«Διότι καθώς έχομεν εν ενί σώματι μέλη πολλά, πάντα δε τα μέλη δεν έχουσι το αυτό έργον, ούτω και ημείς οι πολλοί εν σώμα είμεθα εν Χριστώ, ο δε καθείς μέλη αλλήλων» (Ρωμαίους, ιβ΄:4,5).

Η εκκλησία του Χριστού, στη Καινή Διαθήκη αναφέρεται σαν σώμα Χριστού, νύμφη του Χριστού, οίκος του Θεού και στύλος και εδραίωμα της αληθείας. Αναφέρουμε σχετικά εδάφια:

«αυτός είναι η κεφαλή του σώματος, της εκκλησίας• όστις είναι αρχή, πρωτότοκος εκ των νεκρών, διά να γείνη αυτός πρωτεύων εις τα πάντα» (Κολλοσαείς,α΄:18),

«Και το Πνεύμα και η νύμφη λέγουσιν• Ελθέ» (Αποκάλυψη,κβ΄:17),

«Ταύτα σοι γράφω, ελπίζων να έρθω προς σε ταχύτερον∙ αλλ’ εάν βραδύνω, δια να εξεύρης πως πρέπει να πολιτεύησαι εν τω οίκω του Θεού, όστις είναι η εκκλησία του Θεού του ζώντος, ο στύλος και το εδραίωμα της αληθείας» (Α΄ Τιμόθεον, γ΄:14-15).
Σ’ αυτό το άρθρο θα ασχοληθούμε με την εσωτερική λειτουργία της εκκλησίας σαν σώμα Χριστού. Όπως γνωρίζουμε  εκκλησία είναι το σύνολο των πιστών και όχι τα κτήρια, τα αφιερώματα και τα έργα τέχνης. Βέβαια ο Ιησούς Χριστός θυσιάστηκε για όλο τον κόσμο, αλλά μόνο όσους πιστεύουν σ’ Αυτόν, ο Πατέρας Θεός τους ‘γεννάει άνωθεν’ και τους κάνει μέλη της εκκλησίας του Υιού Του. 
Ο Θεός, σαν καλός Πατέρας, φροντίζει για τη πνευματική αύξηση των παιδιών Του, γι’ αυτό μέσα σε κάθε εκκλησία Του, δίνει διακονίες δια του Ιησού Χριστού:
«Και αυτός έδωκεν άλλους μεν αποστόλους, άλλους δε προφήτας, άλλους δε ευαγγελιστάς, άλλους δε ποιμένας και διδασκάλους, προς την τελειοποίησιν των αγίων, δια το έργον της διακονίας, δια την οικοδομήν του σώματος  του Χριστού∙ εωσού καταντήσομεν πάντες εις την ενότητα της πίστεως, και της επιγνώσεως του Υιού του Θεού, εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» (Εφεσίους,δ΄:11-13).

Αυτές οι διακονίες φανερώνουν τη παρουσία του Θεού μέσα στην εκκλησία, με την προϋπόθεση ότι αυτοί που τις έχουν, να ενεργούν και να διοικούν σύμφωνα με το θέλημα Του. Γι’ αυτό ο απόστολος Παύλος, προτρέπει τους επισκόπους της Εφέσου λέγοντας: «Προσέχετε λοιπόν εις εαυτούς, και εις όλον το ποίμνιον, εις το οποίον το Πνεύμα το Άγιον σας έθεσεν επισκόπους, δια να ποιμαίνητε την εκκλησίαν του Θεού, την οποίαν απέκτησε δια του ιδίου αυτού αίματος» (Πράξεις,κ΄:28). Βέβαια όλοι οι πιστοί, έχουμε μερίδιο ευθύνης μέσα στην εκκλησία, διότι είμαστε μέλη αλλήλων και μέλη του σώματος του Χριστού, που είναι η εκκλησία. Δεν πρέπει να αισθανόμαστε ότι η ύπαρξή μας μέσα στην εκκλησία είναι τυχαία. Ο καθένας πιστός έχει κάποιο ρόλο και έργο στη λειτουργία της εκκλησίας. Μέσα στην εκκλησία γίνεται η προσωπική οικοδομή και η οικοδομή όλων των αδελφών δια των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος: «Ο λαλών γλώσσαν αγνώριστον, εαυτόν οικοδομεί∙ ο δε προφητεύων, την εκκλησίαν οικοδομεί» (Α΄ Κορινθίους,ιδ΄:4).

Στη πρώτη αποστολική εκκλησία οι πιστοί που ονομαζόταν μαθητές ήταν όλοι μαζί ‘και ενέμενον εν τη διδαχή των αποστόλων, και εν τη κοινωνία, και εν τη κλάσει του άρτου και εν ταις προσευχαίς' (Πράξεις,β΄:42). Συνεπώς κοινό έργο όλων των μελών της εκκλησίας του Κυρίου, είναι να διδάσκονται από τους αποστόλους που έχει θέσει ο Κύριος, να συναναστρέφονται μεταξύ τους και να συμμετέχουν στη Θεία Κοινωνία και στις προσευχές.
Μέσα στην εκκλησία, φανερώνεται ο Τριαδικός Θεός με τα χαρίσματα, τις διακονίες και τα ενεργήματα, σύμφωνα με το γραμμένο:
«Είναι δε διαιρέσεις χαρισμάτων, το Πνεύμα όμως το αυτό∙ είναι και διαιρέσεις διακονιών, ο Κύριος όμως ο αυτός∙ είναι και διαιρέσεις ενεργημάτων, ο Θεός όμως είναι ο αυτός, ο ενεργών τα πάντα εν πάσι» (Α΄ Κορινθίους,ιβ΄:4-6 και 7-30). 
Με λίγα λόγια, μέσα στην εκκλησία ο Θεός θέλει να έχει ενεργό ρόλο για την πνευματική οικοδομή των πιστών και όλες οι ενέργειές Του αποβλέπουν  στο να κάνει την εκκλησία, ένδοξη, αγία και άμωμο,
‘μη έχουσαν κηλίδα ή ρυτίδα ή τι των τοιούτων’ (Εφεσίους, ε΄:27). 
Ο Θεός ενεργεί με τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, με τις διακονίες του Κυρίου Ιησού και με ενέργειες θαυμάτων, χρησιμοποιώντας πιστούς ανθρώπους αφιερωμένους σ’ Αυτόν. Η αφιέρωσή μας σαν παιδιά Θεού, ξεκινάει από τα γόνατα, δηλαδή από το πόσο προσευχόμαστε και δίνουμε από τον ελεύθερο χρόνο μας στον Θεό και από το πόσο αγαπάμε την εκκλησία του Θεού, δηλαδή τα εν Χριστώ αδέλφια μας και νοιαζόμαστε να έχουμε κοινωνία με αυτά. Αυτές τις υποχρεώσεις μας, καλό είναι να μη τις αισθανόμαστε ως καταπιεστικό νόμο μέσα μας αλλά με αγάπη να κινούμαστε προς αυτή τη κατεύθυνση. Όταν ο καθένας προσωπικά επιδιώκει την παρουσία του Θεού μέσα του, τότε ο Θεός θα επεμβαίνει  στον χαρακτήρα του και θα τον αλλάζει μορφώνοντας τον χαρακτήρα του Ιησού μέσα του. Όσο περισσότερο νοιαζόμαστε για την παρουσία του Θεού στη ζωή μας  και για την πρόοδο της  εκκλησίας Του, τόσο περισσότερη ευλογία θα λάβουμε από τον Κύριο, γιατί με αυτό τον τρόπο βάζουμε σε πρώτη προτεραιότητα το θέλημα του Θεού. 
Μέσα στην εκκλησία, εκτός από την ώρα της προσευχής και της ακροάσεως του λόγου του Θεού, καλό είναι να επιδιώκουμε και την ώρα της κοινωνίας μετ’ αλλήλων ώστε να μαθαίνουμε τις ανάγκες των αδελφών και τις δοκιμασίες που περνάνε. Στην προσευχή μας οφείλουμε να έχουμε, εκτός από τα δικά μας και τα αιτήματα των αδελφών μας. Να φερόμαστε με πραότητα και με αγάπη σε όλα μας τα αδέλφια και όλα τους τα λάθη να τα φέρνουμε στην προσευχή έχοντας υπόψη την προτροπή του λόγου
‘μη πράττοντες μηδέν εξ αντιζηλίας ή κενοδοξίας, αλλ' εν ταπεινοφροσύνη θεωρούντες αλλήλους υπερέχοντας εαυτών. Μη αποβλέπετε έκαστος τα εαυτού, αλλ' έκαστος και τα των άλλων’ (Φιλιππησίους, β΄:3,4). Να συγχωρούμε στην προσευχή μας όποιον αδελφό ή αδελφή ή οποιονδήποτε άνθρωπο έφταιξε σε μας, διότι αν δεν συγχωρούμε τους άλλους ούτε ο Θεός θα συγχωρήσει τα δικά  μας  αμαρτήματα (Μάρκος,ια΄:25-26). 
Όλοι μπορούμε να έχουμε ενεργό ρόλο μέσα στην εκκλησία του Θεού και όλα ξεκινάνε από την ενότητα που έχουμε με τον Κύριο. Όταν επιζητάμε την ενότητα με τον Κύριο με την  εν Πνεύματι Αγίω
προσευχή και  μελέτη του λόγου Του, τότε θα έχουμε περισσότερη ενότητα με τα αδέλφια στην εκκλησία που μας έχει θέσει ο Κύριος. Ο Κύριος θέλει να είμαστε ενωμένοι μαζί Του διότι μόνο τότε θα είμαστε ενωμένοι ο ένας με τον άλλον και θα έχουμε περισσότερο πνευματικό  καρπό στη ζωή μας (Ιωάννης,ιε΄:5,ιζ΄:21).

Συνοψίζοντας λέμε ότι όλα ξεκινάνε από τη πίστη και τη θέλησή μας. Για να έχουμε ίδια θέληση και ίδιο εν Κυρίω φρόνημα, όλοι θα  ζητήσουμε από τον Κύριο, ο οποίος θα ενεργήσει και θα αποκαλύψει, ‘διότι ο Θεός είναι ο ενεργών εν υμίν και το θέλειν και το ενεργείν, κατά την ευδοκίαν αυτού’..και ‘εάν φρονήτε τι άλλως πως, και τούτο θέλει αποκαλύψει εις εσάς ο Θεός’ (Φιλιππησίους, β΄:13, γ΄:15)). Όσο ζητάμε ο Κύριος θα μας δίνει νόηση και δύναμη να εννοούμε και να εφαρμόζουμε το θέλημά Του, ώστε ‘να αυξήσωμεν εις αυτόν κατά πάντα, όστις είναι η κεφαλή, εξ ου παν το σώμα συναρμολογούμενον και συνδεόμενον διά πάσης συναφείας των συνεργούντων μελών, κατά την ανάλογον ενέργειαν ενός εκάστου μέρους κάμνει την αύξησιν του σώματος προς οικοδομήν εαυτού εν αγάπη’ (Εφεσίους, δ΄:15,16). Αν συμβεί αυτό στη ζωή μας, τότε είναι σίγουρο ότι θα ακούσουμε τον Κύριο όταν θα επιστρέψει, να λέει στον καθένα μας: ‘Εύγε, δούλε αγαθέ και πιστέ• εις τα ολίγα εστάθης πιστός, επί πολλών θέλω σε καταστήσει• είσελθε εις την χαράν του κυρίου σου' (Ματθαίος,κε΄:21,23). Αμήν!

 


«Και ημείς εγνωρίσαμεν και επιστεύσαμεν την αγάπην, την οποίαν έχει ο Θεός προς ημάς. Ο Θεός είναι αγάπη∙ και όστις μένει εν τη αγάπη, εν τω Θεώ μένει, και ο Θεός εν αυτώ» (Α΄ Ιωάννου, δ΄:16)


Ο Θεός είναι αγάπη γι’ αυτό αγαπάει όλο τον κόσμο και
‘θέλει να σωθώσι πάντες οι άνθρωποι και να έλθωσιν εις επίγνωσιν της αληθείας’(Α΄ Τιμόθεον, β΄:3). Όμως ενώ πολλοί άνθρωποι  πιστεύουν γενικά ότι ο Θεός αγαπάει όλους τους ανθρώπους, δεν έχουν οι ίδιοι προσωπική εμπειρία της αγάπης του Θεού στη ζωή τους. Το ερώτημα συνεπώς που τίθεται είναι: έχουμε ο καθένας μας  προσωπικά γνωρίσει ότι ο Θεός είναι αγάπη; Ο Ιωάννης είχε γνωρίσει προσωπικά τον Θεό όπως γράφει στο αρχικό εδάφιο, οπότε είχε εμπειρία της αγάπης του Κυρίου. Έτσι το ζητούμενο για κάθε άνθρωπο είναι να γνωρίσει προσωπικά το Θεό και  να εννοήσει ότι ο Θεός είναι αγάπη. Είναι στο χέρι του καθενός να αποκτήσει αυτή την εμπειρία. Αρκεί να θέλει κάποιος να γνωρίσει τον Θεό και το πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση αυτή είναι να πιστέψει στον Υιό του Θεού και Σωτήρα του κόσμου, Ιησού Χριστό και να Τον επικαλεστεί ώστε να γίνει ο σωτήρας και αρχηγός της ζωής του. Ο Κύριος Ιησούς είπε:‘…τον ερχόμενον προς εμέ δεν θέλω εκβάλει έξω’(Ιωάννης,ς΄:37), γι’ αυτό ας μη αμφιβάλλει κανείς, όσο αμαρτωλός και αν είναι, ότι ο Ιησούς Χριστός θα τον δεχθεί. Ο Πατέρας Θεός θέλει να αναγεννήσει πνευματικά κάθε άνθρωπο και αυτό το κάνει όταν ο άνθρωπος δεχθεί τον Υιό Του Ιησού Χριστό, στη ζωή του. (Ιωάννης, α΄:12,13). 
Ο Θεός έδειξε την αγάπη Του για τον κόσμο στέλνοντας τον Υιό του, Ιησού Χριστό, για να σώσει τον κόσμο, ώστε ο καθένας που πιστεύει σ’ Αυτόν να έχει ζωή αιώνιο. Αυτό το είπε ο ίδιος  ο Κύριος:
« Διότι τόσον ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε έδωκε τον Υιόν αυτού τον μονογενή, δια να μη απολεσθή πας ο πιστεύων εις αυτόν, αλλά να έχη ζωήν αιώνιον. Επειδή δεν απέστειλεν ο Θεός τον Υιόν αυτού εις τον κόσμον, δια να κρίνη τον κόσμον, αλλ’ δια να σωθή ο κόσμος δι’ αυτού» (Ιωάννης,γ΄:16-17). Αυτή η κατά χάρη σωτηρία δια της πίστεως  στον Ιησού Χριστό εξακολουθεί να ισχύει και σήμερα. Συνεπώς ο Κύριος Ιησούς αποτελεί την έκφραση της αγάπης του Πατέρα Θεού ‘διότι τον μη γνωρίσαντα αμαρτίαν έκαμεν υπέρ ημών αμαρτίαν, διά να γείνωμεν ημείς δικαιοσύνη του Θεού δι' αυτού (Β΄ Κορινθίους,ε΄:21).

Ο Ιησούς έδωσε στον κόσμο, το σφραγισμένο με το άγιο αίμα Του ευαγγέλιο της Καινής Διαθήκης και ο σκοπός του έργου Του στη Γη ήταν η σωτηρία του ανθρώπου. Η επαγγελία της αιώνιας ζωής σημαίνει υπόσχεση για παντοτινή συνύπαρξη με τον Θεό στον παράδεισο ή αλλιώς στη βασιλεία των ουρανών. Ο Κύριος στη προσευχή που έκανε λίγο πριν σταυρωθεί, μεταξύ των άλλων είπε: ‘Αύτη δε είναι η αιώνιος ζωή, το να γνωρίζωσι σε τον μόνον αληθινόν Θεόν και τον οποίον απέστειλας Ιησούν Χριστόν’ (Ιωάννης, ιζ΄:3). Στη δε επί του όρους ομιλία Του, ο Κύριος Ιησούς Χριστός αναφέρει: ‘Δεν θέλει εισέλθει εις την βασιλείαν των ουρανών πας ο λέγων προς εμέ, Κύριε, Κύριε, αλλ' ο πράττων το θέλημα του Πατρός μου του εν τοις ουρανοίς(Ματθαίος,ζ΄:21).

Βέβαια, όπως έχουμε αναφέρει σε πολλά άρθρα, το θέλημα του Θεού ο άνθρωπος μπορεί να το πράξει μόνο όταν αναγεννηθεί από τον Πατέρα Θεό και με τη βοήθεια του Κυρίου Ιησού και του Αγίου Πνεύματος. Όταν εκτελούμε το θέλημα του Θεού, το Άγιο Πνεύμα εργάζεται μέσα στον εσωτερικό μας άνθρωπο την δικαιοσύνη του Θεού και τον χαρακτήρα που θέλει ο Θεός να έχουμε στην παρούσα ζωή. Ο λόγος του Θεού μας φανερώνει το θέλημα του Θεού για τα παιδιά Του, όσο αφορά τη συμπεριφορά τους μέσα στο σπίτι (Εφεσίους,ς:1-4), στην εργασία (Εφεσίους,ς΄:5-9), στην εκκλησία (Πράξεις,β΄:42), απέναντι στις αρχές και εξουσίες (Ρωμαίους,ιγ΄:1) και  σε κάθε ζήτημα σχετικό με τη ζωή του ανθρώπου. Γενικά ο λόγος του Θεού  φανερώνει τι είναι ευάρεστο και τι όχι ενώπιον του Θεού, ώστε όλοι όσοι είμαστε παιδιά Του να έχουμε  πρώτο μέλημα και αίτημα της προσευχής μας, την εφαρμογή του θελήματος του Θεού στη ζωή μας, για να μορφώνεται ο χαρακτήρας του Ιησού μέσα μας (Γαλάτας,δ΄:19). 
Όλη η Γραφή συγκεντρώνεται σε δυο εντολές:
«….πρώτη πασών των εντολών είναι “Άκουε Ισραήλ∙ Κύριος ο Θεός ημών είναι εις Κύριος. Και θέλεις αγαπά Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου, και εξ όλης της ψυχής σου, και εξ όλης της διανοίας σου, και εξ όλης της δυνάμεώς σου” αύτη είναι η πρώτη εντολή. Και δευτέρα ομοία αύτη, “Θέλεις αγαπά τον πλησίον σου ως σεαυτόν”. Μεγαλυτέρα τούτων άλλη εντολή δεν είναι» (Μάρκος,ιβ΄:29-31).
Ο Θεός θέλει η αγάπη μας να είναι πρώτα προς Αυτόν, διότι τότε Αυτός που είναι αγάπη θα μας γεμίζει αγάπη για να αγαπάμε σωστά και τον πλησίον μας. Επίσης όταν αγαπάμε πάνω από όλους και όλα το Θεό, αυτό συνεπάγεται την παρουσία του Θεού μέσα μας, την ευλογία Του στην ζωή μας και την απάντησή Του στα αιτήματά μας. Η παρούσα επίγεια ζωή είναι μεν μια δύσκολη διαδρομή, αλλά έχει ουσιαστικό νόημα όταν ζούμε με τον Χριστό, είναι μια ζωή στην οποία μαθαίνουμε το θέλημα του Θεού αλλά και γνωρίζουμε τον ίδιο τον Θεό, και θα Τον γνωρίζουμε μια αιωνιότητα. 
Η ζωή μας με τον Θεό έχει ευλογίες αλλά έχει και δοκιμασίες. Συνήθως η πρώτη δοκιμασία που περνάει ο χριστιανός όταν γνωρίσει τον Ιησού Χριστό είναι η εναντίωση και ο εμπαιγμός συγγενών και φίλων. Ο Κύριος είπε:
«Μη νομίσητε ότι ήλθον να βάλω ειρήνην επί την γήν∙ δεν ήλθον να βάλω ειρήνην, αλλά μάχαιραν. Διότι ήλθον να διαχωρίσω άνθρωπον κατά του πατρός αυτού, και θυγατέρα κατά της μητρός αυτής, και νύμφην κατά της πενθεράς αυτής. Και εχθροί του ανθρώπου θέλουσιν είσθαι οι οικιακοί αυτού» (Ματθαίος,ι΄:34-36). Ίσως να φαίνεται δυσνόητο που λέει ότι «δεν ήρθα να βάλω ειρήνη αλλά μάχαιρα» και μάλιστα μεταξύ γονέων και παιδιών. Στην ουσία αυτό που εννοεί ο Κύριος είναι ότι θα υπάρξει διαχωρισμός φρονημάτων, διότι άλλο το φρόνημα του Θεού και άλλο του κόσμου. Η ζωή του χριστιανού αλλάζει και εκεί που έκανε αμαρτίες θα σταματήσει να τις κάνει, γιατί θα τον έχει αναγεννήσει ο Θεός και ο τρόπος ζωής του θα είναι σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Ο Κύριος δεν θέλει να δημιουργήσει μια εμπόλεμη κατάσταση στο σπίτι του  χριστιανού, αλλά είναι δύσκολο κάποιος που λέει ότι γνώρισε τον Ιησού Χριστό σαν προσωπικό του Σωτήρα, να έχει ειρηνική αποδοχή από τα μέλη της οικογένειάς του, όταν αυτά δεν έχουν την ίδια εμπειρία. Άλλωστε διαβάζουμε μέσα στο λόγο: «Και πάντες δε οι θέλοντες να ζώσιν ευσεβώς εν Χριστώ Ιησού, θέλουσι διωχθή»(Β’ Τιμόθεον,γ΄:12). Ο Θεός είναι αγάπη και αγαπάει όλους, άρα και τους οικείους μας, όπως και τους εχθρούς μας. Απλά μας προειδοποιεί τι μπορεί να αντιμετωπίσουμε όταν γνωρίσουμε τον Ιησού Χριστό, ώστε να μη σκανδαλιστούμε. Βέβαια, αν εμείς  μείνουμε στο θέλημα του Θεού και  προσευχόμαστε για τους εναντίους μας, αυτοί βλέποντας την αγάπη μας, μπορεί να δεχθούν τον έλεγχο του Αγίου Πνεύματος, ώστε ο Κύριος να τους φέρει σε μετάνοια και να τους σώσει (Β΄ Τιμόθεον, β΄:24-26).
Συνοψίζοντας λέμε ότι ο Τριαδικός Θεός αγαπάει τον άνθρωπο και τον δημιούργησε για να είναι μαζί Του αιώνια, στην βασιλεία των ουρανών. Θέλει και εμείς να Τον αγαπάμε, να επιδιώκουμε να είμαστε μαζί Του και τότε ο Θεός θα είναι μαζί μας σε όλη μας την ζωή, και στις ευλογίες και στις δοκιμασίες που θα περνάμε, δεν θα μας εγκαταλείψει αλλά θα μας ελευθερώνει, γιατί μας αγαπάει. Η ελπίδα και η πίστη μας ας είναι πάντοτε στον Θεό ο οποίος μας αγαπάει και είναι έτοιμος δείξει την αγάπη Του σε καθένα που θέλει να Τον γνωρίσει και να κάνει μια νέα αρχή μαζί Του. Αμήν!

 

 

«Με άρτον μόνον δεν θέλει ζήσει ο άνθρωπος, αλλά με πάντα λόγον εξερχόμενον διά στόματος Θεού» (Δευτερονόμιο, η΄:3, Ματθαίος, δ΄:4)
«Λύχνος εις τους πόδας μου είναι ο λόγος σου και φως εις τας τρίβους μου» (Ψαλμός, ριλ΄:105)


Ο λόγος του Θεού, σύμφωνα με τα παραπάνω εδάφια, είναι η πνευματική τροφή της ψυχής και οδηγός του χριστιανού στη πορεία για την ουράνια βασιλεία. Είναι το βιβλίο οδηγιών του κατασκευαστή, του δημιουργού μας Θεού, που μας φανερώνει τις ενέργειες Του για την ευημερία και σωτηρία κάθε ανθρώπου. Συνοπτικά η κύρια ενέργεια της αγάπης του Θεού για όλο τον κόσμο, είναι το ότι απέστειλε τον Υιό Του, Ιησού Χριστό, να θυσιαστεί για τις αμαρτίες όλων των ανθρώπων και η κύρια οδηγία Του σε κάθε άνθρωπο είναι να πιστέψει σ’ Αυτόν που έστειλε και να Τον επικαλεστεί στη ζωή του, ώστε να σωθεί. (Ιωάννης, ς΄:29, Πράξεις,β΄:21).
Για τους χριστιανούς, ο γραμμένος λόγος του Θεού είναι η Αγία Γραφή. Η Αγία Γραφή αποτελείται από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Η Παλαιά Διαθήκη γράφηκε στην προ Χριστού περίοδο, το δε όνομά της  οφείλεται στη  Διαθήκη του νόμου των προσταγμάτων και εντολών  που δόθηκε από τον Θεό στο λαό Ισραήλ, μέσω του Μωυσή, με την υπόσχεση ‘ότι ο άνθρωπος ο κάμνων ταύτα θέλει ζήσει δι' αυτών’(Λευιτικό,ιη΄:5).
Όμως ο προφήτης Ιεζεκιήλ προφητεύει για την Καινή Διαθήκη λέγοντας: ‘Ιδού, έρχονται ημέραι, λέγει Κύριος, και θέλω κάμει προς τον οίκον Ισραήλ και προς τον οίκον Ιούδα διαθήκην νέαν• …διότι αυτοί παρέβησαν την διαθήκην μου …. αλλ' αύτη θέλει είσθαι η διαθήκη, την οποίαν θέλω κάμει προς τον οίκον Ισραήλ• μετά τας ημέρας εκείνας, λέγει Κύριος, θέλω θέσει τον νόμον μου εις τα ενδόμυχα αυτών και θέλω γράψει αυτόν εν ταις καρδίαις αυτών• (Ιεζεκιήλ,λγ΄: 31,32,33). Επί πλέον στη Καινή Διαθήκη αναφέρεται, ‘εξ έργων νόμου δεν θέλει δικαιωθή ουδεμία σαρξ ενώπιον αυτού• επειδή διά του νόμου γίνεται η γνώρισις της αμαρτίας’ (Ρωμαίους, ι΄:5) ….. Διά τι λοιπόν εδόθη ο νόμος; Εξ αιτίας των παραβάσεων προσετέθη, εωσού έλθη το σπέρμα, προς το οποίον έγεινεν η επαγγελία…..Ώστε ο νόμος έγεινε παιδαγωγός ημών εις τον Χριστόν, διά να δικαιωθώμεν εκ πίστεως’ (Γαλάτες, γ΄:19,23).
Συνεπώς σήμερα το καταστατικό του χριστιανού είναι η Καινή Διαθήκη, γιατί μόνο με τη θυσία και ανάσταση του Κυρίου δόθηκε η δυνατότητα σε κάθε άνθρωπο να γίνει παιδί Θεού, με νέα καθαρή καρδιά και κληρονόμος της νέας διαθήκης, με επαγγελία αιώνιας ζωής. Γι’ αυτό σε βιβλία των προφητών και στους ψαλμούς της Π. Διαθήκης υπάρχουν πολλές προφητείες για τον ερχομό, το έργο, τη θυσία και την ανάσταση του Κυρίου Ιησού Χριστού. Ακόμη στη Π. Διαθήκη υπάρχουν προφητείες που εκπληρώνονται στις μέρες μας και άλλες που θα εκπληρωθούν στο μέλλον.
Έτσι για όλη την Αγία Γραφή ισχύει το γεγραμμένο, «Όλη η γραφή είναι θεόπνευστος, και ωφέλιμος προς διδασκαλίαν, προς έλεγχον, προς επανόρθωσιν, προς εκπαίδευσιν την μετά της δικαιοσύνης∙ διά να ήναι τέλειος ο άνθρωπος του Θεού, ητοιμασμένος εις παν έργον αγαθόν» (Β΄ Τιμ.,γ΄:16-17).
Όταν λέμε ότι ο λόγος του Θεού είναι η τροφή και η πυξίδα του χριστιανού, εννοούμε ότι όσοι επικαλούμαστε το Θεό Πατέρα, πρέπει καθημερινά να μελετάμε και να ακούμε προσεκτικά το λόγο του Θεού. Έχοντας υπόψη τα λόγια του Κυρίου ‘χωρίς εμού δεν δύνασθε να κάμητε ουδέν’(Ιωαν.,ιε΄:5) και ‘ουχί διά δυνάμεως ουδέ διά ισχύος αλλά διά του Πνεύματός μου’ (Ζαχ. δ΄:6), να προσευχόμαστε αδιάλειπτα και ένθερμα ζητώντας τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος για να εννοούμε σωστά το λόγο πρώτα και μετά να τον εκτελούμε.
Η εκτέλεση του λόγου του Θεού είναι  προϋπόθεση για να μπούμε στη βασιλεία των ουρανών, σύμφωνα με τα λόγια του Κυρίου: «Δεν θέλει εισέλθει εις την βασιλείαν των ουρανών πας ο λέγων προς εμέ, Κύριε, Κύριε∙ αλλ’ ο πράτων το θέλημα του Πατρός μου του εν τοις ουρανοίς. … Πας λοιπόν όστις ακούει τους λόγους μου τούτους, και κάμνει αυτούς, θέλω ομοιώσει αυτόν με άνδρα φρόνιμον, όστις ωκοδόμησε την οικίαν αυτού επί την πέτραν∙ και κατέβη η βροχή, και ήλθον οι ποταμοί, και έπνευσαν οι άνεμοι, και προσέβαλον εις την οικίαν εκείνην, και δεν έπεσεν∙ διότι ήτο τεθεμελιωμένη επί την την πέτραν. Και πας ο ακούων τους λόγους μου τούτους, και μη κάμνων αυτούς, θέλει ομοιωθεί με άνδρα μωρόν, όστις ωκοδόμησε την οικίαν αυτού επί την άμμον∙ και κατέβη η βροχή, και ήλθον οι ποταμοί, και έπνευσαν οι άνεμοι, και προσέβαλον εις την οικίαν εκείνην, και έπεσε∙ και ήτο η πτώσις αυτής μεγάλη» (Ματθ.,ζ΄:21,24-27).
Mε την έμπρακτη εφαρμογή του λόγου στη ζωή μας αυξάνεται η πνευματική μας οικοδομή, διότι έτσι μορφώνεται ο χαρακτήρας του Κυρίου Ιησού στον εσωτερικό μας άνθρωπο. Έτσι  οποιεσδήποτε αντίξοες συνθήκες και αν έρθουν θα βγούμε νικητές δια του Ιησού Χριστού. Όσο πράττουμε ακριβώς το θέλημα του Κυρίου τόσο θα ριζώνουμε μέσα Του και θα εξασφαλίζουμε την παρουσία του Θεού μέσα μας και θα είμαστε πιο δυνατοί. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι θα φανερώνεται στη ζωή μας ο καρπός του Αγίου Πνεύματος  και αυτόν τον καρπό θα τον αυξάνει ο Κύριος όσο μένουμε σε Αυτόν. Αναφέρουμε σχετικά εδάφια: «…Εάν τις με αγαπά, τον λόγον μου θέλει φυλάξει, και ο Πατήρ μου θέλει αγαπήσει αυτόν, και προς αυτόν θέλομεν ελθεί, και εν αυτώ θέλομεν κατοικήσει…. Μείνατε εν εμοί, και εγώ εν υμίν. Καθώς το κλήμα δεν δύναται να φέρη καρπόν αφ' εαυτού, εάν δεν μείνη εν τη αμπέλω, ούτως ουδέ σεις, εάν δεν μείνητε εν εμοί» (Ιωάννης,ιδ΄:23,ιε΄:4).
Είναι επομένως φανερό ότι ο Θεός θέλει να κάνει την ψυχή του ανθρώπου τόπο κατοικίας Του, αλλά περιμένει ο κάθε άνθρωπος με ελευθερία επιλογής να ζητήσει την παρουσία Του  στη ζωή του. Ο Κύριος από την στιγμή που έρχεται στην ζωή του ανθρώπου, δίνει ανάπαυση στη ψυχή του και ελευθερία από τη δουλεία στην αμαρτίας και του ζητάει  να σηκώσει το ζυγό Του, που ναι μεν περιλαμβάνει θλίψεις και δοκιμασίες αλλά θα τον βοηθήσει να γίνει πράος και ταπεινός όπως Αυτός (Ματ.ια΄:29)
Ολοκληρώνουμε λέγοντας ότι όπως ο Κύριος Ιησούς μας καθαρίζει δια του αίματός Του, μας καθαρίζει και δια του λόγου Του. Διαβάζουμε σχετικά:

«Τώρα σεις είσθε καθαροί διά τον λόγον τον οποίον ελάλησα προς εσάς» (Ιωάν., ιε΄:3),

«Οι άνδρες, αγαπάτε τας γυναίκας σας, καθώς και ο Χριστός ηγάπησε την εκκλησίαν, και παρέδωκεν εαυτόν υπέρ αυτής, δια να αγιάση αυτήν, καθαρίσας με το λουτρόν του ύδατος δια του λόγου∙ διά να παραστήση αυτήν εις εαυτόν ένδοξον εκκλησίαν, μη έχουσαν κηλίδα ή ρυτίδα ή τι των τοιούτων, αλλά διά να ήναι αγία και άμωμος.» (Εφεσίους,ε΄:25-27).

Συνοψίζοντας λέμε ότι ο λόγος του Θεού καθοδηγεί κάθε αναγεννημένο χριστιανό πώς να περπατάει ακριβώς σύμφωνα με το θέλημα του Θεού  ώστε η ζωή του να είναι φώς στον κόσμου. Όσοι επικαλούμαστε το Θεό Πατέρα πρέπει, εκτελώντας το λόγο να φανερώνουμε στο κόσμο ότι είμαστε παιδιά Του και ότι αγαπάμε τον Ιησού Χριστό. (Ιωάννης,ιδ΄:15). Ο Κύριος θέλει να έχουμε το λόγο Του ως την καθημερινή μας πνευματική  τροφή. Να ανοίγουμε την Αγία Γραφή και ζητώντας τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος να τη διαβάζουμε, γιατί έτσι μόνο θα μάθουμε το θέλημα του Θεού και θα εννοήσουμε ότι ‘ο λόγος του Θεού είναι ζων και ενεργός και κοπτερώτερος υπέρ πάσαν δίστομον μάχαιραν και διέρχεται μέχρι διαιρέσεως ψυχής τε και πνεύματος, αρμών τε και μυελών, και διερευνά τους διαλογισμούς και τας εννοίας της καρδίας• και δεν είναι ουδέν κτίσμα αφανές ενώπιον αυτού, αλλά πάντα είναι γυμνά και τετραχηλισμένα εις τους οφθαλμούς αυτού, προς ον έχομεν να δώσωμεν λόγον’.Αμήν!

 

«Πειρασμός δεν σας κατέλαβεν ειμή ανθρώπινος•  πιστός  όμως  είναι  ο  Θεός,   όστις


δεν θέλει σας αφήσει να πειρασθήτε υπέρ την δύναμίν σας, αλλά   μετά του πειρασμού


θέλει κάμει και την έκβασιν, ώστε να δύνασθε να    υποφέρητε.»     (Α΄ Κορινθίους, ι΄:13)

Είναι πασιφανές ότι τα τελευταία χρόνια η χώρα μας περνάει κρίση οικονομική. Η οικονομική κρίση έχει λυγίσει πολλές επιχειρήσεις και νοικοκυριά και έχει επιφέρει  την αγανάκτηση πολλών ανθρώπων κυρίως για αυτούς  που κυβέρνησαν και κυβερνούν τη χώρα μας.
Όμως αυτό που μπορούμε να πούμε με βάση την Αγία Γραφή, είναι ότι μια πνευματική κρίση προϋπήρξε και συνυπάρχει με την οικονομική κρίση . Όταν σε μια χώρα κυριαρχούν το ψέμα, η διαπλοκή, η αλαζονική ζωή με σπατάλη του δημοσίου εγχώριου αλλά και εισαγόμενου δανεικού χρήματος, τότε αυτή η  χώρα οδηγείται στη πτώχευση και στη συνεπαγόμενη υποδούλωση στους δανειστές της. Ένα γραφικό παράδειγμα βλέπουμε στο λαό Ισραήλ, όπως διαβάζουμε στη Παλαιά Διαθήκη. Όταν πρώτα οι άρχοντες και βασιλείς και στη συνέχεια το μεγαλύτερο μέρος του λαού, ξεχνούσαν τον αληθινό Θεό που τους είχε ελευθερώσει από τη σκλαβιά της Αιγύπτου και το έριχναν στην ειδωλολατρία και στη πορνεία, ο Θεός απομακρυνόταν από αυτούς και τότε τους επιτίθονταν γειτονικοί λαοί, τους νικούσαν και  γινότανε δούλοι αυτών. Όταν όμως μετανοούσαν και επέστρεφαν στον αληθινό Θεό, Αυτός τους ελευθέρωνε. Άλλο γραφικό παράδειγμα, σε ατομικό επίπεδο, βλέπουμε στη παραβολή του άσωτου υιού, ο οποίος αφού δαπάνησε την περιουσία που του έδωσε ο πατέρας ζώντας άσωτα, κατέληξε να βόσκει χοίρους και να χάνεται από την πείνα. Όταν όμως ήρθε στον εαυτό του και επέστρεψε, ο πατέρας τον δέχθηκε με χαρά και τον αποκατάστησε στην πρώτη θέση. Ο Θεός ναι μεν απομακρύνεται από μας όταν  εμείς τον διώχνουμε με την αλαζονική και αχάριστη συμπεριφορά μας, αλλά όταν μετανοούμε και τον επιζητάμε, πάλι δείχνει έλεος και μας ελευθερώνει από τα δεσμά του πονηρού. Ο Θεός σαν παντοδύναμος, πάντα μπορεί να μας ελευθερώνει από οτιδήποτε δεν μπορούμε να ελευθερωθούμε από μόνοι μας, είτε αυτό είναι αμαρτία, είτε ασθένεια, είτε οικονομικό, οικογενειακό, επαγγελματικό ή άλλο πρόβλημα.
Η αγάπη του Θεού για κάθε άνθρωπο είναι δεδομένη, διότι για κάθε άνθρωπο σταυρώθηκε ο Κύριος Ιησούς, (Ιωάννης, γ΄:16, ιβ΄:32). Όμως  μόνο όσους μετανοούν και πιστεύουν στον Ιησού Χριστό, ο Πατέρας Θεός αναγεννά και τους κάνει παιδιά Του. Αυτοί αποτελούν την εκκλησία του Χριστού και τον λαό του Θεού.  Τα αναγεννημένα παιδιά του Θεού περνάνε και αυτά θλίψεις και δοκιμασίες, όχι λόγω αμαρτίας, αλλά σύμφωνα με το λόγο του Θεού που αναφέρει ότι ‘Πάσαν χαράν νομίσατε, αδελφοί μου, όταν περιπέσητε εις διαφόρους πειρασμούς, γνωρίζοντες ότι η δοκιμασία της πίστεώς σας εργάζεται υπομονήν. Η δε υπομονή ας έχη έργον τέλειον, διά να ήσθε τέλειοι και ολόκληροι, μη όντες εις μηδέν ελλιπείς(Ιακώβου,α΄:2-4). Έτσι αυτά τα λόγια του Θεού μαζί με τα προαναφερθέντα ‘… πιστός όμως είναι ο Θεός, όστις δεν θέλει σας αφήσει να πειρασθήτε υπέρ την δύναμίν σας’, πρέπει να παραμένουν  ενωμένα με τη πίστη των παιδιών του Θεού, ώστε να μη αποκάμουν και να μείνουν κοντά στον Κύριο μέχρι τέλους.

Συνεπώς ο λαός του Θεού ξεχωρίζει από τον υπόλοιπο κόσμο στο ότι τα προβλήματα που περνάει λόγω π.χ. της οικονομικής κρίσης που μαστίζει τη χώρα του, δεν τα αντιμετωπίζει γογγύζοντας,  αλλά στηριζόμενος  στον Πατέρα Θεό. Ο Κύριος έχει τη λύση για όλα. Το θέμα είναι το πρόβλημα να μη σταθεί εμπόδιο στην αγάπη μας προς τον Θεό,  να νομίζουμε ότι επειδή περνάμε κάποια δοκιμασία, ότι ο Θεός μας έχει εγκαταλείψει ή δεν μας αγαπάει. Ο Θεός επιτρέπει μια ισοσταθμισμένη δοκιμασία στον καθένα μας, δηλαδή ο σταυρός που μας βάζει έχει τόσο βάρος όσο μπορούμε να σηκώνουμε. Ναι μεν υπάρχει βάρος, νιώθουμε την πίεση, θέλουμε ο Κύριος να μας ελευθερώσει, αλλά γνωρίζουμε ότι αυτή η δοκιμασία που περνάμε είναι αφορμή να πλησιάσουμε περισσότερο τον Θεό, να σφυρηλατηθεί ακόμα περισσότερο η σχέση μας μαζί Του και να γνωρίσουμε την ανταπόκριση και την ανταπόδοση από Αυτόν. Ανταπόκριση, γιατί μας επισκέπτεται και μας πληρώνει με Άγιο Πνεύμα που μας δίνει πνευματική δύναμη να αντέξουμε και ανταπόδοση γιατί στο τέλος της δοκιμασίας  μας περιμένει ευλογία, αφού υπομείνουμε με πίστη: «Ας μη αποκάμνωμεν δε πράττοντες το καλόν• διότι εάν δεν αποκάμνωμεν, θέλομεν θερίσει εν τω δέοντι καιρώ. » (Γαλάτες, ς΄:9).
Έτσι αυτό που καλούμαστε να αποδείξουμε, στις δοκιμασίες που περνάμε σαν παιδιά Θεού, είναι την πίστη μας και την αγάπη μας προς τον Πατέρα Θεό. Είναι αλήθεια ότι όλοι θα δοκιμαστούμε για να γίνουμε γνήσια παιδιά Θεού (Ματθ., ε΄:44-46, Εβρ.,ιβ΄:8) και  ένα κοινό σημείο δοκιμασίας όλων των πιστών, σύμφωνα με το‘έχετε χρείαν υπομονής, διά να κάμητε το θέλημα του Θεού και να λάβητε την επαγγελίαν’ (Εβραίους,ι΄:36), είναι η υπομονή που καλούνται να επιδείξουν μέχρι να απαντήσει ο Θεός σε βασικά τους αιτήματα που είναι σύμφωνα με το θέλημά Του. Όμως το ότι  ο Θεός δεν απαντάει άμεσα όταν τον επικαλούμαστε, δεν σημαίνει ότι δεν θα μας απαντήσει. Αρχικά, δεν εννοούμε το σχέδιο του Θεού, δεν καταλαβαίνουμε γιατί περνάμε αυτά που περνάμε, αλλά επειδή όμως έχουμε γνωρίσει την αγάπη Του σ’ εμάς και έχουμε δει τις εκβάσεις Του σε προηγούμενα προβλήματά μας, ας μην αποκάμουμε και θα γευτούμε τελικά τον θαυμαστό καρπό της παιδείας Του στη ζωή μας. Ας μη νομίζουμε ότι είμαστε μόνοι και να μην παίρνουμε όλο το βάρος πάνω μας ότι εμείς φταίμε για ότι μας συμβαίνει. Αλλά και αν φταίμε σε κάτι, ο Θεός μπορεί να μας βοηθήσει να το διορθώσουμε. Ας μην κοιτάμε στον κόσμο ότι κάποιοι άπιστοι ευτυχούν ενώ εμείς ταλαιπωρούμαστε περιμένοντας την έκβαση του Θεού. Η αιτία της ολιγοπιστίας μας είναι ότι βλέπουμε σε αυτά που μας λείπουν, δεν εμπιστευόμαστε τον Κύριο και δεν εκτιμούμε σωστά αυτά που ήδη μας έχει δώσει. Καλό είναι πρώτα απ’ όλα να ευχαριστούμε τον Ιησού Χριστό για τη σωτηρία που μας έχει δώσει, να Τον δοξάζουμε που ήρθε στην ζωή μας και να ζητάμε δύναμη Αγίου Πνεύματος ώστε να υπομένουμε και πίστη να πιστεύουμε στις επαγγελίες Του. Ο Πατέρας Θεός, θα κάνει έκβαση στις δοκιμασίες μας, γιατί μας αγαπάει και είναι πιστός στις υποσχέσεις Του (Εβραίους,ι΄:23).

Ολοκληρώνουμε  το άρθρο μας, με μία προτροπή για κάθε αναγνώστη που ψάχνει για λύση στα προβλήματά του, αγωνιζόμενος μόνο με ανθρώπινες δυνάμεις, αλλά δεν έχει δοκιμάσει μέχρι σήμερα  να γνωρίσει την ‘άνωθεν βοήθεια’.


Αγαπητέ φίλε αναγνώστη, μην θεωρείς παράδοξο να επικαλεστείς τον Θεό στη ζωή σου, μη νομίζεις ότι ο Θεός δεν ενδιαφέρεται για σένα αλλά πήγαινε στην προσευχή, ξεκίνα να Τον αναζητάς στη ζωή σου, άνοιξε την Καινή Διαθήκη να μάθεις για τον Ιησού Χριστό και θα δεις το χέρι Του στη ζωή σου. Ο Ιησούς Χριστός είναι αναστημένος και ζωντανός. Επικαλέσου Τον, με πίστη και ειλικρίνεια καρδιάς και θα φανερωθεί στη ζωή σου. Όσο για τα προβλήματα  που περνάς, η απάντηση για τη λύση τους, βρίσκεται στα λόγια του Κυρίου Ιησού Χριστού: «ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα θέλουσι σας προστεθή» (Ματθαίος, στ΄:33).Κάνε εσύ το πρώτο βήμα, βάζοντας σε πρώτη θέση στη ζωή σου τη βασιλεία και δικαιοσύνη του Θεού και Εκείνος θα κάνει τα υπόλοιπα. Αμήν!

 

 

«διά να ήναι πάντες εν∙ καθώς συ, Πάτερ, είσαι εν εμοί και εγώ εν σοί, να ήναι και αυτοί εν ημίν εν∙ διά να πιστεύση ο κόσμος ότι συ με απέστειλας» (Ιωάννης,ιζ΄:21)


Η ενότητα μέσα στην Αγία Γραφή  είναι μια βασική έννοια, μιας και αποτελεί κύριο χαρακτηριστικό του Τριαδικού Θεού: «
Διότι τρείς είναι οι μαρτυρούντες εν τω ουρανώ, ο Πατήρ, ο Λόγος, και το Άγιον Πνεύμα∙ και ούτοι τρείς είναι έν» (Α΄ Ιωάννου,ε΄:7). Βέβαια είναι δύσκολο να εξηγήσει κάποιος με το πεπερασμένο μυαλό του, την ενότητα και την διακριτότητα  των τριών προσώπων του παντοδύναμου και άναρχου Τριαδικού Θεού, αλλά δια πίστεως δεχόμαστε αυτά που διαβάζουμε μέσα στην Αγία Γραφή και ειδικότερα στη Καινή Διαθήκη. 
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός αναφέρει σε αρκετές περιπτώσεις την ενότητά Του με τον Πατέρα Θεό και την οποία ενότητα θέλει να έχει  με όσους πιστεύουν σ’ Αυτόν, έτσι ώστε όλοι  οι πιστοί να είναι ενωμένοι μεταξύ τους . Ο ίδιος ο Κύριος απάντησε στον Φίλιππο, όταν αυτός του ζήτησε να τους δείξει τον Πατέρα:
«Δεν πιστεύεις ότι εγώ είμαι εν τω Πατρί, και ο Πατήρ είναι εν εμοί; τους λόγους τους  οποίους εγώ λαλώ προς υμάς, απ’ εμαυτού δεν λαλώ∙ αλλ’ ο Πατήρ ο μένων εν εμοί, αυτός εκτελεί τα έργα» (Ιωάννης,ιδ΄:10). Επίσης στην προσευχή που έκανε λίγο πριν να πάθει, μεταξύ των άλλων είπε: «…Και δεν παρακαλώ μόνον περί τούτων, αλλά και περί των πιστευσόντων εις εμέ διά του λόγου αυτών∙ διά να ήναι πάντες εν∙ καθώς συ, Πάτερ, είσαι εν εμοί και εγώ εν σοι, να ήναι και αυτοί εν ημίν εν∙ δια να πιστεύση ο κόσμος ότι εσύ με απέστειλας. Και εγώ την δόξαν την οποίαν μοι έδωκας, έδωκα εις αυτούς∙ δια να ήναι εν, καθώς ημείς είμεθα εν. Εγώ εν αυτοίς, και συ εν εμοί∙ δια να ήναι τετελειωμένοι εις εν, και να γνωρίζη ο κόσμος ότι συ με απέστειλας, και ηγάπησας αυτούς καθώς εμέ ηγάπησας» (Ιωάννης,ιζ΄:20-23).
Από τα λόγια αυτά είναι φανερό ότι η ενότητα των πιστών  με τον Τριαδικό Θεό, είναι προϋπόθεση για να υπάρχει ουσιαστική ενότητα μεταξύ τους, η δε ενότητα των πιστών είναι βασικός συντελεστής στο να πιστέψει ο κόσμος ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Υιός του Θεού που ο Πατέρας Θεός Τον έστειλε για τη σωτηρία του.  Η ενότητα των πιστών με τον Κύριο είναι γενικά η προϋπόθεση για την πνευματική πρόοδο και καρποφορία τους, σύμφωνα με τα επίσης χαρακτηριστικά λόγια του Κυρίου:
«Εγώ είμαι η άμπελος, σεις τα κλήματα∙ο μένων εν εμοί, και εγώ εν αυτώ, ούτος φέρει καρπόν πολύν∙ διότι χωρίς εμού δεν δύνασθε να κάμητε ουδέν» (Ιωάννης, ιε΄:5). Αυτός ο καρπός που αναφέρει ο Κύριος είναι βασικά ο καρπός του Αγίου Πνεύματος, που είναι ‘αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια’ (Γαλάτας,ε΄:22). 
Αυτός που μένει στον Κύριο, είναι αυτός που πρώτα Τον έχει γνωρίσει σαν προσωπικό του σωτήρα, δηλαδή έχει αναγεννηθεί από τον Πατέρα Θεό και στη συνέχεια εργάζεται με φόβο και τρόμο τη σωτηρία του, δηλαδή αγωνίζεται να διατηρήσει και να αυξήσει τη πίστη και την αγάπη του σ’ Αυτόν. Η  απόδειξη ότι ο αναγεννημένος  χριστιανός  εξακολουθεί να αγαπάει τον Κύριο είναι ότι φυλάει (εκτελεί) τις εντολές Του:
«Εάν με αγαπάτε, τας εντολάς μου φυλάξατε» (Ιωάννης,ιδ΄:15), «Καθώς εμέ ηγάπησεν ο Πατήρ, και εγώ  ηγάπησα εσάς, μείνατε εν τη αγάπη μου. Εάν τας εντολάς μου φυλάξητε, θέλετε μείνει εν τη αγάπη μου∙ καθώς εγώ εφύλαξα τας εντολάς του Πατρός μου, και μένω εν τη αγάπη αυτού» (Ιωάννης,ιε΄:9-10).
Μπορούμε να πούμε ότι η σημαντικότερη  από τις εντολές του Κυρίου, που αποδεικνύει την αγάπη μας σ’ Αυτόν, είναι να αγαπάμε αλλήλους καθώς εκείνος μας αγάπησε (Ιωάννης,ιε΄:12). Μέσα στην εκκλησία, για να υπάρχει ενότητα πρέπει να υπάρχει αγάπη μεταξύ των πιστών. Η αγάπη με τη σειρά της αποδεικνύεται από τα  συνακολουθούντα έργα:
«Η αγάπη μακροθυμεί, αγαθοποιεί∙ η αγάπη δεν φθονεί∙ η αγάπη δεν αυθαδιάζει, δεν επαίρεται, δεν ασχημονεί, δεν ζητεί τα εαυτής, δεν παροξύνεται, δεν διαλογίζεται το κακόν∙ δεν χαίρει εις την αδικίαν, συγχαίρει δε εις την αλήθειαν. Πάντα ανέχεται, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει» (Α΄ Κορινθίους, ιγ΄:4-7). Συνεπώς για να ελέγξω αν αγαπάω τα αδέλφια, πρέπει να γνωρίζω τα έργα της αγάπης σύμφωνα με το λόγο του Θεού, να δω τι πράττω και τι όχι, ώστε να ζητώ περισσότερο τον καρπό του Αγίου Πνεύματος και να διορθώνομαι. 
Στη πρώτη αποστολική εκκλησία, στην Ιερουσαλήμ, υπήρξε έντονη αριθμητική αύξηση (Πράξεις,β΄:47). Μετέπειτα δημιουργήθηκαν και άλλες εκκλησίες σε Γαλιλαία και Σαμάρεια. Όλες αυτές οι εκκλησίες είχαν ειρήνη μεταξύ τους:
«Αι μεν λοιπόν εκκλησίαι καθ’ όλην την Ιουδαίαν και Γαλιλαίαν και Σαμάρειαν είχον ειρήνην, οικοδομούμεναι και περιπατούσαι εν τω φόβω του Κυρίου, και δια της παρηγορίας του Αγίου Πνεύματος επληθύνοντο» (Πράξεις,θ΄:31). Στο εδάφιο αυτό φανερώνεται ότι είχαν ειρήνη, γιατί οικοδομούνταν και περπατούσαν στο φόβο του Κυρίου. Είχαν  φόβο Θεού, ο οποίος φόβος τους κρατούσε κοντά στον Κύριο, τους κρατούσε μέσα στην εκτέλεση των εντολών του Κυρίου και συνεπώς υπήρχε πνευματική αύξηση και αγιασμός και μετά ακολουθούσε η αριθμητική αύξηση. 
Η εκκλησία είναι το σώμα και ο Χριστός η κεφαλή. Η ενότητα μέσα στην εκκλησία ξεκινάει πρώτα σε ατομικό επίπεδο, σύμφωνα με το γραμμένο
‘αλλά αληθεύοντες εις την αγάπην να αυξήσωμεν εις αυτόν κατά πάντα, όστις είναι η κεφαλή, ο Χριστός,εξ ου παν το σώμα συναρμολογούμενον και συνδεόμενον διά πάσης συναφείας των συνεργούντων μελών, κατά την ανάλογον ενέργειαν ενός εκάστου μέρους κάμνει την αύξησιν του σώματος προς οικοδομήν εαυτού εν αγάπη.(Εφεσίους, δ΄:15,16)
Η ενότητα ενεργείται σωστά όταν έχουμε το ίδιο φρόνημα που υπήρχε στον Ιησού Χριστό και αυτό είναι η ταπεινοφροσύνη:
«και ευρεθείς κατά το σχήμα ως άνθρωπος εταπείνωσεν εαυτόν, γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού» (Φιλιππησίους, β΄:5-8). Κάποτε ρώτησαν οι μαθητές τον Κύριο ποιος είναι ο μεγαλύτερος στην βασιλεία των ουρανών, ο Κύριος προσκάλεσε ένα παιδί και τους είπε ότι αν δεν επιστρέψουν και γίνουν σαν τα παιδιά δεν θα μπούνε στη βασιλεία των ουρανών και όποιος ταπεινώσει τον εαυτό του σαν το παιδί εκείνο, αυτός είναι ο μεγαλύτερος στην βασιλεία των ουρανών (Ματθαίος,ιη΄:1-4). Ο Κύριος Ιησούς είναι απλός και μάλιστα μας έχει πει ότι είναι πράος και ταπεινός στην καρδιά Του (Ματθαίος,ια΄:29). Είναι φυσικό λοιπόν να θέλει και εμείς να Του μοιάσουμε και να γίνουμε πράοι και ταπεινοί στην καρδιά. Γι’ αυτό δια του αποστόλου Παύλου μας προτρέπει, ...‘κάμετε πλήρη την χαράν μου, να φρονήτε το αυτό, έχοντες την αυτήν αγάπην, όντες ομόψυχοι και ομόφρονες,  μη πράττοντες μηδέν εξ αντιζηλίας ή κενοδοξίας, αλλ' εν ταπεινοφροσύνη θεωρούντες αλλήλους υπερέχοντας εαυτών ’  (Φιλιππησίους, β΄:2,3).
Συνοψίζοντας, λέμε πως η ενότητα μέσα στην εκκλησία ξεκινάει πρώτα από την προσωπική μου σχέση με τον Κύριο. Αν έχω ταπεινό φρόνημα και φρονώ αυτά  που θέλει ο Κύριος θα επιδιώκω να είμαι ενωμένος με τα πνευματικά μου αδέλφια. Ο Θεός θέλει να βλέπει τα παιδιά Του να αγαπάνε το ένα το άλλο και να φρονούν το ίδιο που Αυτός φρονεί. Αν τον αγαπάμε, ας επιμεληθούμε περισσότερο ο λόγος Του να κατοικεί πλούσια μέσα μας, ώστε να είμαστε ενωμένοι, φρονώντας το αυτό εν Κυρίω. Αμήν!

 

 
Περισσότερα Άρθρα...

Εγώ είμαι το Α και το Ω, αρχή και τέλος, λέγει ο Κύριος, ο ων και ο ην και ο ερχόμενος, ο παντοκράτωρ. (Αποκάλυψις Ιωάννου α' 08)