολή;’ και ο Κύριος του είπε: ‘πρώτη πασών των εντολών είναι, Άκουε Ισραήλ∙ Κύριος ο Θεός ημών είναι εις Κύριος. Και θέλεις αγαπά Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου, και εξ όλης της ψυχής σου, και εξ όλης της διανοίας σου, και εξ όλης της δυνάμεώς σου’ αύτη είναι η πρώτη εντολή. Και δευτέρα ομοία αύτη, ‘Θέλεις αγαπά τον πλησίον σου ως σεαυτόν’ Μεγαλητέρα τούτων άλλη εντολή δεν είναι' (Μάρκος,ιβ΄:28-31).

Οπότε, το πρώτο μέλημα του χριστιανού είναι η αγάπη προς τον Θεό και δεύτερο στη σειρά είναι η αγάπη προς τον πλησίον. Για το πώς θα επιτευχθούν αυτοί οι στόχοι ο Κύριος μας λέει  ‘Εγώ είμαι η άμπελος, σεις τα κλήματα∙ ο μένων εν εμοί και εγώ εν αυτώ, ούτος φέρει καρπόν πολύν∙ διότι χωρίς εμού δεν δύνασθε να κάμητε ουδέν.… Εάν μείνητε εν εμοί, και οι λόγοι μου μείνωσιν εν υμίν, θέλετε ζητεί ό,τι αν θέλητε, και θέλει γείνει εις εσας. Εν τούτω δοξάζεται ο Πατήρ μου, εις το να φέρητε καρπόν πολύν∙ και ούτω θέλετε είσθε μαθηταί μου’ (Ιωάννης,ιε΄:5,7,8). Ο δε καρπός που πρέπει να φέρει ο χριστιανός για να είναι γνήσιος μαθητής του Κυρίου, είναι ο καρπός του Αγίου Πνεύματος και αυτός είναι ‘αγάπη, χαρά ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθοσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια’ (Γαλάτας, ε΄:22).

Αν θέλουμε συνεπώς να έχουμε πνευματική καρποφορία η υπακοή στις εντολές του Κυρίου είναι μονόδρομος.  Ο Κύριος, στα κεφάλαια 5ο , 6ο και 7ο  του κατά Ματθαίο Ευαγγελίου,  αναφέρει εντολές που χαρακτηρίζονται ως ‘το καταστατικό’ στη ζωή του χριστιανού. Βέβαια ισχύει το γεγραμμένο ‘Όλη η γραφή είναι θεόπνευστος, και ωφέλιμος προς διδασκαλίαν, προς έλεγχον,  προς  επανόρθωσιν, προς εκπαίδευσιν την μετά της δικαιοσύνης∙ διά να ήναι τέλειος ο άνθρωπος του Θεού, ητοιμασμένος εις παν έργον αγαθόν’(Β΄ Τιμόθεον,γ΄:16-17), όμως σ’ αυτά τα κεφάλαια φαίνεται η ανωτερότητα των εντολών της Καινής Διαθήκης συγκριτικά με τις αντίστοιχες της Παλαιάς.

Βέβαια και στο καθεστώς της Παλαιάς Διαθήκης, ο Θεός τόνιζε την υπακοή στο λόγο Του. Διαβάζουμε σχετικά ‘… ιδού, η υποταγή είναι καλητέρα παρά τη θυσίαν∙ η υπακοή, παρά το πάχος των κριών∙ διότι η απείθεια είναι καθώς το αμάρτημα της μαγείας∙ και το πείσμα, καθώς η ασέβεια και ειδωλολατρεία(Α΄Σαμουήλ,ιε΄:22-23).

Τα συγκεκριμένα εδάφια, είναι τα λόγια του Σαμουήλ προς τον βασιλιά Σαούλ, ο οποίος Σαούλ δεν υπάκουσε στο λόγο του Θεού. Ο Θεός είχε εκλέξει τον Σαούλ βασιλιά του λαού Ισραήλ, όμως ενώ ξεκίνησε ταπεινά στη συνέχεια ως βασιλιάς δεν έκανε το θέλημα του Θεού και ο Κύριος τον απέρριψε από του να είναι βασιλιάς.

Τέλος αναφέρουμε μερικές εντολές του Κυρίου που αναφέρονται σε βασικές ανάγκες πνευματικής επιβίωσης των πιστών όπως της προσευχής:«…Προσεύχεσθε δια να μη εισέλθητε εις πειρασμόν» (Λουκάς, κβ΄:40), της πίστης και της συγχώρεσης: «Δια τούτο σας λέγω, Πάντα όσα προσευχόμενοι ζητείτε, πιστεύετε ότι λαμβάνετε, και θέλει γείνει εις εσάς. Και όταν ίστασθε προσευχόμενοι, συγχωρείτε, εάν έχητε τι κατά τινός, δια να συγχωρήση εις εσάς και ο Πατήρ σας ο εν τοις ουρανοίς τα αμαρτήματά σας. Αλλ’ εάν σεις δεν συγχωρήτε, ουδέ ο Πατήρ σας ο εν τοις ουρανοίς θέλει συγχωρήσει τα αμαρτήματά σας» (Μάρκος, ια΄:24-26) και της φιλαδελφίας: «Αύτη είναι η εντολή μου, να αγαπάτε αλλήλους , καθώς σας ηγάπησα» (Ιωάννης,ιε΄:12).

Ο Θεός είναι αγαθός και μας αγαπάει. Έδωσε τον μονογενή Του Υιό για τη σωτηρία μας έτσι ώστε να γίνουμε εμείς παιδιά δικά Του. Το έργο και οι εντολές του Κυρίου  περιλαμβάνονται μέσα στο ευαγγέλιό Του, την Καινή Διαθήκη. Ας διαβάζουμε λοιπόν αυτό το ευλογημένο βιβλίο, που είναι η πνευματική μας τροφή. Ας προσευχόμαστε στον Θεό και Πατέρα μας, να μας συγχωρεί, να μας αποκαλύπτει το θέλημά Του δίνοντας μας συγχρόνως δύναμη να το εκτελούμε, να κάνει σωτηρία στους οικιακούς μας  και σε όλους τους συνανθρώπους μας. Αμήν!

 

«Σεις όμως, αγαπητοί, εποικοδομούντες εαυτούς επί την αγιωτάτην πίστιν σας, προσευχόμενοι εν Πνεύματι Αγίω, φυλάξατε εαυτούς εις την αγάπην του Θεού, προσμένοντες το έλεος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού εις ζωήν αιώνιον.» (Ιούδα, α΄: 20,21)

Ο άνθρωπος εφ’ όσον είναι πλασμένος ‘κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση  Θεού’, νοιώθει την ανάγκη να έχει επικοινωνία με τον δημιουργό του. Οι πρωτόπλαστοι, Αδάμ και Εύα, πριν την πτώση τους, είχαν καθημερινή επικοινωνία με το Θεό. Με την παρακοή τους στο θέλημα του Θεού μπήκε η αμαρτία και ο θάνατος στη ζωή τους και αυτή η άμεση επικοινωνία με τον Δημιουργό τους διακόπηκε.
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός ήρθε για να αποκαταστήσει τη χαμένη αυτή επικοινωνία, πληρώνοντας για τις αμαρτίες όλων των ανθρώπων πάνω στο Σταυρό του Γολγοθά. Εφόσον ο άνθρωπος πιστέψει στον Ιησού Χριστό και βαπτιστεί  στο νερό, σώζεται και γίνεται παιδί του Θεού (Μάρκος,ις΄:16). Ο Κύριος Ιησούς με τη θυσία Του, έδωσε τη δυνατότητα,σε όλους μας που πιστεύουμε σ'Αυτόν, τον δικό Του Ουράνιο Πατέρα Θεό, να Τον κάνει και δικό μας .
Για τον χριστιανό, η εν Πνεύματι Αγίω και όχι τυπική προσευχή, είναι απαραίτητη για τη νικηφόρα έκβαση του επίγειου αγώνα του. Η προτροπή του Κυρίου Ιησού είναι, 'Αιτείτε, και θέλει σας δοθή∙ ζητείτε, και θέλετε ευρεί∙ κρούετε και θέλει σας ανοιχθή∙ διότι πας ο αιτών λαμβάνει, και ο ζητών ευρίσκει, και εις τον κρούοντα θέλει ανοιχθή'. Βέβαια ο ίδιος ο Κύριος θέτει πρώτα ιεραρχία στα αιτήματά μας λέγοντας, ‘Αλλά ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα θέλουσι σας προστεθή’(Ματθαίος, ς΄33, ζ΄:7-8).
Επίσης, ‘Έλεγε δε και παραβολήν προς αυτούς περί του ότι πρέπει πάντοτε να προσεύχωνται και να μη αποκάμνωσι, … , ο δε Θεός δεν θέλει κάμει την εκδίκησιν των εκλεκτών αυτού, των βοώντων προς αυτόν ημέραν και νύκτα, αν και μακροθυμή δι’ αυτούς; σας λέγω, ότι θέλει κάμει την εκδίκησιν αυτών ταχέως. Πλην ο Υιός του ανθρώπου όταν έλθη, άρα γε θέλει ευρεί την πίστιν επί της γης;' (Λουκάς,ιη΄:1,7-8).
Οπότε ο Κύριος θέλει πάντοτε να προσευχόμαστε και να μην αποκάμουμε, αλλά να περιμένουμε με πίστη ότι θα απαντήσει τον κατάλληλο καιρό. Ο Πατέρας Θεός, έχει βάλει σαν κριτήριο της ευαρέσκειάς Του, την πίστη μας σε Αυτόν: 'Χωρίς δε πίστεως αδύνατον να ευαρεστήση τις εις αυτόν∙ διότι ο προσερχόμενος εις τον Θεόν, πρέπει να πιστεύση, ότι είναι, και γίνεται μισθαποδότης εις τους εκζητούντας αυτόν' (Εβραίους, ια΄: 6 ).
Ένα ωραίο γραφικό παράδειγμα πίστης και ταπείνωσης είναι η γυναίκα η Χαναναία η οποία βρήκε τον Κύριο Ιησού και τον παρακαλούσε να βγάλει το δαιμόνιο από την κόρη της, αλλά εκείνος αρχικά δεν της αποκρίθηκε. Έπειτα οι μαθητές είπαν στον Κύριο να την διώξει και εκείνος της είπε ότι στάλθηκε στα απολωλότα πρόβατα του οίκου Ισραήλ. Η γυναίκα τον προσκύνησε, και Του είπε να την βοηθήσει, αλλά εκείνος της είπε, ‘δεν είναι καλό να πάρει κάποιος το ψωμί των παιδιών και να το ρίξει στα σκυλάκια’.  Εκείνη του απάντησε, ‘ναι Κύριε αλλά και τα σκυλιά τρώνε από τα πεσμένα  ψίχουλα του τραπεζιού των κυρίων τους’. Τότε ο Κύριος της απάντησε, ‘ω γυναίκα, μεγάλη η πίστη σου, ας γίνει σε σένα αυτό που θέλεις’, και γιατρεύτηκε η κόρη της εκείνη την ώρα (Ματθαίος,ιε΄:22-28). Βλέπουμε ότι η γυναίκα της οποίας η κόρη είχε δαιμόνιο, ήλθε από τα μακρινά μέρη της, να ζητήσει με πίστη από τον Χριστό να της θεραπεύσει την κόρη. Αρχικά έλαβε αρνητική και στη συνέχεια προσβλητική ‘κατ’ ανθρώπους’ απάντηση μιας και ο Κύριος την παρομοίωσε με τα  ‘σκυλάκια’. Εκείνη όμως με πίστη και ταπείνωση απαίτησε  με παρρησία το ‘ψίχουλο’ που σαν ‘σκυλάκι’ δικαιούταν και τελικά έλαβε την απάντηση που ήθελε. Αυτό που συμπεραίνουμε είναι ότι ο Κύριος στην εκζήτηση ενός αιτήματος με πίστη δεν μπορεί να πει όχι, παρότι αρχικά δεν απαντάει, όμως ακούει  και τελικά κάνει έκβαση.
Επί πλέον πρέπει να γνωρίζουμε ότι ο Πατέρας Θεός θα απαντήσει θετικά σε αιτήματα που είναι σύμφωνα με το θέλημά Του: 'Και αύτη είναι η παρρησία την οποίαν έχομεν προς αυτόν, ότι, εάν ζητώμεν τι κατά το θέλημα αυτού, ακούει ημάς. Και εάν εξεύρωμεν ότι ακούει ημάς, ό,τι αν ζητήσωμεν, εξεύρομεν ότι λαμβάνομεν τα ζητήματα τα οποία εζητήσαμεν παρ’αυτού' (Α΄Ιωάννου,ε΄:14-15).
Γι’ αυτό όταν προσευχήθηκε επανειλημμένα  ο απόστολος Παύλος για θεραπεία, ναι μεν ο Κύριος του απάντησε, αλλά του απάντησε αρνητικά: «Και δια να μη υπεραίρωμαι δια την υπερβολήν των αποκαλύψεων, μοι εδόθη σκόλοψ εις την σάρκα, άγγελος Σατάν, δια να με ραπίζη, δια να μη υπεραίρωμαι. Περί τούτου τρις παρεκάλεσα τον Κύριον, δια να απομακρυνθή απ’ εμού∙ και μοι είπεν, Αρκεί εις σε η χάρις μου∙ διότι η δύναμίς μου εν αδυναμία δεικνύεται τελεία. Με άκραν λοιπόν ευχαρίστησιν θέλω καυχηθή μάλλον εις τας αδυναμίας μου, δια να κατοικήση εν εμοί η δύναμις του Χριστού» (Β΄ Κορινθίους, ιβ΄:7-9). Εδώ, ο Κύριος δεν απαντάει σε αίτημα θεραπείας διότι ο ίδιος ο απόστολος Παύλος εξηγεί ότι ο λόγος είναι αφ’ ενός για να μην υπερηφανεύεται ο ίδιος από τις αποκαλύψεις που του δείχνει ο Κύριος και αφ’ ετέρου διότι ο Κύριος θέλει να φανερώσει την δύναμή Του στην αδυναμία τη δική του. Η υπερηφάνεια, όπως  ο ίδιος ο Παύλος αναφέρει δια Πνεύματος Αγίου στην πρώτη επιστολή του στον Τιμόθεο, είναι η καταδίκη του διαβόλου (Α΄ Τιμόθεον, γ΄:6).
Σίγουρα η πίστη και η αγάπη του πιστού στον Κύριο δοκιμάζεται όταν Αυτός καθυστερεί να απαντήσει ή απαντά αρνητικά  σε κάποιο αιτήμά του, γι’ αυτό  ας προσέξουμε να μη απογοητευόμαστε αλλά να συνεχίσουμε να προσευχόμαστε στον Θεό για τα αιτήματά μας, έχοντας υπόψη το γεγραμμένο: «Μη αποβάλητε λοιπόν την παρρησίαν σας, ήτις έχει μισθαποδοσίαν μεγάλην. Διότι έχετε χρείαν υπομονής, δια να κάμητε το θέλημα του Θεού, και να λάβητε την επαγγελίαν» (Εβραίους, ι΄:35-36).
Στην αναγεννημένη εκκλησία του Κυρίου, οι πιστοί για να προσεύχονται εν Πνεύματι Αγίω, ζητάνε την βάπτιση ή πλήρωση με Άγιο Πνεύμα και αυτό διότι ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς είπε πως μετά από Αυτόν θα έρθει ο Παράκλητος, το Πνεύμα της αληθείας (Ιωάννης,ιε΄:26-27,ις΄:7-14) για να «ενδύονται» οι μαθητές δύναμη εξ’ ύψους (Λουκάς,κδ΄:49). Ο άνθρωπος που βαπτίζεται στο Άγιο Πνεύμα, εκτός από τη πνευματική δύναμη που λαμβάνει, λαλεί όπως το Πνεύμα του δίνει, νέες ή ξένες γλώσσες (Μάρκος, ις΄:17, Πράξεις, β΄:1-4), για την προσωπική του πνευματική εν Χριστώ οικοδομή και σαν σημείο προς τους απίστους, βέβαια σύμφωνα με την τάξη που ο λόγος του Κυρίου θέτει (Α΄ Κορινθίους,ιδ΄:1-40).
Το Άγιο Πνεύμα είναι πλούσιο σε χαρίσματα μέσα στην αναγεννημένη εκκλησία για να οικοδομεί πνευματικά τους πιστούς. Αυτά τα χαρίσματα είναι: 'λόγος σοφίας, λόγος γνώσεως, πίστη, χαρίσματα ιαμάτων, ενέργειες θαυμάτων, προφητεία, διακρίσεις πνευμάτων, είδη γλωσσών, ερμηνεία γλωσσών' (Α΄ Κορινθίους, ιβ΄:7-11).

Έτσι είναι ευάρεστο στο Θεό, για να λειτουργήσει σωστά η αναγεννημένη εκκλησία Του, σαν σώμα Χριστού και ‘στύλος και  εδραίωμα της αληθείας’, όλα τα μέλη της να προσεύχονται εν Πνεύματι  Αγίω έτσι ώστε να φανερώνονται στη ζωή και στο περπάτημά τους πρώτα ο καρπός (Γαλάτας, ε΄:22-26)αλλά και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Αμήν!

 
Περισσότερα Άρθρα...

Πορευθέντες λοιπόν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς να φυλάττωσι πάντα όσα παρήγγειλα εις εσάς· και ιδού, εγώ είμαι μεθ' υμών πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος. (Ματθαίος κη' 19)