«αγρυπνείτε και προσεύχεσθε, δια να μη εισέλθητε εις πειρασμόν∙ το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σάρξ ασθενής»(Μάρκος,ιδ΄:38)

Πολλές φορές στο Ευαγγέλιο ο Κύριος Ιησούς προτρέπει τους μαθητές του να είναι άγρυπνοι. Το παραπάνω εδάφιο αναφέρεται στον πνευματικό αγώνα που έχει ο χριστιανός κατά τον οποίο πρέπει να είναι πνευματικά άγρυπνος και να προσεύχεται έτσι ώστε να νικάει κάθε πειρασμό που θα του έλθει, ακόμα και τη στιγμή που δεν περιμένει. Λέγοντας πειρασμό εννοούμε κάθε επιθυμία αντίθετη με το θέλημα του Θεού, η οποία προέρχεται είτε από τον εαυτό μας είτε από εισηγήσεις πονηρών πνευμάτων. Αυτές οι επιθυμίες έχουν να κάνουν με ενέργειες που ο λόγος του Κυρίου ονομάζει έργα της σαρκός και τα οποία ο απόστολος Παύλος τα απαριθμεί λέγοντας: «Φανερά δε είναι τα έργα της σαρκός, τα οποία είναι μοιχεία, πορνεία, ακαθαρσία, ασέλγεια, ειδωλολατρεία, φαρμακεία, έχθραι, έριδες, ζηλοτυπίαι, θυμοί, μάχαι, διχοστασίαι, αιρέσεις, φθόνοι, φόνοι, μέθαι, κώμοι, και τα όμοια τούτων, περί των οποίων σας προλέγω, καθώς και προείπον, ότι οι τα τοιαύτα πράττοντες βασιλείαν Θεού δεν θέλουσι κληρονομήσει.» (Γαλάτας, ε΄:19-21)
Αυτά τα  έργα της σαρκός, μπορεί  ο πιστός να τα αντιμετωπίσει νικηφόρα μόνο αν φοράει και χρησιμοποιεί σωστά την πνευματική του πανοπλία (Εφεσίους, ς΄:16).  Ο διάβολος πείραξε και τον Κύριο Ιησού, για σαράντα μέρες στην έρημο, με κάθε είδους πειρασμό. Ο Κύριος αντιμετώπισε νικηφόρα τους πειρασμούς του διαβόλου, με νηστεία, προσευχή και χρησιμοποιώντας  σωστά  το γραμμένο λόγο του Θεού, δείχνοντας μας έτσι τον  τρόπο για το πώς θα αντιμετωπίζουμε τους δικούς μας πειρασμούς. Ένας συνηθισμένος πειρασμός του πονηρού είναι οι κατηγορίες εναντίον του Θεού και των αδελφών, για κάθε δύσκολη κατάσταση που αντιμετωπίζουμε. Γι’ αυτό ο λόγος του Κυρίου μας γνωστοποιεί τα εξής: «Μηδείς πειραζόμενος ας λέγη, Ότι από του Θεού πειράζομαι∙ διότι ο Θεός είναι απείραστος κακών, και αυτός ουδένα πειράζει. Πειράζεται δε έκαστος, υπό της ιδίας αυτού επιθυμίας παρασυρόμενος και δελεαζόμενος. Έπειτα η επιθυμία αφού συλλάβη, γεννά την αμαρτίαν∙ η δε αμαρτία εκτελεσθείσα γεννά τον θάνατον» (Ιακώβου, α΄:13-15). Βέβαια πειρασμός με την έννοια της δοκιμασίας προέρχεται και από ενάντιους ανθρώπους που δεν μας  δέχονται επειδή εμείς έχουμε γνωρίσει τον Ιησού Χριστό: «Και πάντες δε οι θέλοντες να ζώσιν ευσεβώς εν Χριστώ Ιησού θέλουσι διωχθή» (Β΄ Τιμόθεον,γ΄:12). 
Η πνευματική επαγρύπνηση του χριστιανού είναι απαραίτητη για να μη νικιέται από τον πειρασμό και επιτυγχάνεται με την εν Πνεύματι Αγίω προσευχή και μελέτη του λόγου του Θεού. Με την προσευχή ο χριστιανός πληρώνεται με Άγιο Πνεύμα που είναι Θεός και μας δίνει δύναμη να καταπολεμάμε τους πειρασμούς του διαβόλου και τις σαρκικές επιθυμίες που είναι έχθρα προς τον Θεό. Με την παρουσία του Αγίου Πνεύματος εντός του ανθρώπου, μορφώνεται ο καρπός του Αγίου Πνεύματος που είναι: «αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότητα, αγαθοσύνη, πίστη, πραότητα, εγκράτεια»(Γαλάτας,ε΄:22). Η προσευχή επιδρά προληπτικά σε μελλοντικό πειρασμό τον οποίο δεν γνωρίζουμε  αλλά όταν συμβεί, θα έχουμε τη δύναμη του Θεού μέσα μας ώστε να αντισταθούμε. Για παράδειγμα, την νύχτα που συλλάβανε τον Κύριο Ιησού, όταν μια δούλη και άλλοι παρεστώτες, αναγνώρισαν τον Πέτρο  σαν μαθητή του Κυρίου, εκείνος άρχισε να αναθεματίζει και να ορκίζεται ότι δεν γνωρίζει τον Κύριο Ιησού. Βέβαια ο Πέτρος κατάλαβε το λάθος του και έκλαψε πικρά (Μάρκος,ιδ΄:66-72). Όμως ο Κύριος Ιησούς είχε προειδοποιήσει τον Πέτρο ότι θα τον απαρνιόταν, αλλά αυτός δεν Τον άκουσε όταν τον πρότρεψε να προσεύχεται ώστε να μην έρθει σε πειρασμό. 
Όσο αφορά τη σχέση πνευματικής επαγρύπνησης και μελέτης του λόγου του Θεού, λέμε πρώτα ότι ο λόγος του Θεού, είναι η μάχαιρα του  Πνεύματος (Εφεσίους, ς΄:17), όπως επίσης και ότι είναι ‘ζων και ενεργός και κοπτερώτερος υπέρ πάσαν δίστομον μάχαιραν και διέρχεται μέχρι διαιρέσεως ψυχής τε και πνεύματος, αρμών τε και μυελών, και διερευνά τους διαλογισμούς και τας εννοίας της καρδίας’(Εβραίους, δ΄:12). Είπαμε επίσης ότι όταν πειραζόταν ο Κύριος από τον διάβολο, του απαντούσε με τα πρέποντα εδάφια από το λόγο του Θεού, μιας και ένας από τους πιο δύσκολους πειρασμούς του πονηρού είναι η διαστρέβλωση του λόγου του Θεού. Πολλά εδάφια του Ευαγγελίου προτρέπουν σε πνευματική επαγρύπνηση και σπουδή. Αναφέρουμε μερικά:

«…μετά φόβου και τρόμου εργάζεσθε την εαυτών σωτηρίαν•  διότι ο Θεός είναι ο ενεργών εν υμίν και το θέλειν και το ενεργείν κατά την ευδοκίαν αυτού.» (Φιλιππησίους, β΄:12,13)

«Και δι’ αυτό δε τούτο, καταβαλόντες πάσαν σπουδήν, προσθέσατε εις την πίστην σας την αρετήν, εις δε την αρετήν την γνώσιν, εις δε την γνώσιν την εγκράτειαν, εις δε την εγκράτειαν την υπομονήν, εις δε την υπομονήν την ευσέβειαν, εις δεν την ευσέβειαν την φιλαδελφίαν, εις δε την φιλαδελφίαν την αγάπην. Διότι, εάν ταύτα υπάρχωσιν εις εσάς και περισσεύωσι, σας καθιστώσι ουχί αργούς ουδέ ακάρπους εις την επίγνωσιν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού»(Β΄ Πέτρου, α΄:5-8).

«Όλη η γραφή είναι θεόπνευστος, και ωφέλιμος προς διδασκαλίαν, προς έλεγχον, προς επανόρθωσιν, προς εκπαίδευσιν την μετά της δικαιοσύνης∙ δια να ήναι τέλειος ο άνθρωπος του Θεού, ητοιμασμένος εις παν έργον αγαθόν»( Β΄ Τιμόθεον,γ΄:16-17).

«Αγρυπνείτε λοιπόν, διότι δεν εξεύρετε ποία ώρα έρχεται ο Κύριος υμών. Τούτο δε γινώσκετε, ότι εάν ήξευρεν ο οικοδεσπότης εν ποία φυλακή της νυκτός έρχεται ο κλέπτης, ήθελεν αγρυπνήσει, και δεν ήθελεν αφήσει να διορυχθή η οικία αυτού. Δια τούτο και σεις γίνεσθε έτοιμοι∙ διότι καθ’ην ώραν δεν στοχάζεσθε, έρχεται ο Υιός του ανθρώπου» (Ματθαίος,κδ΄:42-44).

Ο Κύριος Ιησούς μας γνωστοποίησε: «Εν τη οικία του Πατρός μου είναι πολλά οικήματα∙ ει δε μη, ήθελον σας ειπεί∙ υπάγω να σας ετοιμάσω τόπον. Και αφού υπάγω και σας ετοιμάσω τόπον, πάλιν έρχομαι, και θέλω σας παραλάβει προς εμαυτόν, δια να ήσθε και σείς όπου είμαι εγώ»(Ιωάννης,ιδ΄:2-3). Έτσι όλοι όσοι έχουμε γνωρίσει τον Κύριο Ιησού σαν προσωπικό μας Σωτήρα πιστεύουμε ότι θα έλθει πάλι, για να μας παραλάβει και να μεταμορφώσει τα σώματά μας από επίγεια σε επουράνια(Α΄ Κορινθίους, ιε΄:50-58, Α΄ Θεσσαλονικείς, δ΄:13-18). Γι’ αυτό πρέπει να αγρυπνούμε πνευματικά και με φόβο και τρόμο να εργαζόμαστε την σωτηρία που μας έχει δώσει ο Κύριος. Βέβαια αυτό επιτυγχάνεται, όχι με δική μας δύναμη ή ισχύ αλλά με την βοήθεια του Αγίου Πνεύματος που είναι εντός μας, της οποίας όμως βοήθειας το μέτρο εξαρτάται από τη δική μας θέληση. Αμήν!

 

«Εάν όμως εγνωρίζετε τι είναι ‘Έλεον θέλω και ουχί θυσίαν,’ δεν ηθέλετε καταδικάσει τους αθώους» (Ματθαίος, ιβ΄:7)
Ο Πατέρας Θεός έστειλε τον Υιό Του Ιησού Χριστό για να θυσιαστεί πάνω στο σταυρό του Γολγοθά, πληρώνοντας με αυτή τη θυσία για τις αμαρτίες όλων των ανθρώπων.  Έτσι αποδείχθηκε η αγάπη  του Θεού για τον κόσμο, με τη σωτηρία που δίνεται δωρεάν δια του Ιησού Χριστού, σε όποιον πιστέψει σ’ Αυτόν. Ο Κύριος Ιησούς μας δίδαξε την αγάπη του Θεού αποκαλύπτοντας το μέγα έλεος του Θεού με τη συγχώρηση   των αμαρτιών μας, έτσι ώστε να λάβουμε μέρος στην αιώνια Ουράνια Βασιλεία του Θεού. Ο Κύριος Ιησούς μας έδωσε το Ευαγγέλιό Του (Καινή Διαθήκη) με το οποίο αποκαλύπτει πώς θέλει να ζουν όσοι τον έχουν γνωρίσει σαν προσωπικό τους Σωτήρα. Βασιλικός νόμος του Ευαγγελίου είναι η αγάπη για τον πλησίον, ακόμα και για τον εχθρό.  Επειδή εκείνος  συγχωρεί τις αμαρτίες μας, θέλει και εμείς να συγχωρούμε εκείνους που φταίνε σε μας και να μη εκδικούμαστε. Με το να συγχωρούμε όσους αμάρτησαν σε μας, αποδεικνύουμε ότι έχουμε εκτιμήσει σωστά τη συγχώρηση των πολύ περισσότερων δικών μας αμαρτιών από τον Κύριο. Γι’ αυτό ο ίδιος ο Κύριος θέτει αυτή τη συγχώρηση εκ μέρους μας, σαν προϋπόθεση  για να συνεχίσει να συγχωρεί τις δικές μας αμαρτίες. Αναφέρουμε σχετικά εδάφια:

«Διότι εάν συγχωρήσητε εις τους ανθρώπους τα πταίσματα αυτών, θέλει συγχωρήσει και εις εσάς ο Πατήρ σας ο ουράνιος• εάν όμως δεν συγχωρήσητε εις τους ανθρώπους τα πταίσματα αυτών, ουδέ ο Πατήρ σας θέλει συγχωρήσει τα πταίσματά σας» (Ματθαίος, ς΄: 14-15)
«Δούλε πονηρέ, παν το χρέος εκείνο σοι αφήκα, επειδή με παρεκάλεσας•  δεν έπρεπε και συ να ελεήσης τον σύνδουλόν σου, καθώς και εγώ σε ηλέησα;  Και οργισθείς ο κύριος αυτού παρέδωκεν αυτόν εις τους βασανιστάς, εωσού αποδώση παν το οφειλόμενον εις αυτόν. Ούτω και ο Πατήρ μου ο επουράνιος θέλει κάμει εις εσάς, εάν δεν συγχωρήσητε εκ καρδίας σας έκαστος εις τον αδελφόν αυτού τα πταίσματα αυτών.» (Ματθαίος, ιη΄: 32-35)
«Και όταν ίστασθε προσευχόμενοι, συγχωρείτε εάν έχητέ τι κατά τινός, διά να συγχωρήση εις εσάς και ο Πατήρ σας ο εν τοις ουρανοίς τα αμαρτήματά σας.  Αλλ' εάν σεις δεν συγχωρήτε, ουδέ ο Πατήρ σας ο εν τοις ουρανοίς θέλει συγχωρήσει τα αμαρτήματά σας.» (Μάρκος, ια΄:25,26).
«Και μη κρίνετε, και δεν θέλετε κριθή• μη καταδικάζετε, και δεν θέλετε καταδικασθή• συγχωρείτε, και θέλετε συγχωρηθή» (Λουκάς, ς΄: 37).
Γι’ αυτό άλλωστε μας συστήνει να λέμε όταν προσευχόμαστε:
«… συγχώρησον εις ημάς τας αμαρτίας ημών, καθώς και ημείς συγχωρούμεν εις τους αμαρτάνοντας εις ημάς» (Ματθαίος, ς΄: 12). Γι’ αυτό καλό είναι να μη λέμε τυπικά αυτή τη προσευχή, που μας είπε να λέμε ο ίδιος ο Κύριος, αλλά ότι λέμε να το εννοούμε, έτσι ώστε να μη λέμε ψέμματα.
Επί πλέον λέμε ότι ο Κύριος υψώνει ακόμα πιο ψηλά τον πήχη της συγχώρησης, συστήνοντας:
«Εγώ όμως σας λέγω, Αγαπάτε τους εχθρούς σας, ευλογείτε εκείνους οίτινες σας καταρώνται, ευεργετείτε εκείνους οίτινες σας μισούσι, και προσεύχεσθε υπέρ εκείνων οίτινες σας βλάπτουσι και σας κατατρέχουσι∙ δια να γείνητε υιοί του Πατρός σας του εν τοις ουρανοίς, διότι αυτός ανατέλλει τον ήλιον αυτού επί πονηρούς και αγαθούς, και βρέχει επί δικαίους και αδίκους» (Ματθαίος, ε΄:44-45). 
Αυτή η νέα διδασκαλία του Κυρίου, που είναι γραμμένη στη Καινή Διαθήκη, αντιμετώπισε αντιπαλότητα κυρίως από την τότε θρησκευτική εξουσία που ήταν οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι και αυτό γιατί δεν ήθελαν να πιστέψουν ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν ο Υιός του Θεού. Ακόμη οι  γραμματείς και οι Φαρισαίοι είχαν βάλει ανθρώπινες παραδόσεις στο λαό Ισραήλ, μερικές από τις οποίες ακύρωναν τις εντολές του Θεού (Μάρκος,ζ΄:1-23). Ο Κύριο Ιησούς τους έλεγξε γι’ αυτές τις προσθαφαιρέσεις στις  εντολές του Θεού,  γι’ αυτό αυτοί Τον φθονούσαν και ήθελαν να Τον σκοτώσουν. Οι Φαρισαίοι καυχιόταν  ότι τηρούσαν το νόμο  του Μωυσή και έλεγχαν τον Κύριο ότι δεν τηρούσε την αργία του Σαββάτου, διότι θεράπευε ασθενείς τη μέρα αυτή.  Ο Κύριος όμως τους είπε:
«Εάν όμως εγνωρίζετε τι είναι Έλεον θέλω και ουχί θυσίαν, δεν ηθέλετε καταδικάσει τους αθώους» (Ματθ. ιβ΄:1-14). 
Αυτό ήταν και είναι το μήνυμα του Κυρίου Ιησού, όπως Εκείνος μας ελέησε, θέλει και εμείς να ελεούμε τον συνάνθρωπό μας, γι’ αυτό  μας λέει:
«Μακάριοι οι ελεήμονες∙ διότι αυτοί θέλουσιν ελεηθή» (Ματθαίος, ε΄:7), Ακόμα και στη Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται: «Αυτός σοι έδειξεν, άνθρωπε, τι το καλόν∙ και τι ζητεί ο Κύριος παρά σου, ειμή να πράττης το δίκαιον, και να αγαπάς έλεος, και να περιπατής ταπεινώς μετά του Θεού σου;» (Μιχαίας, ς΄: 8). Δεν θέλει Θεός να καυχόμαστε  ότι τηρούμε  τις εντολές Του, αλλά να αγαπούμε το έλεος και το ταπεινό περπάτημα μαζί Του. Διότι δεν σωθήκαμε γιατί εκτελέσαμε τις εντολές του νόμου αλλά με τη χάρη που έκανε ο Θεός σε εμάς αφού μετανοήσαμε και πιστέψαμε στον Υιό Του Ιησού Χριστό. 
Έλεος, όπως είναι φυσικό και επόμενο, πρέπει να δείχνουμε πρώτα στα αδέλφια μας  μέσα στην εκκλησία,
‘διότι όστις δεν αγαπά τον αδελφόν αυτού, τον οποίον είδε, τον Θεόν, τον οποίον δεν είδε πως δύναται να αγαπά;’ (Α΄Ιωάννου, δ΄: 20). Με έργα πρέπει να δείξουμε το έλεος μας στα αδέλφια της εκκλησίας: «Όστις όμως έχη τον βίον του κόσμου, και θεωρή τον αδελφόν αυτού ότι έχει χρείαν, και κλείση τα σπλάχνα αυτού απ’ αυτού, πως η αγάπη του Θεού μένει εν αυτώ; Τεκνία μου, μη αγαπώμεν με λόγον, μηδέ με γλώσσαν, αλλά με έργον και αλήθειαν»(Α΄ Ιωάννου, γ΄:17-18). 
Ο Πατέρας Θεός συμπληρώνει την προτροπή
«Διότι έλεος θέλω, και ουχί θυσίαν∙», λέγοντας, «και επίγνωσιν Θεού μάλλον παρά ολοκαυτώματα» (Ωσηέ, ς΄:6). Η έλλειψη ελέους αποδεικνύει την έλλειψη επίγνωσης του Θεού. Γι’ αυτό ο απόστολος Παύλος, λέει:«…δεν παύομαι ευχαριστών τον Θεόν υπέρ υμών, μνημονεύων υμάς εν ταις προσευχαίς μου,δια να σας δώση ο Θεός του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ο Πατήρ της δόξης, πνεύμα σοφίας και αποκαλύψεως, εις επίγνωσιν αυτού∙ ώστε να φωτισθώσιν οι οφθαλμοί του νοός σας, εις το να γνωρίσητε ποία είναι η ελπίς της προσκλήσεως αυτού, και τις ο πλούτος της δόξης της κληρονομίας αυτού εις τους αγίους» (Εφεσ., α΄:16-18). Ευχόμαστε όλοι οι πιστοί να λάβουμε ‘πνεύμα σοφίας και αποκαλύψεως’ ώστε να φθάσουμε στην επίγνωση Θεού. Αμήν!

 

Ενώπιον του Πατέρα  Θεού, καλό και ευπρόσδεκτο είναι να σωθούν όλοι οι άνθρωποι και να έρθουν σε επίγνωση της αλήθειας (Α΄ Τιμόθεον, β΄:3,4). Βέβαια μας έχει δώσει το δικαίωμα να επιλέξουμε ελεύθερα αν θέλουμε να έρθει στη ζωή μας, μιας και Αυτός μας έπλασε ‘κατ’ εικόνα εαυτού’. Γι’ αυτό επειδή Αυτός είναι αγαθός και αγαπάει τον άνθρωπο, περιμένει κάθε άνθρωπο να επιλέξει από μόνος του, με ελεύθερη βούληση, να Του ζητήσει να  τον σώσει από την δουλεία στην αμαρτία και στον διάβολο.

Ο Πατέρας Θεός έδωσε τη δυνατότητα της σωτηρίας σε κάθε άνθρωπο, μέσω του Υιού Του, Ιησού Χριστού. Ο Ιησούς Χριστός οικειοθελώς επέλεξε να γίνει άνθρωπος και να θυσιαστεί, πληρώνοντας σαν αναμάρτητος για τις αμαρτίες όλων των ανθρώπων, ώστε να σωθεί αιώνια όποιος πιστέψει σ’ Αυτόν και στον Πατέρα Του (Ιωάννης, γ΄:16,ε΄:24).

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός με το αθώο αίμα που έχυσε  πάνω στο σταυρό του Γολγοθά σφράγισε την Καινή Διαθήκη για τη σωτηρία του ανθρώπου της οποίας κληρονόμος είναι όποιος πιστέψει σ' Αυτόν και Τον επικαλεστεί . Συνεπώς είναι φανερό ότι η σωτηρία του ανθρώπου είναι χωρίς τα έργα του νόμου αλλά με τη χάρη του Ιησού Χριστού. Βέβαια  ευθύνη του πιστού είναι με φόβο και τρόμο να εργάζεται τη σωτηρία του, γιατί αλλιώς θα κινδυνέψει να τη χάσει .

Τα εδάφια του τίτλου του άρθρου αναφέρονται σε γεγονός που έλαβε χώρα όταν κηρύχτηκε  το ευαγγέλιο για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στην αρχαία Μακεδονική πόλη των Φιλίππων του νομού Καβάλας. Συγκεκριμένα όταν ο απόστολος Παύλος βρισκόταν μαζί με άλλους σε αποστολικό έργο, στη Τρωάδα της Μικράς Ασίας, μια νύχτα είδε σε όραμα, άνδρα Μακεδόνα να του λέει: «Διάβα εις Μακεδονίαν, και βοήθησον ημάς» (Πράξεις, ις΄:9). Μετά από αυτό το όραμα καταλάβανε όλοι τους ότι ο Κύριος ήθελε να πάνε στη Μακεδονία, στην οποία και φτάσανε με πλοίο. Όταν έφθασαν στους Φιλίππους, έμειναν μερικές μέρες μέσα στη πόλη. Την ημέρα του Σαββάτου βγήκαν έξω από τη πόλη, σε τόπο που έμαθαν ότι γίνεται προσευχή, κοντά σε ένα ποτάμι. Εκεί ήρθανε κάποιες γυναίκες στις οποίες μιλήσανε το λόγο του Θεού. Τότε συνέβη η πρώτη ευλογία. Μια από αυτές τις γυναίκες που λεγόταν Λυδία, δέχτηκε τα λόγια του Παύλου, πίστεψε πρώτα αυτή στον Ιησού Χριστό, ύστερα πίστεψε όλη της η οικογένεια και όλοι βαπτίστηκαν στο νερό (Πράξεις, ις΄:13-15).

Στη συνέχεια, την ευλογία ακολούθησε η δοκιμασία. Όταν οι απόστολοι πηγαίνανε για προσευχή, τους ακολουθούσε μια γυναίκα η οποία είχε πονηρό πνεύμα μαντείας και από τις μαντείες που έκανε, τα αφεντικά της που την εκμεταλλευόταν, απεκόμιζαν πολλά κέρδη. Αυτή, για πολλές μέρες, όταν έβλεπε τους αποστόλους, τους ακολουθούσε και έλεγε: «Ούτοι οι άνθρωποι είναι δούλοι του Θεού του Υψίστου, οίτινες κηρύττουσι προς ημάς οδόν σωτηρίας». Ο απόστολος Παύλος διέκρινε ότι τα λόγια αυτά παρ’ όλο που έλεγαν αλήθειες, προερχόταν από πονηρό πνεύμα. Ένα προφανές κριτήριο διάκρισης είναι ότι ο άνθρωπος που έχει το Πνεύμα του Θεού δεν μπορεί να δουλεύει συγχρόνως Θεό και μαμωνά. Γι’ αυτό επιτίμησε το πονηρό πνεύμα που ήταν μέσα στη γυναίκα και αυτό έφυγε από αυτήν. Όταν είδαν τα αφεντικά της γυναίκας ότι χάσανε την ελπίδα του κέρδους που είχαν από αυτή, πιάσανε τον Παύλο και τον Σίλα και είπανε μπροστά στους στρατηγούς ψέματα ότι δήθεν οι δυο απόστολοι ταράζουν την πόλη, διδάσκοντας διαφορετικά έθιμα που είναι ασυγχώρητο να πράττουν αυτοί σαν Ρωμαίοι πολίτες. Τότε ό όχλος όρμησε εναντίον των αποστόλων και οι στρατηγοί διέταξαν να ραβδίσουν τον Παύλο και τον Σίλα. Αφού τους έδωσαν πολλούς ραβδισμούς, τους βάλανε στη φυλακή και είπανε στον δεσμοφύλακα να τους φυλάει με ασφάλεια.  Κατά τα μεσάνυχτα, ο Παύλος και ο Σίλας, αν και γεμάτοι πληγές, προσευχότανε και υμνούσαν τον Θεό. Ξαφνικά  έγινε μεγάλος σεισμός και ανοίξανε όλες οι πόρτες και όλα τα δεσμά των φυλακισμένων κοπήκανε. Ο δεσμοφύλακας, όταν ξύπνησε είδε όλες τις πόρτες ανοιχτές και νόμιζε ότι φύγανε όλοι οι φυλακισμένοι και έσυρε το μαχαίρι του για να αυτοκτονήσει. Όμως ο Παύλος τον πρόλαβε και με μεγάλη φωνή του είπε να μη κάνει κακό στον εαυτό γιατί όλοι είναι εκεί. O δεσμοφύλακας έντρομος ρώτησε τον Παύλο και τον Σίλα: « Κύριοι τι πρέπει να κάνω για να σωθώ;». Αυτοί του είπαν:« Πίστεψε στον Κύριο Ιησού Χριστό και θα σωθείς εσύ και ο οίκος σου ». Αμέσως ο δεσμοφύλακας τους κάλεσε σπίτι του και οι απόστολοι κήρυξαν σ’ αυτόν και σε όσους ήταν στο σπίτι του τον λόγο του Κυρίου. Ο δεσμοφύλακας περιποιήθηκε τις πληγές των αποστόλων και  στη συνέχεια βαπτιστήκανε στο νερό αυτός και οι όλοι οι οικιακοί του. Μετά τους έκανε το τραπέζι  και χαρήκαν όλοι που πιστέψανε στον Θεό (Πράξεις, ις΄:16-34).

Έτσι ξεκίνησε το ευλογημένο έργο του Θεού στον Ελλαδικό χώρο, σε μια Ελλάδα που τότε πίστευε στο Δωδεκάθεο αλλά ο Ιησούς Χριστός απέδειξε δια των αποστόλων Του, ότι είναι αναστημένος και αληθινός Θεός. Με βάση τα παραπάνω βλέπουμε ότι η Λυδία μαζί με την οικογένειά της όπως και ο δεσμοφύλακας μαζί με την οικογένειά του πιστέψανε στον Ιησού Χριστό, με το κήρυγμα των αποστόλων σε συνδυασμό με τις θαυμαστές ενέργειες του Θεού  που συνεργούσε και βεβαίωνε το κήρυγμα.
Συνοψίζοντας  λέμε  ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Αυτός, χθες, σήμερα και στους αιώνες (Εβραίους,ιγ΄:8). Συνεπώς και στις μέρες μας σώζει, αρκεί ο καθένας που δεν Τον έχει γνωρίσει σαν προσωπικό του Σωτήρα, να προσευχηθεί και να Τον επικαλεστεί.  Ο Κύριος σίγουρα θα απαντήσει καθώς ο ίδιος λέει: «Αιτείτε, και θέλει σας δοθή∙ ζητείτε, και θέλετε ευρεί∙ κρούετε, και θέλει σας ανοιχθή∙ διότι πας ο αιτών λαμβάνει, και ο ζητών ευρίσκει, και εις τον κρούοντα θέλει ανοιχθή» (Ματθαίος,ζ΄:7-8). Όπως σώθηκαν οικογένειες ολόκληρες τότε, το ίδιο μπορεί να συμβεί και σήμερα με την χάρη του Θεού.

Βέβαια πρέπει να διευκρινίσουμε ότι η επαγγελία που πήρε ο δεσμοφύλακας για σωτηρία του οίκου του δεν είναι δεδομένη για όλους τους πιστούς. Ο λόγος του Κυρίου συμβουλεύει πιστούς ή πιστές συζύγους, των οποίων οι σύζυγοι δεν είναι μεν πιστοί αλλά συγκατανεύουν να συνοικούν μαζί τους, λέγοντας «Εάν τις αδελφός έχη γυναίκα άπιστον, και αυτή συγκατανεύη να συνοική μετ' αυτού, ας μη αφίνη αυτήν και γυνή ήτις έχει άνδρα άπιστον, και αυτός συγκατανεύει να συνοική μετ' αυτής, ας μη αφίνη αυτόν…. Διότι τι εξεύρεις, γύναι, αν μέλλης να σώσης τον άνδρα; ή τι εξεύρεις, άνερ, αν μέλλης να σώσης την γυναίκα; » (Α΄ Κορινθίους, ζ΄:12,13,16).

Ναι μεν δεν είναι δεδομένη η σωτηρία του απίστου μέλους, αλλά προφανώς δεν αποκλείεται, μιας και όπως προαναφέραμε ο Θεός θέλει να σωθούν όλοι οι άνθρωποι. Γι’ αυτό καλό είναι να μη αποκάμουμε προσευχόμενοι για τα μέλη των οικογενειών μας που δεν έχουν γνωρίσει τον Ιησού Χριστό σαν προσωπικό τους Σωτήρα, έχοντας υπόψη το γεγραμμένο «Ας μη αποκάμνωμεν δε π ρ ά τ τ ο ν τ ε ς  το καλόν διότι εάν δεν αποκάμνωμεν, θέλομεν θερίσει εν τω δέοντι καιρώ»(Γαλάτας, ς΄: 9). Αμήν!

 

«Έλθετε προς με, πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, και εγώθέλω σας αναπαύσει. Άρατε τον ζυγόν μου εφ’ υμάς, και μάθετε απ’ εμού∙ διότι πράος είμαι και ταπεινός την καρδίαν∙ και θέλετε ευρεί ανάπαυσιν εν ταις ψυχαίς υμών. Διότι ο ζυγός μου είναι καλός, και το φορτίον μου ελαφρόν» (Ματθαίος, ιβ΄:28-30)

Η χώρα μας περνάει από τις πιο δύσκολες μέρες της ιστορίας της, με όλα όσα συμβαίνουν και όσα ακούγονται σχετικά με την οικονομική της κατάσταση και με το τι θα γίνει με την παραμονή της ή όχι στην Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση ή γενικότερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπάρχει αναταραχή στον κόσμο και ιδιαίτερα με αυτό που συμβαίνει με τις Τράπεζες που υπολειτουργούν, με τις ουρές στα μηχανήματα συναλλαγών και η όλη εικόνα φανερώνει μια ανασφάλεια με το τι μέλει γενέσθαι. Όλοι αναρωτιούνται και σκέφτονται γιατί να συμβαίνουν όλα αυτά; Υπάρχει κάποια λύση; Αυτό που μπορούμε να πούμε με κάθε βεβαιότητα είναι ότι η σωστή λύση σ’ αυτό το πρόβλημα όπως και σε κάθε πρόβλημα, βρίσκεται στα λόγια του Κυρίου Ιησού Χριστού,«ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα θέλουσι σας προστεθή» (Ματθαίος, στ΄:33).

Δηλαδή απλά πρέπει ο κάθε Έλληνας που μέχρι τώρα δεν λάμβανε υπόψη του το θέλημα του Θεού στη ζωή του, να αλλάξει προτεραιότητες, να στραφεί με πίστη στο Θεό και να ζητήσει πρώτα την βασιλεία Του και τη δικαιοσύνη Του. Σαν πρώτο βήμα προς αυτή τη κατεύθυνση είναι ο άνθρωπος να μετανοήσει για τις μέχρι τώρα λάθος προτεραιότητές του και στη συνέχεια να κάνει το δεύτερο βήμα της πίστης, ανταποκρινόμενος στην πρόσκληση ‘ελάτε σε μένα’ του Ιησού Χριστού λέγοντάς Του “αν όντως υπάρχεις αποκαλύψου και σε μένα”. Τότε Εκείνος θα τον επισκεφτεί και ο συγκεκριμένος άνθρωπος που θα Τον επικαλεστεί, θα βεβαιωθεί ότι ο Ιησούς Χριστός είναι αναστημένος. Από κει και πέρα  ο άνθρωπός θα αρχίσει να εννοεί τα λόγια του Κυρίου «Με άρτον μόνον δεν θέλει ζήσει ο άνθρωπος, αλλά με πάντα λόγον εξερχόμενον διά στόματος Θεού» (Ματθαίος, δ΄:4). Θα ρωτήσει βέβαια κάποιος, ‘πώς μπορεί να λύσει ο Ιησούς Χριστός το οικονομικό πρόβλημα που είναι από τα πιο σοβαρά στη ζωή ενός ανθρώπου;’. Η αλήθεια είναι ότι σε κάθε πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε δοκιμάζεται η πίστη μας στον Θεό. Δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε ότι ο Θεός μπορεί να φέρει τη λύση γιατί συνήθως υπάρχουν μέσα μας φόβοι και αμφιβολίες που μας εμποδίζουν να Τον εμπιστευθούμε. Αυτό που χρειάζεται για να ξεπεράσει τους φόβους του κάθε πιστός είτε είναι Έλληνας είτε αλλοδαπός, είναι να στηριχθεί στις υποσχέσεις του Πατέρα Θεού στα παιδιά Του, που είναι γραμμένες στο Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού. Αν έχουμε γνωρίσει τον Ιησού Χριστό σαν προσωπικό μας σωτήρα πρέπει να πιστεύουμε αυτό που στη Καινή Διαθήκη αναφέρεται: «όστις τον ίδιον εαυτού υιόν δεν εφείσθη αλλά  υπέρ ημών πάντων παρέδωκεν αυτόν πώς και μετ’ αυτού δεν θέλει χαρίσει εις εμάςτα πάντα;»(Ρωμαίους, η΄: 32). Δεν είναι δύσκολο σε Αυτόν να κάνει έκβαση στη δοκιμασία, απλά είναι δύσκολο σε εμάς να Τον εμπιστευτούμε και αυτό γιατί απλά η πίστη μας είναι πάρα πολύ μικρή.

Ας δούμε ένα γραφικό παράδειγμα δοκιμασίας και έκβασης του Θεού. Στο βιβλίο της Γένεσης αναφέρεται ο γιος του Ιακώβ, ο Ιωσήφ. Οι αδελφοί του τον μίσησαν, πρώτα γιατί τον αγαπούσε ο πατέρας τους περισσότερο από αυτούς και επιπλέον για τα ενύπνια που ο Θεός του έδειξε. Τα αδέλφια του τον μίσησαν τόσο μέχρι που φτάσανε σε σημείο να τον πουλήσουν σε εμπόρους που πήγαιναν στην Αίγυπτο και εκείνοι τον πούλησαν στον αυλικό του Φαραώ, τον Πετεφρή. (Γένεσις, λζ΄). Ο Ιωσήφ βρήκε χάρη μπροστά στον Πετεφρή ο οποίος τον έβαλε επιστάτη στο σπίτι του και σε όλα του τα υπάρχοντα. Όμως η γυναίκα του Πετεφρή έβαλε στο μάτι της τον Ιωσήφ και τον προκαλούσε να αμαρτήσει μαζί της. Επειδή εκείνος της αρνιόταν κάθε μέρα, εκείνη βρήκε τρόπο να τον κατηγορήσει και ο Πετεφρής έβαλε τον Ιωσήφ στην πιο οχυρωμένη φυλακή. Αλλά εκεί ο Ιωσήφ βρήκε χάρη μπροστά στον αρχιδεσμοφύλακα που τον έθεσε επικεφαλής όλων των φυλακισμένων. (Γένεσις, λθ΄). Στην ίδια φυλακή μπήκαν ο οινοχόος και ο αρτοποιός του Φαραώ που είχαν πράξει κακό ενάντια στον Φαραώ. Εκείνοι είδαν ενύπνια, που τους τα εξήγησε ο Ιωσήφ, ότι τον μεν οινοχόο ο Φαραώ θα τον τιμούσε ενώ τον αρτοποιό θα τον σκότωνε, όπως και έτσι συνέβη. Μετά από δυο χρόνια ο Φαραώ είδε δύο ενύπνια που δεν μπορούσε να τα καταλάβει, αλλά ούτε και όλοι οι μάγοι του ήξεραν να τα εξηγήσουν, μέχρι που ο οινοχόος θυμήθηκε τον Ιωσήφ και τον ανέφερε στον Φαραώ. Τότε ο Φαραώ κάλεσε τον Ιωσήφ, αυτός του εξήγησε τα ενύπνια, λέγοντας ότι θα έρθουν εφτά χρόνια αφθονίας στην Αίγυπτο και εφτά χρόνια πείνας και τον συμβούλεψε να βάλλει ένα υπεύθυνο που θα συνάξει το ένα πέμπτο των σιτηρών  στα εφτά χρόνια της αφθονίας  ώστε να μην λιμοκτονήσει ο λαός στα εφτά χρόνια της πείνας. Έτσι και έγινε, ο Φαραώ έβαλε υπεύθυνο τον Ιωσήφ και τελικά η ο λαός της Αιγύπτου δεν λιμοκτόνησε στα εφτά χρόνια της πείνας. Οπότε αποδείχτηκαν τα μεν ενύπνια αληθινά, οι δε εξηγήσεις που δόθηκαν από τον Θεό στον Ιωσήφ σωτήριες (Γένεσις, μα΄).

Συμπερασματικά αναφέρουμε ότι Ιωσήφ ήταν άνθρωπος του Θεού, έμεινε στο θέλημά Του και ο Θεός τον χρησιμοποίησε για την δόξα Του. Ευλογήθηκε ο Ιωσήφ αλλά ευλογήθηκε και  ολόκληρος ο λαός της Αιγύπτου, όπως και οι λαοί των γειτονικών χωρών, αλλά και οι οικογένειες των αδελφών του Ιωσήφ που απετέλεσαν την αρχή του λαού Ισραήλ. Ο Ιωσήφ ναι μεν αδικήθηκε από τους αδελφούς του και από την γυναίκα του Πετεφρή, αλλά βγήκε νικητής στις προσωπικές του δοκιμασίες επειδή έμεινε στο θέλημα του Θεού. Ο Θεός επέτρεψε να επέλθει σοβαρό πρόβλημα στην Αίγυπτο, αλλά έδωσε και τη λύση  χρησιμοποιώντας τον Ιωσήφ. Ο Ιωσήφ πρώτα εκπαιδεύτηκε στη διαχείριση των οικονομικών του Πετεφρή και στη διοίκηση ανθρώπων μέσα στη φυλακή, συνολικά 13 χρόνια, για να μπορέσει στη συνέχεια, με την οδηγία και βοήθεια του Θεού, να διαχειριστεί σωστά το πλούτο στα εφτά χρόνια της αφθονίας της Αιγύπτου για να μην πεθάνουν από τη πείνα στα εφτά χρόνια της στέρησης.

Συνοψίζοντας λέμε ότι και σήμερα ο Θεός θέλει ανθρώπους δικούς Του, στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο, για να τους χρησιμοποιήσει για την δόξα Του. Για να γίνει αυτό πρέπει  κάθε  άνθρωπος να στραφεί στον Θεό και να τον επικαλεστεί για την σωτηρία της ψυχής του αλλά και για τα προσωπικά του προβλήματα, είτε αυτός είναι ένας απλός άνθρωπος είτε είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας. Ας στραφούμε λοιπόν στον Χριστό με πίστη γιατί αυτός μόνο μπορεί να  σώσει την Ελλάδα όπως και όλο τον κόσμο. Αμήν!


Περισσότερα...

 

«Αγωνίζου τον καλόν αγώνα της πίστεως, κράτει την αιώνιον ζωήν, εις την οποίαν και προσεκλήθης, και ωμολόγησας την καλήν ομολογίαν ενώπιον πολλών μαρτύρων»(Α΄ Τιμόθεον, ς΄:12)

«διότι περιπατούμεν δια πίστεως, ουχί δια της όψεως» (B΄ Κορινθίους, ε΄:7)

Ο Πατέρας Θεός έστειλε τον Υιό Του Ιησού Χριστό, για να σώσει τον κόσμο και όχι να τον καταδικάσει (Ιωάννης, γ΄:17). Ο Κύριος Ιησούς είπε ότι όποιος ακούει το λόγο Του και πιστεύει στον Πατέρα Θεό που τον έστειλε, θα έχει αιώνια ζωή και δεν θα περάσει από κρίση αλλά  μεταβαίνει από το θάνατο  στην αιώνια ζωή (Ιωάννης, ε΄:24).

Κάθε άνθρωπος που δεν έχει γνωρίσει τον Ιησού Χριστό σαν προσωπικό του σωτήρα μπορεί μεν να έχει κάποια γνώση ποιο είναι το κακό και ποιο είναι το καλό, σύμφωνα με τη συνείδησή του και αυτά που έχει διδαχθεί, αλλά δεν μπορεί να έχει επίγνωση για το τι είναι αμαρτία ενώπιον του Θεού και τι δεν είναι. Βέβαια όταν έρθει ο Θεός στη ζωή του ανθρώπου και τον ελευθερώσει από τις αμαρτίες του, τότε αρχίζει να έχει προσωπική επίγνωση για το ποιο είναι το θέλημα του Θεού. Όμως ο Θεός σέβεται την ελευθερία κάθε ανθρώπου, γι’ αυτό για να έρθει στη ζωή ενός ανθρώπου, πρέπει ο άνθρωπος να Τον επικαλεστεί, να ζητήσει από τον Ιησού Χριστό να τον βεβαιώσει ότι είναι αναστημένος και να τον καθαρίσει από τις αμαρτίες του. Όταν πλέον γνωρίσει τον Ιησού Χριστό σαν προσωπικό του σωτήρα, τότε είναι παιδί του Θεού και μεταβαίνει από τον αιώνιο θάνατο στην αιώνια ζωή βάσει του λόγου του Θεού.

Η αιώνια ζωή αρχίζει με την ‘άνωθεν γέννηση’ από τον Πατέρα Θεό κάθε ανθρώπου που μετανοεί και πιστεύει στον Ιησού Χριστό. Όμως μέχρι το τέλος της επίγειας ζωής του ο άνθρωπος πρέπει να  κρατάει την αιώνια ζωή και να διατηρεί άσβεστη την πίστη και την ελπίδα ότι έχει γνωρίσει τον Ιησού Χριστό και θα ζήσει αιώνια μαζί Του. Ο Θεός μέσα σε όλη τη ζωή του πιστού ανθρώπου θέλει να τον εκπαιδεύσει σε ένα πνευματικό αγώνα, θέλει να τον μάθει να Τον εμπιστεύεται στη ζωή του για όλα τα θέματα που απασχολούν, όπως για την υγεία του, για την δουλειά του, για την οικογένειά του και όλα τα συναφή. Άλλωστε έχει πει ο Κύριος Ιησούς: «…ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού, και την δικαιοσύνην αυτού∙ και ταύτα πάντα θέλουσι σας προστεθή» (Ματθαίος,ς΄:33).

Ο Ιησούς Χριστός μας έχει ενημερώσει πως η οδός για την αιώνια ζωή θα έχει θλίψεις: «Εισέλθετε δια της στενής πύλης∙ διότι πλατεία είναι η πύλη, και ευρύχωρος η οδός η φέρουσα εις την απώλειαν, και πολλοί είναι οι εισερχόμενοι δι’ αυτής. Επειδή στενή είναι η πύλη, και τεθλιμμένη η οδός η φέρουσα εις την ζωήν, και ολίγοι είναι οι ευρίσκοντες αυτήν» (Ματθαίος,ζ΄:13-14). Βέβαια ο Κύριος λέει και την λύση ώστε ο πιστός άνθρωπος του Θεού, να βγει νικητής σε όλες τις θλίψεις και τις στενοχώριες που θα έχει στην εν Χριστώ ζωή του: «Πας λοιπόν όστις ακούει τους λόγους μου τούτους, και κάμνει αυτούς, θέλω ομοιώσει αυτόν με άνδρα φρόνιμον, όστις ωκοδόμησε την οικίαν αυτού επί την πέτραν∙ και κατέβη η βροχή, και ήλθον οι ποταμοί, και έπνευσαν οι άνεμοι, και προσέβαλον εις την οικίαν εκείνην, και δεν έπεσε∙ διότι ήτο τεθελιωμένη επί την πέτραν» (Ματθαίος,ζ΄:24-25). Αυτή η πέτρα μας λέει ο λόγος του Θεού είναι ο Ιησούς Χριστός: «και πάντες το αυτό πνευματικόν ποτόν έπιον∙ διότι έπινον από πνευματικής πέτρας ακολουθούσης∙ η δε πέτρα ήτο ο Χριστός» (Α΄ Κορινθίους,ι΄:4) και «Διότι θεμέλιον άλλο ουδείς δύναται να θέση παρά το τεθέν, το οποίον είναι ο Ιησούς Χριστός» (Α΄ Κορινθίους, γ΄: 11).

Αυτό που μπορούμε να πούμε είναι ότι η «βροχή», οι «ποταμοί» και οι «άνεμοι» συμβολίζουν τις δυσκολίες που συναντά ο πιστός χριστιανός στη ζωή του είτε λόγω της πίστης του στον Χριστό, σύμφωνα με το εδάφιο: «Και πάντες δε οι θέλοντες να ζώσιν ευσεβώς εν Χριστώ Ιησού, θέλουσι διωχθή» (Β΄ Τιμόθεον,γ΄:12), είτε έχουν να κάνουν με κοινά προβλήματα όπως οικογενειακά, επαγγελματικά, οικονομικά, ανεργίας, υγείας, κ.α.  Το βέβαιο είναι ότι σε κάθε περίπτωση δοκιμασίας, εφόσον ο πιστός βρίσκεται σε επικοινωνία με τον Ιησού Χριστό δια της προσευχής και βαδίζει σύμφωνα με το Ευαγγέλιό Του, θα βγει νικητής.

Για να αγωνιζόμαστε σωστά τον καλό αγώνα της πίστης, ο Κύριος Ιησούς μας λέει: «Εγώ είμαι η άμπελος, σεις τα κλήματα∙ ο μένων εν εμοί, και εγώ εν αυτώ, ούτος φέρει καρπόν πολύν∙ διότι χωρίς εμού δεν δύνασθε να κάμητε ουδέν» (Ιωάννης, ιε΄:5). Μένω στον Ιησού Χριστό και Αυτός σε μένα, σημαίνει, όπως προαναφέραμε, ότι έχω καθημερινή επικοινωνία μ’ Αυτόν δια της προσευχής και ζω σύμφωνα με το Ευαγγέλιό Του. Ο δε καρπός που πρέπει να φέρουμε, είναι ο καρπός του Αγίου Πνεύματος, που είναι «αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθοσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια» (Γαλάτας, ε΄:22).

Ο καλός αγώνας  του χριστιανού, αλήθεια είναι ότι  είναι δύσκολος, αλλά αυτό που πρέπει να έχουμε υπόψη είναι ότι αναρίθμητα αδέλφια μας, με τη βοήθεια του Κυρίου, τον έχουν τερματίσει νικηφόρα. Ο λόγος του Κυρίου μας πληροφορεί σχετικά: «Λοιπόν και ημείς περικυκλωμένοι οντες υπό τοσούτου νέφους μαρτύρων ας απορρίψωμεν παν βάρος και την ευκόλως εμπεριπλέκουσαν ημάς αμαρτίαν και ας τρέχωμεν μεθ’ υπομονής τον προκείμενον εις ημάς αγώνα αποβλέποντες εις τον Ιησούν τον αρχηγόν και τελειωτήν της πίστεως» (Εβραίους, ιβ΄:1,2).

Γι’ αυτό στην ζωή του ο σωστός χριστιανός, πρέπει να έχει πρώτο σκοπό να μοιάσει στον Ιησού Χριστό, ώστε να οικοδομηθεί ο «πνευματικός άνθρωπος» εντός του, πράττοντας το θέλημα του Θεού στη ζωή του. Το θέλημα του Θεού περιληπτικά είναι ο αγιασμός του ανθρώπου,  δηλαδή μια ζωή μακριά από το κοσμικό φρόνημα, που είναι το φρόνημα της σάρκας και το οποίο είναι αντίθετο με το φρόνημα του Πνεύματος (Γαλάτας, ε΄:17). Ο Θεός δεν μισεί τον κόσμο, διότι έστειλε τον Υιό Του Ιησού Χριστό να σώσει τον κόσμο, αλλά μισεί την αμαρτία του ανθρώπου και γενικά όλο αυτό το φρόνημα που έχει αμαρτωλό περιεχόμενο. Συνοπτικά το σαρκικό φρόνημα περιγράφεται στο εδάφιο: «διότι παν το εν τω κόσμω, η επιθυμία της σαρκός, και η επιθυμία των οφθαλμών, και η αλαζονεία του βίου, δεν είναι εκ του Πατρός, αλλ’ είναι εκ του κόσμου. Και ο κόσμος παρέρχεται, και η επιθυμία αυτού∙ όστις όμως πράττει το θέλημα του Θεού, μένει εις τον αιώνα» (Α΄Ιωάννου, β΄:16-17).

Ο καλός αγώνας της πίστης του χριστιανού είναι να απαρνηθεί τον εαυτό του, είναι να σηκώνει τον σταυρό που του έχει δώσει ο Χριστός κάθε μέρα (Λουκάς, θ΄:23), είναι να δέχεται την παιδεία του Πατέρα Θεού, είναι να ομολογεί το όνομα του Κυρίου Ιησού (Ματθαίος, ι΄:32), είναι να επιμελείται τον αγιασμό του(Α΄ Θεσσαλονικείς, δ΄:3), Εβραίους, ιβ΄:14), είναι επιγραμματικά να διατηρήσει μέχρι τέλους τη πίστη που ευαρεστεί τον Θεό (Εβραίους,ια΄:6).

Ευχόμαστε  όλοι που αγωνίζομαστε αυτό τον αγώνα, όπως ο απόστολος Παύλος, στη μεν διάρκεια του αγώνα, όταν αντιμετωπίζουμε δοκιμασίες, να λέμε «τα πάντα δύναμαι διά του ενδυναμούντός με Χριστού» (Φιλιππησίους, δ΄:13), στο δε τέλος του, να πούμε:«τον αγωνα τον καλον αγωνίστηκα, τον δρομον ετελείωσα την πιστιν διτετηρησα΄του λοιπού μένει εις εμέ ο της δικαιοσύνης στέφανος, τον οποίον ο Κύριος θέλει μοι αποδώσει εν εκείνη τη ημέρα, ο δίκαιος κριτής, και ου μόνον εις εμέ, αλλά και εις πάντας όσοι επιποθούσι την επιφάνειαν αυτού.» (Β΄ Τιμόθεον ,δ΄:7,8). Αμήν!

 

 

 

 
Περισσότερα Άρθρα...

Όσοι δε εδέχθησαν αυτόν, εις αυτούς έδωκεν εξουσίαν να γείνωσι τέκνα Θεού, εις τους πιστεύοντας εις το όνομα αυτού· οίτινες ουχί εξ αιμάτων ουδέ εκ θελήματος σαρκός ουδέ εκ θελήματος ανδρός, αλλ' εκ Θεού εγεννήθησαν. (Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον α' 12)